ความเดือดดาลของพ่อมาเฟียของฉัน

พ่อเป็นคนจัดการการแต่งงานครั้งนี้ให้ฉัน หากเขารู้ว่าลีออนทำให้ฉันต้องอับอายถึงขนาดนี้ ผู้ชายคนนั้นไม่รอดแน่

ฉันไม่อยากทำให้ลีออนต้องลำบาก หากเขาสำนึกผิดอย่างจริงใจ ฉันก็อาจพิจารณาไม่เอาเรื่อง

ปลายสายเงียบไปสองวินาที ก่อนเสียงหัวเราะในลำคออันเย็นชาจะดังผ่านลำโพงออกมา

“เธอต้องการคำอธิบายงั้นเหรอ แล้วทำไมฉันต้องอธิบายให้เธอฟังด้วย” น้ำเสียงของลีออนเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ราวกับกำลังพูดกับสาวใช้ “โรซาลินา ฉันเป็นคนตัดสินใจว่าใครจะเป็นเจ้าสาวของฉัน ส่วนเธอมีหน้าที่แค่ไปปรากฏตัวที่ศาลาว่าการเมืองแล้วเซ็นเอกสาร เข้าใจไหม”

“ลีออน นายไม่คิดว่ามันไร้สาระไปหน่อยเหรอที่ให้ผู้หญิงคนอื่นมาแทนที่ฉันในงานแต่งงานของเรา” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง แม้ความเดือดดาลจะก่อตัวอยู่ในอก “ถึงเราจะไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่ฉันก็ยังเป็นว่าที่ภรรยาของนาย อย่างน้อยนายก็ควรให้เกียรติฉันบ้าง แทนที่จะ…”

ฉันยังพูดไม่ทันจบ สายก็ตัดไปเสียก่อน

เสียงสัญญาณตัดสายดังบาดหูราวกับเข็มแหลม ฉันจ้องหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความไม่อยากเชื่อ

ลีออนช่างกล้าดีจริง ๆ ที่วางสายใส่ฉันแบบนั้น

นิโคลหัวเราะเยาะเสียงแหลม เธอกอดอกพลางเอนตัวพิงกรอบประตู “ไปเปลี่ยนชุดซะเถอะค่ะคุณโมเร็ตติ ด้วยฐานะของตระกูลสก็อตต์ในนิวยอร์ก คุณควรขอบคุณเสียด้วยซ้ำที่ยังได้แต่งเข้ามาในครอบครัวนี้”

สายตาของเธอกวาดมองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ทั้งเสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมธรรมดา ๆ และกางเกงยีนส์ตัวเก่าที่ฉันสวมอยู่

ฉันแทบไม่เคยออกจากคฤหาสน์ และเสื้อผ้าในตู้ก็มีแต่ชุดสวมใส่สบายสำหรับอยู่บ้าน ไม่มีอะไรหรูหราเลยสักชิ้น

ในสายตาของเธอ ฉันคงดูเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่โชคดีได้แต่งงานกับสามีร่ำรวย

“คืนชุดแต่งงานของฉันมา” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “และฉันจะไม่เปลี่ยนไปใส่ชุดราคาถูกของเธอเด็ดขาด”

ฉันยกมือชี้ไปยังพนักงานขายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ “ถ้าเธอยังไม่หยุด ฉันจะให้พนักงานถอดชุดออกจากตัวเธอตรงนี้ แล้วโยนเธอออกไปจากร้านซะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของฉัน รอยยิ้มของนิโคลกลับยิ่งกว้างขึ้น เธอก้าวเข้ามาหาฉัน เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้า เล็บที่ตกแต่งอย่างประณีตของเธอแทบจะแตะปลายจมูกฉัน

“เก็บคำพูดพวกนั้นไว้เถอะ ที่นี่คือนิวยอร์ก และนี่คือเขตอิทธิพลของตระกูลสก็อตต์ เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าจะมีใครกล้าเข้าข้างเธอ”

เสียงของเธอดังขึ้นเรื่อย ๆ ในทุกถ้อยคำ เธอพ่นคำพูดออกมาอย่างรวดเร็วจนฉันสัมผัสได้ถึงละอองน้ำลายที่กระเด็นมาโดนผิว

มือทั้งสองข้างของฉันกำแน่นอยู่ข้างลำตัว เล็บจิกลงในฝ่ามือ ขณะจ้องตอบเธอด้วยแววตาเย็นชาและแน่วแน่

ฉันแค่นหัวเราะ “แม้แต่ตระกูลสก็อตต์อันสูงส่งของเธอ ก็ยังมีคนที่อยู่เหนือกว่าพวกเขา”

พอได้ยินอย่างนั้น นิโคลก็ผลักฉันอย่างแรง

ฉันเซถอยหลังไปสองก้าว แผ่นหลังกระแทกเข้ากับขอบโลหะของชั้นจัดแสดง ความเจ็บหน่วงแล่นผ่านสะบัก

“เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน” เธอแผดเสียงแหลมจนพนักงานหลายคนหันมามอง “ฉันจะเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้าย เปลี่ยนชุดบ้า ๆ นั่นซะ ไม่อย่างนั้นฉันสาบานเลยว่าเธอจะไม่มีชีวิตรอดไปเห็นพระอาทิตย์ขึ้นอีก”

คำขู่ของเธอกลับทำให้มุมปากฉันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ

ฉันเติบโตขึ้นภายในรั้วคฤหาสน์และแทบไม่เคยปรากฏตัวต่อสาธารณะมาตลอดชีวิต จึงไม่เคยมีใครข่มขู่ฉันต่อหน้าเช่นนี้มาก่อน

ไฟโทสะในอกยิ่งลุกโชน ฉันยืดตัวตรง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ และจงใจเอ่ยเน้นทีละคำอย่างเชื่องช้า

“เอาสิ ลองดูเลย”

ด้านหลังเรา พนักงานคนหนึ่งอุทานเบา ๆ ก่อนโน้มตัวไปกระซิบกับเพื่อนร่วมงาน “พระเจ้า เธอเสียสติไปแล้วหรือไง กล้าต่อกรกับคุณฮิลล์แบบนั้น ใคร ก็รู้ว่าคุณสก็อตต์รักและทะนุถนอมเธอมาก ผู้หญิงคนนั้นกำลังรนหาที่ตายชัด ๆ”

“ก็แค่ชุดตัวเดียว” อีกคนพึมพำตอบ “จะทำเรื่องใหญ่ไปทำไม ถ้างานแต่งล่ม คนที่ต้องเสียทุกอย่างก็คือเธอเอง”

“นั่นสิ การได้แต่งเข้าตระกูลสก็อตต์ก็เหมือนถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่แล้ว ใครจะสนว่าผู้หญิงคนไหนเป็นคนเดินเข้าพิธี”

เสียงกระซิบของพวกเธอดังขึ้นเรื่อย ๆ ในทุกวินาทีที่ผ่านไป

รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของนิโคลยิ่งกว้างขึ้น เธอเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วทัดปอยผมหยิกที่หลุดลุ่ยไว้หลังใบหู

“เห็นไหมล่ะ” เธอพูด “คนไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ ไม่มีเงิน ไม่มีเส้นสาย มีดีแค่หน้าตา แต่กลับคิดว่าตัวเองคู่ควรจะเป็นเจ้าสาวงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ”

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ความเดือดดาลยังคงแผดเผาอยู่ภายใน แต่มันค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและคมกริบ

ฉันเคยเห็นสีหน้าแบบนี้มาก่อน และรู้ดีว่าตัวเองกำลังรับมือกับคนประเภทไหน

“นิโคล” ฉันเรียกด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งและมั่นคง “ฉันจะบอกเธอเป็นครั้งสุดท้าย ถอดชุดแต่งงานของฉันออก”

“ไปตายซะ!” นิโคลสบถ

แต่เธอไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้น นิโคลพับแขนเสื้อขึ้น ก่อนพุ่งเข้ามาและเอื้อมมือทั้งสองข้างเพื่อจะกระชากผมฉัน

ฉันก้าวหลบไปด้านข้างได้ทันพอดี ปลายนิ้วของเธอเฉียดผ่านใบหูและคว้าได้เพียงอากาศ

“เป็นอะไรไป” ฉันถาม “คุยกันไม่ลงตัวก็ต้องลงไม้ลงมือเลยหรือไง”

นิโคลเหวี่ยงหมัดใส่ฉันครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ทุกหมัดกลับพลาดเป้า

ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะกระทืบส้นรองเท้าลงบนพื้น

เธอกัดฟันขู่ “นังสารเลว! ถ้าแกกล้าหลบอีกครั้ง แกได้เสียใจแน่! ฉันจะโทรหาลีออนเดี๋ยวนี้!”

เธอยังคงยั่วยุฉันครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ยอมหยุด

ฉันไม่ได้ตอบโต้ เพียงคอยหลบการโจมตีของเธอ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะพ่อให้ฉันสัญญาก่อนออกจากคฤหาสน์

“ทุกคำพูดและการกระทำของลูกเป็นตัวแทนของตระกูลโมเร็ตติ” พ่อกล่าวไว้ “อย่าไปเป็นฝ่ายก่อเรื่องที่ข้างนอกนั่น”

ฉันไม่ใช่คนที่ถนัดการต่อสู้แบบตะลุมบอนข้างถนน

ฉันมีเพียงสองทางเลือก หากไม่เก็บมือไว้กับตัว ก็จะจบทุกอย่างในการลงมือเพียงครั้งเดียว ครอบครัวของฉันสอนวิธีสังหาร ไม่ใช่วิธีชกต่อยแบบไร้กระบวนท่า

นิโคลเห็นฉันเอาแต่ถอยหลบและเข้าใจผิดว่าฉันกำลังหวาดกลัว แววเหี้ยมโหดวาบขึ้นในดวงตาของเธอ

เธอคว้าแจกันจากโต๊ะใกล้ ๆ แล้วชูขึ้นสูง เตรียมฟาดลงบนศีรษะของฉัน

ในจังหวะนั้นเอง เสียงตวาดก็ดังลั่นมาจากทางประตู

“หยุดนะ!”