جميع فصول : الفصل -الفصل 90

“ว่าไง มีอะไรเหรอ” ฉันหันไปตอบรับน้ำหวาน พร้อมๆกับตอบรับเฟิร์นที่กำลังมองฉันอย่างมีคำถามไม่ต่างจากน้ำหวาน “เอ่อคือ พวกเรามีเรื่องจะถาม ได้มั้ย กะจะถามอยู่หลายวันแล้วล่ะ แต่ไม่กล้า” เกริ่นมาแบบนี้ ฉันพอจะรู้แล้วล่ะ ว่าเรื่องอะไร ต้องเป็นเรื่องซีดีแน่ๆ เพราะที่ผ่านมา ทั้งสองคนไม่เคยถามฉันเรื่องซีดีเลย ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์ของซีดีกับฉันมันจะเปลี่ยนไปจนโคตรชัดเจนขนาดนั้น ชัดถึงขนาดว่าถ้าสมมุติก่อนหน้านี้เป็นแฟนกัน ตอนนี้ก็เลิกกันแล้วแบบชัดเจนจนถึงแม้คนรอบข้างไม่ต้องถามก็พอจะรู้และดูออก “เรื่องอะไรอ่ะ จะถามอะไรเหรอ” ถึงแม้ฉันพอจะเดาได้ แต่ฉันก็ยังลองถามหยั่งเชิงออกไป “เรื่องของขวัญอ่ะ” ห้ะ!? ของขวัญ? เดี๋ยวนะ สรุปว่าจะถามเรื่องของขวัญเหรอ นี่ตกลงฉันเดาผิดเหรอ อุตส่าห์เดาอย่างมั่นหน้ามั่นโหนกว่าทั้งคู่อาจจะถามเรื่องซีดี แต่สรุปไม่ใช่ แบบนี้มันเรียกหน้าแหกหมอไม่รับเย็บชัดๆ แต่ก็นะ ไม่ถามก็ดีแล้วล่ะ เพราะฉันก็ขี้เกียจหาข้อแก้ตัวมาตอบหลีกเลี่ยงการตอบคำถามตรงๆ “มะ..หมายถึงของขวัญวันเกิดอ่ะเหรอ” วันเกิดฉันน่ะ วันมะรืนก็จะถึงวันเกิดของฉันแล้ว “อือฮึ พวกเรากลัวจะซื้อไม่ถูกใจโมอ่ะ เลยมาถาม

จู่ๆก็เหมือนโลกหยุดหมุนไปเลย วินาทีแรก ฉันนึกว่าฉันหูฟาด แต่เหมือนจะไม่ใช่ เขาพูดจริงๆ เขาพูดว่าเขารักฉัน และฉัน ฉันก็เหมือนอยากจะเชื่อมัน แต่ แต่ฉันต้องห้ามตัวเองเอาไว้ให้ได้ ต้องท่องให้ขึ้นใจให้ได้ว่าเขามันคนใจร้าย คนเลว คนหลอกลวง ที่เขาพูดมามันคือคำโกหกหลอกลวงเพื่อให้ได้ในสิ่งที่เขาต้องการก็เท่านั้น มันไม่ใช่ความจริง ถึงแม้มันจะเหมือนความจริงมากก็เถอะ แต่เมื่อคิดไปว่าคนอย่างเขาไม่มีทางรักใครหรอก ในเมื่อเขามันไม่มีหัวใจ มันก็แน่ใจได้เลยว่าเขาไม่มีทางรักฉันหรอก ทั้งหมดเป็นแค่ละคร แค่ละครเท่านั้น ละครที่เขาลงทุนบอกรักเพื่อให้สมจริง สงสัยการได้เล่นของเล่นอย่างฉันมันคงสนุกมากจริงๆ เพราะฉันมันคงโง่เป็นควายกว่าใครๆที่เขาเคยเล่นมา เขาถึงลงทุนกับฉันมากขนาดนี้ แต่ถึงเขาจะลงทุนด้วยการทุ่มสุดตัวขนาดนี้ แต่ครั้งนี้เขาคงต้องขาดทุนย่อยยับ เพราะฉันจะไม่เป็นควายให้เขาจูงจมูกอีกแล้ว ฉันจะไม่ยอมโง่หลงเชื่อเขาอีกแล้ว! “รักงั้นเหรอ ลงทุนนะ แต่เก็บไว้ตอแหลใส่คนอื่นเถอะ! เพราะฉันไม่อิน!!” หมับ! ฟึ่บ!! ความโกรธและความเข้มแข็งของฉันฝังกลบความอ่อนแอและความโง่เขลาได้อีกครั้ง ฉันถึงมีแรงฮึดจนสามารถแกะ

ผมบอกด้วยน้ำเสียงยานคางและเจ็บปวด “กูทำแล้ว ทั้งวันนี้ทั้งก่อนหน้านี้ กูทำมาตลอด แต่ยิ่งกูพยายามจะเข้าใกล้ โมนาก็ยิ่งหนี กูพยายามจะบอก กูพยายามจะอธิบาย แต่โมนาก็ไม่ยอมฟังกูเลย ยังไงเธอก็ไม่เชื่อกู เธอเกลียดกู ไล่กูออกไปจากชีวิต เธอไม่มีวันจะให้อภัยกู กูพยายามจะง้อด้วยวิธีต่างๆที่คนควายๆอย่างกูคิดได้ แต่มันก็แห้วทุกอย่าง ไม่ว่าวิธีไหนมันก็พังไม่เป็นท่า แม้แต่วันนี้ ทุกอย่างมันก็พัง คำว่ารักของกู เธอไม่เชื่อ ยังไงโมนาก็ไม่เชื่อ มองหน้ากูเธอยังไม่ทำเลย ของที่กูเอาไปให้ที่หอ เธอก็ไม่เคยรับ แถมยังบอกลุงยามว่าห้ามให้กูขึ้นหอ เธอปิดกั้นกูทุกทาง เธอใจแข็งจนกูไม่รู้จะทำยังไงแล้วให้สามารถเปิดใจเธอได้ กูผิดเองแหละ ฮึก ทั้งหมดกูผิดเอง เป็นกูทุกอย่าง ทุกอย่างมันเริ่มที่กู กูเลวเอง เธอเลยจำฝังใจ และเธอจะไม่ให้อภัยมันก็ไม่แปลก ไม่แปลก ฮึก ไม่แปลกที่กูต้องชดใช้ด้วยการเจ็บปวดแบบนี้ ในเมื่อกูทำเธอเจ็บ กูก็ต้องลิ้มรสความเจ็บนั้นบ้าง มันจะได้สาสมกับความเลวของกู” พูดด้วยน้ำเสียงยานคางอยู่ดีๆ จู่ๆน้ำเสียงยานคางของผมมันก็เริ่มสั่นและมีเสียงสะอื้นเจือปนออกมาซะงั้น เพราะยิ่งพูดมันก็ยิ่งเจ็บ เจ็บจนตอนนี้น้ำ

มันเป็นวิธีที่สิ้นคิดมาก สิ่งที่ผมกำลังทำ ใช่ นี่มันสิ้นคิดมาก เป็นวิธีที่โคตรห่วยแตกที่สุด ผมรู้ แต่ผมมันควายเกินกว่าจะคิดอะไรดีๆกว่านี้ออกแล้ว นาทีนี้ผมจนปัญญาแล้วจริงๆ ไอ้ที่คิดว่าโอเค ผมก็ลองมาหมดแล้ว ทำมาหมดแล้วที่คิดออก แต่ไม่มีอะไรได้ผลเลย และวิธีนี้มันก็อาจจะไม่ได้ผลเหมือนกัน แต่ผมก็จะทำ เพราะมันเป็นวิธีเดียวแล้วที่ผมคิดออกในตอนนี้ เป็นวิธีเดียวที่คนจนปัญญาแล้วอย่างผมจะคิดออก ก็ให้มันรู้ไปว่าถ้าผมตายตรงนี้ เธอก็จะยังไม่เชื่ออีก ว่าผมรักเธอจริงๆ รักมากกว่าชีวิตผมเอง ฟิ้ว ฟิ้ววว.. ระหว่างที่ยังคงแหกปากตะโกนอย่างไม่ยอมเหนื่อยและไม่คิดจะเจียมสังขารรวมถึงสภาพลำคอของตัวเอง ผมก็รู้สึกได้ว่าลมเย็นๆที่พัดมากระทบผิวกายผมตั้งแต่ก่อนหน้านี้มันเริ่มพัดแรงขึ้น แรงจนต้นไม้ใบไม้พลิ้วไหวแรงๆจนใบไม้บางใบปลิวร่วงลงมาท่ามกลางความมืดครึ้มของท้องฟ้าที่มืดมากขึ้นกว่าปกติ เอิ่ม.. บรรยากาศแบบนี้มันคุ้นๆนะว่ามั้ย ครึมๆ!! นั่นไง ชัดเลย ตะโกนไปตะโกนมา แล้วจู่ๆมันมีเสียงแบบนี้ดังขึ้นนี่ผมคงไม่จำเป็นต้องสงสัยอะไรอีก ครับ ฝนจะตกชัวร์ ขนาดฟ้าก็ยังแกล้งผม ยังคิดจะขัดขวางผมไม่ให้ง้อเมียเลย สงสัยคงอยากจ

ก็อกๆๆ!! แอ๊ด.. เสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ดังตามมาติดๆ แต่ผมไม่ได้สนใจจะเงยมอง ผมยังนั่งคุกเข่าคอตกร้องไห้อย่างหมดสภาพอยู่ตรงนี้ ไม่รับไม่รู้อะไรทั้งนั้น นอกจากความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดเต็มหัวใจ “เห้ยสัส! ทำไมมึงลงมานั่งอยู่นี่วะ เฮ้!” นั่นเสียงไอ้เคซี ไม่ต้องเงยมองผมก็จำได้ดี “นั่นดิวะ” ส่วนนั่นเสียงไอ้เซน และมันคงมากันทั้งแก็งค์นั่นแหละ แก็งค์เราไปไหนไปกัน เรื่องนี้ผมรู้มาตลอด แต่ที่ผมไม่รู้คือพวกมันมาได้ไง มันรู้ได้ไงว่าผมอยู่โรงพยาบาล แล้วพอคิดไปยาวๆ ผมก็เพิ่งนึกได้ว่าผมยังไม่รู้เลย ว่าใครพาผมมา ผมอยากจะคิดว่าเป็นโมนา เพราะตื่นมาผมก็เจอเธอ แต่ก็จำได้ว่าตอนผมนั่งตะโกนอยู่หน้าหอ เธอไม่ยอมลงมาหาผมเลย แล้วเธอจะรู้และพาผมมาได้ไง หรือลุงยามขึ้นไปบอก “ลงมาทำไมก็ช่างแม่งก่อนเหอะ พามันขึ้นไปนอนบนเตียงก่อนมั้ย” ไอ้นายบอก “เออ จริงด้วยว่ะ มาเร็วไอ้สัส ขึ้นไปนอนดีๆ เดี๋ยวพวกกูช่วยพยุง” ไอ้นนท์เออออตามไอ้นาย ก่อนจะโน้มตัวลงมาหาผม จับไหล่กับแขนผม ทำท่าจะช่วยพยุง แต่ผมยังไม่อยากลุกไปไหน ผมยังอยากนั่งอยู่ตรงนี้ ยังอยากย้ำคิดย้ำทำในสิ่งที่เพิ่งคิดได้เมื่อกี้นี้ “กูคิ