บทที่ 2

ฉันหันไปทางต้นเสียง และเห็นชายหนุ่มหน้าตาโดดเด่นคนหนึ่งยืนอยู่ตรงประตู โดยมีบอดี้การ์ดสี่คนในชุดสูทสีดำยืนขนาบอยู่ด้านหลัง

วันนั้นเขาสวมสูทสีเทาถ่านที่ตัดเย็บอย่างประณีต ด้วยความสูงเกือบหกฟุตสามนิ้ว เขาจึงโดดเด่นไม่ว่าจะอยู่ท่ามกลางฝูงชนใด และใบหน้าของเขาก็ดูราวกับหลุดออกมาจากปกนิตยสาร

หากจะหาข้อตำหนิจากตัวเขาสักอย่าง ก็คงเป็นแววตาเย็นเยียบยามที่มองมาทางฉัน

เขาก้าวยาว ๆ เข้ามาในห้อง รองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนเกิดเป็นเสียงทึบหนัก

“นิโคล” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความรำคาญ “ฉันบอกให้เธอมาที่นี่เพื่อลองชุดแต่งงาน แล้วทำไมถึงก่อเรื่องทะเลาะวิวาทต่อหน้าคนอื่นจนวุ่นวายแบบนี้”

สีหน้าของนิโคลเปลี่ยนไปในทันที เธอเม้มปากอย่างน้อยอกน้อยใจและแสร้งทำสีหน้าเจ็บปวด “ลีออน เธอเป็นคนเริ่มก่อนนะ! เธอด่าฉันก่อน แถมยังพยายามแย่งชุดไปจากฉันอีก!”

ฉันพินิจมองชายตรงหน้า “งั้นคุณก็คือลีออนสินะ” ฉันถาม “ว่าที่สามีของฉัน?”

“ใช่ ผมคือลีออน สก็อตต์” เขาตอบพลางหันมาเผชิญหน้ากับฉัน น้ำเสียงของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก

ฉันอ้าปากเพื่อแนะนำตัว “ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันคือ—”

เขายกมือขึ้นขัดจังหวะฉัน “ไม่ต้องหรอก ผมไม่สนใจเลยว่าคุณเป็นใคร”

ฉันแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เมื่อครู่นี้ฉันคงฟังผิดไปแน่ ๆ

ฉันคือลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลโมเร็ตติ เจ้าหญิงผู้เป็นที่รักและหวงแหนที่สุดแห่งโลกใต้ดินของนิวยอร์ก

แต่คู่หมั้นของฉันกลับกล้าพูดกับฉันแบบนั้น ทั้งที่งานแต่งงานยังไม่ทันเริ่มด้วยซ้ำ ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ!

“ลีออน” ฉันเรียก พยายามควบคุมน้ำเสียงให้สงบ แม้ไฟโทสะจะลุกโชนอยู่ในอก “ฉันรู้ว่าเราไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน และรู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นสิ่งที่พ่อของเราทั้งคู่จัดการให้ แต่การพูดขัดฉันกลางประโยคแบบนั้น คุณไม่คิดว่ามันเสียมารยาทไปหน่อยเหรอ”

คำพูดของฉันทำให้ความเฉยเมยบนใบหน้าของเขาจางหายไป ลีออนเหลือบมองฉันทางหางตา ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ “เสียมารยาทงั้นเหรอ โรซาลินา ลองส่องกระจกดูตัวเองให้ดี เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าตัวเองคู่ควรกับคนอย่างฉัน”

สายตาของเขากวาดมองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ไล่ตั้งแต่เสื้อสเวตเตอร์ไหมพรม กางเกงยีนส์ ไปจนถึงรองเท้าส้นแบน

เมื่ออยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยชุดราตรีชั้นสูง ฉันก็ดูเหมือนนักท่องเที่ยวที่บังเอิญเดินหลงเข้ามาจริง ๆ

เขาแค่นเสียงอย่างเย็นชา “ฉันจะพูดให้ชัดเจนเลยนะ ถ้าพ่อไม่ได้บังคับให้ฉันแต่งงานกับเธอ ฉันคงไม่ชายตามองเธอแม้แต่วินาทีเดียว คนไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ ไม่มีความสามารถอะไร มีดีแค่หน้าตาสวย”

เขาจงใจเน้นเสียงดังในช่วงท้าย ราวกับต้องการให้ทุกคนในห้องได้ยิน “แล้วอย่าเข้าใจผิดล่ะ การแต่งเข้าตระกูลสก็อตต์ไม่ได้ทำให้เธอกลายเป็นคนของตระกูลเราหรอกนะ ฉันจะไม่มีวันแตะต้องเธอ ไม่ว่าตอนนี้หรือเมื่อไรก็ตาม”

ฉันรู้ว่าเขาไม่รู้เลยว่าตัวตนที่แท้จริงของฉันคือใคร และฉันก็ไม่มีความสนใจจะโต้เถียงกับเขาเช่นกัน

ฉันโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ทั้งยังมีรอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นตรงมุมปาก “ในเมื่อคุณพูดชัดเจนถึงขนาดนี้ ฉันก็จะไม่ฝืน แต่มีอยู่อย่างหนึ่ง ในเมื่อเป็นแบบนี้ งานแต่งงานที่กำลังจะมาถึงของเราก็ไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นแล้วใช่ไหม”

ฉันหวังว่าเราจะสามารถแยกทางกันอย่างสงบ แต่ผู้ชายคนนี้กลับไม่ยอมรับฟัง เขาคงคิดว่าฉันแค่กำลังงอแงประชดประชันเท่านั้น

“โรซาลินา อย่ามาเล่นตัวกับฉันนะ!” เขาก้าวเข้ามายืนค้ำอยู่เหนือฉัน “เธอรู้ไหมว่ามีผู้หญิงในนิวยอร์กตั้งกี่คนที่อยากแต่งเข้าตระกูลของฉันจนตัวสั่น”

แทนที่จะโกรธ ฉันกลับหัวเราะออกมา “ลีออน ฉันไม่สนหรอกนะว่าผู้หญิงคนอื่นต้องการอะไร ฉันแค่ไม่อยากข้องเกี่ยวกับนาย ส่วนตระกูลสก็อตต์อันสูงส่งของนาย ฉันพูดได้แค่ว่าสิ่งนี้ไม่มีความหมายอะไรสำหรับฉันเลย”

ทันทีที่คำพูดเหล่านั้นหลุดออกจากปากฉัน คนทั้งห้องลองชุดก็แตกฮือ

“พระเจ้า ผู้หญิงคนนี้เสียสติไปแล้ว! เธอกล้าพูดกับคุณสก็อตต์แบบนั้นจริง ๆ เหรอเนี่ย เธอบ้าไปแล้วหรือไง” พนักงานขายคนหนึ่งยกมือปิดปากด้วยความไม่อยากเชื่อ

“นั่นสิ ลีออนคือชายในฝันของผู้หญิงทุกคนในนิวยอร์ก ทั้งร่ำรวย หล่อ สูง แถมยังหุ่นดี แต่ผู้หญิงไม่รู้เรื่องรู้ราวคนนี้กลับไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าตัวเองโชคดีแค่ไหน เธอได้รับโอกาสทองที่อาจมีได้แค่ครั้งเดียวในชีวิตเลยนะ!” พนักงานอีกคนพูดเสริมพลางส่ายหน้า

“ต่อให้ต้องใส่ถุงขยะ ฉันก็ยอม ขอแค่ได้แต่งเข้าตระกูลสก็อตต์ก็พอ” ใครอีกคนพึมพำเสียงเบา “นั่นไม่ต่างจากถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่เลย!”

เสียงกระซิบกระซาบยังคงดังมาจากทุกทิศทาง แต่ฉันไม่ใส่ใจ

ในนิวยอร์ก ตระกูลสก็อตต์เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงและฐานะโดดเด่นจริง ๆ อาณาจักรธุรกิจของพวกเขาแผ่ขยายไปทั่วประเทศ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าอำนาจเบ็ดเสร็จ เงินทองทั้งหมดนั้นก็เป็นแค่ตัวเลขบนหน้ากระดาษ

ฉันยังจำภาพแอนโทนี สก็อตต์ได้ดี เขาคือพ่อของลีออน ผู้นำตระกูลสก็อตต์ และเจ้าพ่อแห่งวงการอุตสาหกรรมที่ได้รับความเคารพในทุกห้องประชุม แต่กลับต้องก้มหัวประจบประแจงต่อหน้าพ่อของฉัน

เขาเคยวางมือบนอกและให้คำมั่นว่าลีออนจะดูแลฉันเป็นอย่างดี

เขาคงยังไม่รู้ว่าลูกชายของตัวเองเพิ่งทำลายสายสัมพันธ์เพียงหนึ่งเดียว ซึ่งอาจยกระดับตระกูลสก็อตต์ไปสู่จุดสูงสุดที่พวกเขาไม่เคยแม้แต่จะฝันถึง ด้วยมือของตัวเอง

“โรซาลินา!” เสียงของลีออนพลันสูงขึ้น และในที่สุดประกายความโกรธอย่างแท้จริงก็วาบผ่านดวงตาของเขา “ฉันจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย เธอต้องการยกเลิกงานแต่งงานจริง ๆ ใช่ไหม”

ฉันสบตาเขาโดยไม่หวั่นไหว ก่อนพยักหน้าช้า ๆ อย่างหนักแน่น “แน่นอน”