บทที่ 2

“คุณน้าครับ”

ในเวลานี้เอง มือข้างหนึ่งกดข้อมือของแม่เอาไว้

เป็นเสิ่นเจา เพื่อนสนิทวัยเด็กของฉัน

เด็กหนุ่มที่เติบโตมาด้วยกัน และเคยสัญญากันไว้ว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันให้ได้

ยามนี้เขายืนอยู่หน้าประตูห้องแช่แข็ง พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ซุ่ยซุ่ยนิสัยชอบเอาชนะมาแต่ไหนแต่ไรมา น้าพูดอะไรในเวลานี้ เธอก็ไม่ฟังหรอกครับ”

เขานิ่งเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปทางห้องแช่แข็ง

“ซุ่ยซุ่ย ฉันรู้ว่าเธอไม่ยินยอม แต่พี่สาวเธอเป็นผู้บริสุทธิ์ หล่อนไม่ควรต้องกลายเป็นเครื่องสังเวยในชีวิตของเธอ ครั้งนี้เธอช่วยว่าง่ายหน่อยได้ไหม?”

ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ จากด้านหลังบานประตู

เพราะฉันขยับตัวไม่ได้แล้ว

ร่างกายของฉันแข็งค้างอยู่ในท่วงท่าทุบประตู ราวกับแท่งไอศกรีมที่ถูกหักสะบั้น

เลือดบนหน้าผากเปรอะจนบดบังดวงตาไปแล้ว

ของเหลวอุ่นร้อนจับตัวเป็นน้ำแข็งบนใบหน้าครึ่งซีก

ฉันจ้องมองร่องประตูนั้นไม่วางตา

แม่คะ เปิดประตูสิ

อีกนิดเดียวเท่านั้น

ฉันก็จะรอดชีวิตแล้ว

ทว่า…

แสงสว่างกลับหายไปแล้ว

ประตูปิดลงอีกครั้ง

ฉันได้ยินเสิ่นเจาถอนหายใจเบาๆ อยู่ด้านนอก

“ซุ่ยซุ่ย เธอวางใจเถอะ รอให้พี่สาวเธอผ่านช่วงเวลานี้ไปได้อย่างปลอดภัย ฉันจะช่วยพูดกับคุณลุงคุณน้าให้เธอเรียนซ้ำชั้น พวกเรายังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันได้อยู่นะ”

เสียงฝีเท้าห่างไกลออกไป

พวกเขาทั้งหมดเดินจากไปแล้ว

ภายในห้องเงียบสงัด

ร่างอันแข็งเกร็งของฉันยังคงหยุดนิ่งอยู่ในท่าทางทุบประตู

ไร้ซึ่งลมหายใจอีกต่อไป...

แม่คะ

ทั้งที่ขาดอีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น

แม่ก็จะได้เห็นฉันแล้ว

ท่ามกลางความว่างเปล่า ฉันมองเห็นพวกเขาห้อมล้อมพี่สาวขึ้นรถไป

แม่ช่วยจัดแต่งทรงผมให้พี่สาว ส่วนพ่อก็คอยปรับเบาะที่นั่งให้พี่สาว

เสิ่นเจาช่วยเช็กบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบให้แก่พี่สาว

บนใบหน้าต่างมีรอยยิ้มผ่อนคลาย

มีเพียงฉันที่ถูกขังอยู่ในห้องแช่แข็งอย่างโดดเดี่ยว กลายเป็นรูปปั้นที่ไม่มีวันพูดได้อีก

พ่อคะ แม่คะ

พวกท่านหยั่งรู้ถึงความตายของพี่สาวได้อย่างแม่นยำ

แล้วฉันล่ะ?

วิญญาณของฉันติดตามพี่สาวมาถึงสนามสอบ

ทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตาเขียนอย่างรวดเร็ว

มีเพียงพี่สาวที่กระวนกระวายใจ ชะเง้อมองนาฬิกาอยู่บ่อยครั้ง

การสอบวันแรกสิ้นสุดลง

พอเธอกลับถึงโรงแรม ก็รบเร้าอ้อนวอนให้พ่อแม่กลับบ้านทันที

“หนูยังเป็นห่วงซุ่ยซุ่ยอยู่ดี เมื่อคืนเธอก็กินไปนิดเดียว เช้าวันนี้ก็ไม่ได้กินข้าว พวกเราต้องกลับไปดูเธอนะคะ!”

แม่พลันขมวดคิ้วเข้าหากัน

“จะไปดูทำไม? เธอไม่ได้กินข้าวแค่วันเดียว จะสำคัญไปกว่าการสอบของแกได้ยังไง?”

พี่สาวร้อนใจเสียจนน้ำตาร่วงหล่นลงมา

เธอดึงรั้งเสื้อของแม่ไว้ แต่กลับโดนตบหน้าเข้าจังๆ ไปฉาดหนึ่ง

แม่ขอบตาแดงก่ำ พร้อมน้ำเสียงสะอื้นไห้

“อันอัน หน้าที่ที่สำคัญที่สุดของแกในช่วงไม่กี่วันนี้ ก็คือตั้งใจสอบให้ดี มิฉะนั้นสิ่งที่ซุ่ยซุ่ยยอมเสียสละให้แก มันจะไม่สูญเปล่ารึไง?”

พี่สาวเม้มริมฝีปากแน่น

เวลานี้แม่ก็เอ่ยขึ้นอีกว่า

“แกทำใจสบายๆ อยู่ที่นี่เถอะ เดี๋ยวแม่จะกลับบ้านไปเอากระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิมาให้แก จะได้ถือโอกาสแวะไปดูน้องสาวแกด้วย”

พี่สาวถึงได้ผ่อนคลายความกังวล

แม่กลับถึงบ้านในเวลาอันสั้น

เธอหยิบกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิขึ้นมาจากบนโต๊ะกาแฟ

จากนั้นเดินมาหยุดหน้าประตูห้องแช่แข็ง น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย

“ซุ่ยซุ่ย แม่รู้ว่าแกโกรธมาก แต่ที่พวกเราทำแบบนี้ ก็เพราะอยากปกป้องพี่สาวแกให้ดี”

“แกอดทนอีกหน่อยนะ รอให้พี่สาวแกสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ พวกเราครอบครัวเดียวกันค่อยออกไปเที่ยวพักผ่อนด้วยกันสักสองสามวัน ถึงตอนนั้นแม่จะซื้อโมเดลฟิกเกอร์ชุดที่แกอยากได้มาตลอดให้ โอเคไหม?”

ไม่มีเสียงตอบรับใดส่งมาจากภายในบานประตู

สีหน้าของแม่ขรึมลง

“สวี่ซุ่ย”

เธอกดเสียงต่ำลง

“เมื่อไหร่แกถึงจะเลิกเห็นแก่ตัวสักที?”

“เพียงเพราะความรักศักดิ์ศรีจอมปลอมของแก พวกเราจะต้องทนมองพี่สาวแกไปตายงั้นเหรอ? ทำไมแกถึงใจคอโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้!”

เธอพูดไป พลางทุบประตูอย่างแรงไป

หลังจากนั้น

มือของเธอหยุดชะงักลงกะทันหัน

ขมวดคิ้วเข้าหากัน พลางพึมพำกับตนเอง

“ทำไมถึงได้เย็นยะเยือกขนาดนี้ล่ะ?”

ทันใดนั้นก็หมุนลูกบิดประตู

ประตูถูกเปิดออกเป็นรอยแง้มอีกครั้ง

ชุดนักเรียนของฉันโผล่ออกมามุมหนึ่ง