Lahat ng Kabanata ng กว่าจะรักฉัน ก็สายเกินไป: Kabanata 1 - Kabanata 10

“คุณน้าครับ”ในเวลานี้เอง มือข้างหนึ่งกดข้อมือของแม่เอาไว้เป็นเสิ่นเจา เพื่อนสนิทวัยเด็กของฉันเด็กหนุ่มที่เติบโตมาด้วยกัน และเคยสัญญากันไว้ว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันให้ได้ยามนี้เขายืนอยู่หน้าประตูห้องแช่แข็ง พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย“ซุ่ยซุ่ยนิสัยชอบเอาชนะมาแต่ไหนแต่ไรมา น้าพูดอะไรในเวลานี้ เธอก็ไม่ฟังหรอกครับ”เขานิ่งเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปทางห้องแช่แข็ง“ซุ่ยซุ่ย ฉันรู้ว่าเธอไม่ยินยอม แต่พี่สาวเธอเป็นผู้บริสุทธิ์ หล่อนไม่ควรต้องกลายเป็นเครื่องสังเวยในชีวิตของเธอ ครั้งนี้เธอช่วยว่าง่ายหน่อยได้ไหม?”ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ จากด้านหลังบานประตูเพราะฉันขยับตัวไม่ได้แล้วร่างกายของฉันแข็งค้างอยู่ในท่วงท่าทุบประตู ราวกับแท่งไอศกรีมที่ถูกหักสะบั้นเลือดบนหน้าผากเปรอะจนบดบังดวงตาไปแล้วของเหลวอุ่นร้อนจับตัวเป็นน้ำแข็งบนใบหน้าครึ่งซีกฉันจ้องมองร่องประตูนั้นไม่วางตาแม่คะ เปิดประตูสิอีกนิดเดียวเท่านั้นฉันก็จะรอดชีวิตแล้วทว่า…แสงสว่างกลับหายไปแล้วประตูปิดลงอีกครั้งฉันได้ยินเสิ่นเจาถอนหายใจเบาๆ อยู่ด้านนอก“ซุ่ยซุ่ย เธอวางใจเถอะ รอให้พี่สาวเธอผ่านช่วงเวลานี้

แม่คะ ถ้าแม่มองต่ออีกสักสามวินาที และขยายภาพให้ใหญ่ขึ้นอีกนิดแม่ก็จะได้พบว่า…หน้าอกของฉันไม่มีการกระเพื่อมขึ้นลงแม้แต่น้อยทั้งที่ขาดอีกเพียงนิดเดียวแท้ๆ…แม่ก็คงจะได้รู้แล้วว่า ฉันตายไปแล้วการสอบวิชาสุดท้ายสิ้นสุดลงพี่สาวพุ่งออกจากสนามสอบเป็นคนแรก“พ่อคะแม่คะ หนูทำได้ดีมากเลยค่ะ ต้องไม่มีปัญหาแน่นอน พวกเรารีบกลับบ้านกันเถอะ นำข่าวดีนี้ไปบอกซุ่ยซุ่ยกันค่ะ!”พ่อพยักหน้ารับ ยามที่ติดเครื่องรถ ขอบตาก็แดงขึ้นมา “เอาล่ะๆ ทุกอย่างจบลงแล้ว พวกเรากลับตอนนี้เลย ให้ซุ่ยซุ่ยอยู่บ้านคนเดียวมาสองวัน ก็คงจะคิดได้แล้วล่ะ”“พวกเรากลับไปรับเธอ แล้วทั้งครอบครัวไปไหว้พระที่วัดด้วยกันให้สบายใจเถอะ!”แม่นั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ น้ำตาค่อยๆ ร่วงหล่นลงมา“ก่อนหน้านี้ แม่เข้มงวดกับซุ่ยซุ่ยมากไปหน่อยจริงๆ ขอแค่เธอยอมปรับปรุงตัว วันข้างหน้าขอแค่อันอันมีอะไร เธอก็จะมีสิ่งนั้นด้วย”ฉันล่องลอยอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าเผยรอยยิ้มที่ดูน่าเวทนายิ่งกว่าการร้องไห้ออกมาพ่อคะ แม่คะฉันรอคอยวันนี้ รอคอยมาตลอดสิบแปดปีทว่าช่างน่าเสียดาย ที่ฉันไม่อาจรอคอยได้อีกต่อไปแล้วรถยนต์แล่นกลับมาถึงบ้านในเวลาอั

ประตูห้องแช่แข็งเปิดออกจนสุดแล้วร่างของฉันยืนแข็งทื่ออยู่ ณ ที่เดิม ในสภาพโน้มตัวลงครึ่งหนึ่งใบหน้าซีกหนึ่งเกรอะกรังไปด้วยคราบเลือดที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง ขณะที่อีกซีกหน้าปกคลุมไปด้วยผลึกน้ำแข็งละเอียดหนาแน่นมีเพียงมือขวาที่ยังคงค้างอยู่ในท่าทุบประตูแม่หมดแรงจนทรุดลงไปนั่งกับพื้นในทันทีเธอพยายามอยู่หลายครั้งก็ลุกขึ้นยืนไม่ได้ ในที่สุดจึงคลานเข้ามาพลางคุกเข่าอยู่บนน้ำเย็นจัดที่ซึมออกมา คลานเข้าหาร่างไร้วิญญาณของฉันทีละนิดเธอยื่นมือออกไปหมายจะกุมมือฉันทว่าสิ่งที่ปลายนิ้วสัมผัส กลับเป็นผิวเนื้อที่เย็นจัดจนแข็งทื่อ“ซุ่ยซุ่ย...ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้...”แม่พึมพำออกมา น้ำเสียงสั่นเทาจนแทบฟังไม่เป็นคำ“แม่ไม่ได้เปิดระบบทำความเย็นเลยแท้ๆ...ซุ่ยซุ่ย ซุ่ยซุ่ยของแม่...”ในตอนนั้นเองสายตาของเธอค่อยๆ เคลื่อนไปมองแผงควบคุมอุณหภูมิบนผนังลบสามสิบองศาเซลเซียสตัวเลขนั้นแดงฉานราวกับเลือดลำคอของเธอจุกแน่นราวกับมีสำลีอัดอยู่ ไม่อาจส่งเสียงใดๆ ออกมาได้อีกเลยได้แต่คุกเข่าอยู่ตรงนั้น พลางสั่นสะท้านไปทั้งตัวราวกับตะแกรงร่อนแกลบพ่อพุ่งเข้ามาหาฉันราวกับคนคลุ้มคลั่งเขาอยากจะอุ้มฉัน

อ่านไล่ลงไปทีละข้อความข้อความแรก[วันนี้ผลสอบออกมาแล้ว แต่ฉันกลับดีใจไม่ออกเลยสักนิด พี่สาวสอบได้ไม่ดีเท่าฉัน ฉันกลัวการกลับบ้าน ไม่รู้ว่าพอแม่ถามขึ้นมาควรจะพูดยังไง ฉันกลัวเหลือเกินว่าท่านจะขังฉันไว้ในห้องแช่แข็งอีก]ข้อความที่สอง[ฉันถูกขังเข้ามาข้างในตามคาด แม่ตบหน้าฉันไปหลายที เค้นถามฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าทำไมต้องทำร้ายพี่สาว เสียใจจัง ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ ห้องแช่แข็งหนาวมาก ฉันหิวมากเลย โชคดีที่พี่สาวซ่อนช็อกโกแลตไว้ในตุ๊กตาหมี กินของหวานสักหน่อย ในใจก็คงจะไม่ขมขื่นขนาดนั้นแล้วใช่ไหม?]ข้อความที่สาม[วันแรกของการเปิดเรียน อาจารย์ให้ฉันเป็นหัวหน้าห้อง ฉันบอกว่าไม่เอา ฉันไม่กล้า คราวที่แล้วที่เป็นตัวแทนวิชา พอแม่รู้เรื่องเข้า ก็ไม่พูดกับฉันสักคำตั้งสามวัน ฉันเก่งกาจกว่าพี่สาวไม่ได้ แต่ฉันไม่เข้าใจ ทั้งที่ฉันว่าง่ายขนาดนั้นแล้ว ทำไมพ่อกับแม่ยังไม่รักฉันเลยสักนิด เหมือนอย่างที่รักพี่สาวได้บ้าง?]ข้อความที่สี่[พี่สาวสอบได้อันดับสามของสายชั้น ฉันสอบได้อันดับหนึ่งของสายชั้น อาจารย์ต่างก็ชมพวกเรา แต่ฉันไม่กล้ากลับบ้าน นั่งอยู่หน้าประตูโรงเรียนจนฟ้ามืด พอกลับถึงบ้าน พ่อสั่งให้ฉั

คืนวันนั้นพี่สาวฟุบลงบนเบาะรองนั่งแล้วหลับไปฉันก้าวเข้าไปในความฝันของเธอนั่นเป็นครั้งแรกหลังจากฉันตายไป ที่เธอได้เห็นฉันฉันสวมชุดนักเรียนสะอาดสะอ้านหน้าผากไม่มีเลือด ใบหน้าไม่มีเกล็ดน้ำแข็งยืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่างไสว เสมือนยามยังมีชีวิตอยู่พี่สาวนิ่งงันไปจากนั้นเธอก็โผเข้ามา พลางสวมกอดฉันไว้แน่น“ซุ่ยซุ่ย…”เธอลูบใบหน้าฉัน คล้ายต้องการยืนยันว่าฉันมีตัวตนจริง“ซุ่ยซุ่ย เป็นเพราะพี่ปกป้องเธอได้ไม่ดีเอง ทั้งที่มีโอกาสตั้งหลายครั้ง พี่สามารถบอกให้พ่อแม่เปิดประตูออกได้แท้ๆ”“ซุ่ยซุ่ย เธอหนาวหรือเปล่า?”ฉันยิ้มพลางส่ายหน้าให้เธอ“พี่คะ ฉันหายหนาวตั้งนานแล้ว พี่อย่าได้เศร้าโศกไปเลย”เธอสวมกอดฉันและร้องไห้จนพูดไม่ออก“เป็นพี่ที่ไม่ดีเอง พี่รู้สึกผิดสังเกตตั้งนานแล้ว พี่ไม่ควรอ่อนแอแบบนั้นเลย ควรจะกล้าหาญกว่านี้อีกนิด แล้วยืนหยัดที่จะพังประตูออกให้ได้”ฉันกุมมือเธอไว้“พี่คะ พี่ทำได้ดีมากพอแล้วจริงๆ”“ตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยนึกเสียใจแม้แต่วันเดียวที่ได้เกิดเป็นน้องสาวของพี่”“หากมีชาติหน้า พี่กลับมาเป็นพี่สาวของฉันอีกได้ไหม?”เธอกอดฉันไว้แน่นเหลือเกินในความ