บทที่ 3

ในจังหวะนั้นเอง

สายโทรศัพท์ของพ่อก็โทรเข้ามาพอดี

“ทำไมยังไม่กลับมาอีก อันอันรอดื่มน้ำอยู่นะ”

แม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคลายมือออกจากลูกบิด

“ไว้สอบเสร็จค่อยว่ากันเถอะ” เธอหันหลังเดินจากไป

หลังบานประตู ร่างไร้วิญญาณของฉันพิงอยู่กับบานประตู มือยังคงค้างอยู่ในท่วงท่าทุบประตู

ฉันล่องลอยอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า

เฝ้ามองแผ่นหลังของเธอด้วยความสิ้นหวัง

แม่คะ ทั้งที่ห่างกันแค่ระยะหมุนตัวกลับแท้ๆ

แม่ก็จะได้พบร่างไร้วิญญาณของฉันแล้ว

ในคืนวันนั้น

พี่สาวรู้ว่าฉันยังถูกขังอยู่ ก็รีบใช้โทรศัพท์มือถือส่งข้อความหาฉันทันที

[ซุ่ยซุ่ย แม่บอกว่าลูกกุญแจซ่อนอยู่ใต้พรมเช็ดเท้าหน้าประตู เธอรีบเปิดประตูออกมาหาอะไรกินเร็ว!]

[พี่เก็บอาหารให้เธอไว้ในห้องครัวนะ เธอกระเพาะไม่ค่อยดี อย่าลืมอุ่นให้ร้อนก่อนแล้วค่อยกินล่ะ!]

พี่สาวจำได้เสมอมา

ฉันเป็นโรคกระเพาะอาหารอย่างรุนแรง

หลายปีมานี้ทุกครั้งที่ฉันถูกขังไว้ในห้องแช่แข็ง

ล้วนเป็นเธอที่คิดหาทางส่งของกินมาให้ฉัน

ด้วยเหตุนี้ เธอถึงได้วางตุ๊กตาหมีไว้ในห้องแช่แข็งตัวหนึ่งเป็นพิเศษ

ในท้องกลมป่องของเจ้าหมีน้อย แอบซ่อนของกินบางส่วนไว้ให้ฉัน

ฉันที่ล่องลอยอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า พลางทอดสายตามองไปยังเจ้าหมีน้อยตัวนั้น

ภายในท้องของตุ๊กตาหมีปูดนูนออกมา

เป็นพี่สาวที่นำของกินมาใส่ไว้ให้ฉันล่วงหน้าอีกแล้ว

แต่ว่าน่าเสียดายมากเลยนะ พี่สาว

ฉันไม่อาจได้กินมันอีกแล้ว

เช้าวันถัดมา

พี่สาวตื่นขึ้นมาก็รีบเช็กโทรศัพท์มือถือทันที

พบว่าฉันยังไม่ตอบข้อความ

เธอจึงรีบร้อนไปหาแม่ทันที

“หนูส่งข้อความหาซุ่ยซุ่ย บอกตำแหน่งลูกกุญแจกับเธอ แต่เธอไม่ตอบกลับมาเลย จะเป็นเพราะไม่ได้เอาโทรศัพท์ติดตัวไปรึเปล่าคะ?”

“แม่คะ แม่มีกล้องวงจรปิดของห้องแช่แข็งไม่ใช่เหรอคะ? ขอร้องแม่ล่ะค่ะ ให้หนูได้เห็นหน้าซุ่ยซุ่ยสักแวบเดียวได้ไหมคะ?”

แม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เด็กนั่นเจ้าเล่ห์จะตายไป จะต้องจงใจทำแน่ๆ ก็แค่อยากทำให้แกร้อนใจเท่านั้นแหละ!”

แต่เธอก็ยังคงล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกมา

แอปกล้องวงจรปิดถูกเปิดขึ้น

ภาพเรียลไทม์ภายในห้องแช่แข็งปรากฏขึ้น

ในภาพ

ฉันหันหลังให้กล้อง

พี่สาวรีบขยับเข้ามาใกล้

“ซุ่ยซุ่ย! กุญแจซ่อนอยู่ใต้พรมหน้าประตูนะ ในห้องครัวมีอาหารอยู่ เธออุ่นกินเองสักนิดนะ อย่าปล่อยให้ท้องหิวเด็ดขาด!”

ฉันไม่ได้ส่งเสียงตอบรับเธอแต่อย่างใด

แม่ขมวดคิ้วนิดหนึ่ง

“ถ้าแกคิดได้แล้ว ก็ออกมาหาอะไรกินเองซะ อย่าทำให้พี่สาวแกต้องเป็นห่วงเลย”

แต่ฉันยังคงหันหลังให้กล้อง นิ่งสนิทไม่ไหวติง

พี่สาวเริ่มตื่นตระหนกแล้ว

เธอขยับใบหน้าเข้าไปใกล้หน้าจอ

“ซุ่ยซุ่ย เธอไม่สบายหรือเปล่า? หันกลับมาให้พี่ดูหน่อยได้ไหม?”

แม่หน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อยเช่นกัน

เธอรีบขยายภาพจากกล้องวงจรปิดให้ใหญ่ขึ้นทันที

ภายใต้แสงไฟสลัว

ฉันนอนขดตัวอยู่ที่มุมห้อง

ท่าทางเหมือนกุ้งที่ถูกแช่แข็งตัวหนึ่ง

แม่จ้องมองอยู่สองวินาที

จากนั้น…

ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แถมยังแค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยันออกมาคำหนึ่ง “แกล้งทำอีกแล้วงั้นรึ?”

ตอนเด็กๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจจากเธอ ฉันจึงทำเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง

เธอคิดว่าฉันกำลังใช้ลูกไม้เดิมอีกครั้ง

“สวี่ซุ่ย กุญแจซ่อนอยู่ตรงไหนก็บอกแกไปหมดแล้ว ถ้ายังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง ก็รีบออกมาเสียที! อย่ามารบกวนการสอบของพี่แก!”

พอพูดจบแม่ก็ล็อคหน้าจอ แล้วโยนโทรศัพท์ไว้ข้างตัว

ฉันยิ้มออกมาด้วยความขมขื่น