บทที่ 4

แม่คะ ถ้าแม่มองต่ออีกสักสามวินาที และขยายภาพให้ใหญ่ขึ้นอีกนิด

แม่ก็จะได้พบว่า…

หน้าอกของฉันไม่มีการกระเพื่อมขึ้นลงแม้แต่น้อย

ทั้งที่ขาดอีกเพียงนิดเดียวแท้ๆ…

แม่ก็คงจะได้รู้แล้วว่า ฉันตายไปแล้ว

การสอบวิชาสุดท้ายสิ้นสุดลง

พี่สาวพุ่งออกจากสนามสอบเป็นคนแรก

“พ่อคะแม่คะ หนูทำได้ดีมากเลยค่ะ ต้องไม่มีปัญหาแน่นอน พวกเรารีบกลับบ้านกันเถอะ นำข่าวดีนี้ไปบอกซุ่ยซุ่ยกันค่ะ!”

พ่อพยักหน้ารับ ยามที่ติดเครื่องรถ ขอบตาก็แดงขึ้นมา

“เอาล่ะๆ ทุกอย่างจบลงแล้ว พวกเรากลับตอนนี้เลย ให้ซุ่ยซุ่ยอยู่บ้านคนเดียวมาสองวัน ก็คงจะคิดได้แล้วล่ะ”

“พวกเรากลับไปรับเธอ แล้วทั้งครอบครัวไปไหว้พระที่วัดด้วยกันให้สบายใจเถอะ!”

แม่นั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ น้ำตาค่อยๆ ร่วงหล่นลงมา

“ก่อนหน้านี้ แม่เข้มงวดกับซุ่ยซุ่ยมากไปหน่อยจริงๆ ขอแค่เธอยอมปรับปรุงตัว วันข้างหน้าขอแค่อันอันมีอะไร เธอก็จะมีสิ่งนั้นด้วย”

ฉันล่องลอยอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า

เผยรอยยิ้มที่ดูน่าเวทนายิ่งกว่าการร้องไห้ออกมา

พ่อคะ แม่คะ

ฉันรอคอยวันนี้ รอคอยมาตลอดสิบแปดปี

ทว่าช่างน่าเสียดาย ที่ฉันไม่อาจรอคอยได้อีกต่อไปแล้ว

รถยนต์แล่นกลับมาถึงบ้านในเวลาอันรวดเร็ว

พี่สาววิ่งตรงไปเปิดประตูเป็นคนแรก

หลังจากนั้น

ฝีเท้าของเธอก็หยุดลงในทันใด

เธอพบว่า…

อาหารบนโต๊ะกินข้าวในห้องครัวไม่ได้ถูกแตะต้องเลยสักคำ และขึ้นราไปแล้ว

น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ

“ซุ่ยซุ่ย เธอ...ไม่ได้ออกมาสองวันแล้วนะคะ!”

แม่ชะงักไปครู่หนึ่ง

จากนั้นสีหน้าก็พลันบึ้งตึง

เธอตรงไปหน้าประตูห้องแช่แข็ง แล้วยกเท้าถีบประตูเต็มแรง

“สวี่ซุ่ย! แกยังไม่จบไม่สิ้นใช่ไหม?”

“แกรู้หรือเปล่าว่าหลายวันมานี้พี่สาวแกผ่านมันมาได้ยังไง? เธอกินไม่ได้นอนไม่หลับ ตอนสอบก็ยังเป็นห่วงแก! แล้วแกล่ะ? แกล้งตายอยู่ข้างในให้ใครดู?!”

พ่อเองก็อดทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน

เขาเดินเข้ามา พร้อมน้ำเสียงที่ข่มความโกรธเอาไว้

“ซุ่ยซุ่ย แกทำให้พ่อผิดหวังมากเหลือเกิน”

“พวกเราอยู่ข้างนอกคอยเป็นห่วงแกถึงสองวัน! แล้วแกล่ะ? แกมีความคิดที่จะสำนึกผิดบ้างไหม?”

พี่สาวขวางพวกเขาไว้

น้ำเสียงแฝงความสั่นพร่าขึ้นมาเล็กน้อย

“พ่อคะ แม่คะ...ซุ่ยซุ่ยไม่มีทางเป็นแบบนี้โดยไม่มีสาเหตุหรอกค่ะ! ต้องเกิดเรื่องขึ้นกับเธอแน่ๆ!”

พ่อกับแม่ต่างก็สีหน้าชะงักงันไปครู่หนึ่ง

ในจังหวะนั้นเอง เสิ่นเจาก็เดินเข้ามา

เขาก้าวตรงมายังหน้าห้องแช่แข็ง พลางชูโทรศัพท์มือถือในมือขึ้น

“ผมเพิ่งรับสายจากครูประจำชั้น เธอรู้ว่าซุ่ยซุ่ยพลาดการสอบเข้ามหาวิทยาลัย กำลังหาทางยื่นขอช่องทางพิเศษเพื่อรับโควตาพิเศษของมหาลัยชิงเป่ยครับ”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

“ซุ่ยซุ่ย แกเป็นคนบอกอาจารย์ใช่ไหม? แกทำแบบนี้ทำไม?”

แม่พลันเดือดดาลขึ้นมาทันที

“สวี่ซุ่ย! พวกเราเลี้ยงดูแกมาสิบแปดปี แกตอบแทนพวกเราแบบนี้เหรอ? พอรู้ว่าตัวเองพลาดการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ก็สรรหาวิธีจะทำลายพี่สาวตัวเองงั้นรึ?!”

สีหน้าของพ่อมืดมนจนเหมือนจับตัวเป็นน้ำแข็ง

“พี่สาวแกคอยปกป้องแกทุกเรื่อง แกกลับดีนัก คิดแต่ว่าจะบีบเธอให้ตายยังไง! เสียแรงที่พวกเรายังรีบร้อนกลับมาจะพาแกไปไหว้พระขอพร!”

“สวี่ซุ่ย ฉันมีลูกสาวอย่างแกได้ยังไง?”

ทุกคนล้วนกำลังพิพากษาฉัน

มีเพียงพี่สาวที่ตรงเข้ามาหมุนลูกบิดประตูห้องแช่แข็ง

“แม่คะ! ประตูบานนี้เย็นมากจริงๆ!”

ดวงตาของแม่แดงฉาน

“พอได้แล้ว!”

เธอพุ่งเข้ามาอย่างแรง แล้วกระชากมือจับประตูออกทันที