กว่าจะรักฉัน ก็สายเกินไป

แขนขาราวกับถูกกรอกด้วยตะกั่ว

ฉันได้ยินเสียงพี่สาวแว่วมาจากนอกประตู…

“พ่อคะ แม่คะ พวกท่านปล่อยซุ่ยซุ่ยออกมาเถอะ! ผลการเรียนเธอดีขนาดนั้น จะปล่อยให้การสอบเข้ามหาวิทยาลัยล่าช้าไม่ได้นะ...”

“แกหุบปากไปเลย!”

เสียงของแม่ทั้งโกรธทั้งร้อนใจ

“นี่มันเวลาไหนแล้วแกยังจะพูดแทนเธออีก? แกลืมไปแล้วเหรอว่าปีนั้นเธอสอบได้ที่หนึ่ง แล้วโอ้อวดต่อหน้าแกยังไง?”

ฉันรู้ว่าแม่กำลังพูดถึงครั้งไหน

ปีนั้นฉันอายุสิบขวบ

สอบวิชาคณิตศาสตร์ได้คะแนนเต็ม ซึ่งสูงกว่าพี่สาวถึงยี่สิบคะแนน

ฉันชูกระดาษข้อสอบวิ่งกลับบ้าน ตื่นเต้นเสียจนหน้าแดงไปหมด

ฉันพูดว่า “หนูเก่งกว่าพี่อีก!”

เมื่อพี่สาวได้ยินเข้า ขอบตาก็พลันแดงขึ้นมา

ตอนนั้นแม่ก็ร้อนใจเสียจนร้องไห้ออกมาทันที

พ่อพุ่งเข้ามา ตบฉันไปฉาดหนึ่งจนล้มลงกับพื้น

เลือดกำเดาไหลออกมา หยดลงบนกระดาษข้อสอบคะแนนเต็มนั้น

คืนนั้น ฉันถูกขังไว้ในห้องแช่แข็งเพื่อทบทวนความผิด

ตอนที่ถูกปล่อยออกมาในเช้าวันถัดมา มือและเท้าก็ไร้ความรู้สึกไปแล้ว

“เธอเจ้าคิดเจ้าแค้นมาตั้งแต่เด็ก รู้อยู่เต็มอกเรื่องคำทำนายดวงชะตานั่น ยังจะวิ่งมาโอ้อวดอีก ฉันว่าเธอตั้งใจชัดๆ!”

น้ำเสียงของแม่เย็นเยือกดุจน้ำแข็ง

ฉันพิงบานประตู ไม่มีเรี่ยวแรงจะส่ายหน้าแล้ว

ไม่ใช่แบบนั้นเลยนะคะ แม่

ปีนั้นฉันเพิ่งจะอายุสิบขวบ

เป็นเพียงเด็กคนหนึ่งที่ปรารถนาคำชมเชยจากพวกท่านเท่านั้น

ฉันเข้าใจดีว่าพวกท่านหวาดกลัวว่าจะสูญเสียพี่สาวไป

แต่ทำไม พวกท่านจึงต้องปฏิบัติต่อฉันราวกับเป็นศัตรูคู่อาฆาตด้วย?

ฉันก็เป็นลูกสาวของพวกท่านเหมือนกัน...

มือของฉันตบลงบนบานประตูครั้งแล้วครั้งเล่า

ฉันอยากจะเตือนพวกเขาว่า ลืมปิดระบบทำความเย็น

“แม่คะ แต่ตอนนี้หนูโตแล้ว ย่อมไม่อ่อนแอขนาดนั้นมานานแล้ว จะเสียการควบคุมเพียงเพราะซุ่ยซุ่ยเก่งกาจกว่าหนูได้ยังไงกัน?”

น้ำเสียงของพี่สาวแฝงไว้ด้วยความร้อนใจอย่างแท้จริง

“หากว่าซินแสคนนั้นพูดเหลวไหลล่ะ? พวกท่านจะกักขังซุ่ยซุ่ยไว้เพียงเพราะเรื่องนี้ไม่ได้นะ…”

พ่อเอ่ยแทรกขึ้นมาในทันใด

“พอได้แล้ว อันอัน! พวกเรายอมให้แกเสี่ยงแบบนี้ไม่ได้หรอก!”

พูดจบ เขาก็หันไปทางห้องแช่แข็ง

น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นพูดด้วยความปรารถนาดีจากใจจริง

“ซุ่ยซุ่ย ที่พวกเราทำไปก็เพราะเห็นแก่ครอบครัวนี้ แกเองก็คงไม่ใจดำพอที่จะเห็นพี่สาวตัวเองกระโดดตึกเพราะแกหรอกใช่ไหม?”

“แกอยู่ในนั้นดีๆ รอให้พี่แกสอบเสร็จ ทุกอย่างก็จบแล้ว โอเคไหม?”

ฉันพูดไม่ออก

ไอเย็นไหลทะลักเข้าไปจนเต็มหลอดลมแล้ว

หน้าอกเจ็บปวดราวกับจะแช่แข็งจนปริแตก

ฉันใช้แรงทั้งหมดที่มี ทุบประตูอย่างแรงอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย

แม่พุ่งเข้ามา แล้วใช้เท้าถีบลงบนประตู

“สวี่ซุ่ย! แกมาอาละวาดใส่อารมณ์อะไร? ต้องให้ฉันสั่งสอนแกให้เข็ดใช่ไหม?”

พูดจบ ก็เปิดประตูห้องแช่แข็งออก

ในที่สุดประตูก็ปรากฏเป็นร่องแคบๆ สายหนึ่ง

แสงสว่างสายหนึ่งลอดผ่านเข้ามา

หัวใจของฉันกระตุกวูบขึ้นมาทันที…

รอดชีวิตแล้วเหรอ?