Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

กึก! คำถามของเขาทำฉันชะงัก และฉันจะให้เขารู้ไม่ได้ ว่าฉันเป็นห่วงเขา ถึงแม้จะในฐานะเพื่อนมนุษย์ก็ตาม เดี๋ยวเขาจะได้ใจ “เปล่า ไม่ได้ห่วง ฉันแค่ไม่อยากให้นายมาตายใกล้ๆ มันหลอน” ฉันเชิดหน้าตอบ “หึ” เขาไม่ได้เถียงอะไรกลับมา ทำแค่กระตุกยิ้มมุมปากอย่างเหนื่อยอ่อนตามด้วยก้มหน้ากลับลงไปนิดนึง แล้วมันหมายความว่ายังไงกันล่ะ ไอ้อาการแบบนั้น แต่ถ้ามัวแต่ถาม สงสัยเขาคงตายก่อนพอดี เพราะงั้นช่างมันก่อน ตอนนี้ฉันต้องทำแผลให้เขาก่อน “นายลุกขึ้นไหวมั้ย ไปนั่งบนโซฟาก่อน” “ไม่ไหว ช่วยพยุงหน่อยดิ” น้ำเสียงอ่อนแรงตอบกลับมา ตอบเสร็จแล้วถึงได้เงยมองหน้าฉันด้วยสายตาเหมือนจะออดอ้อนยังไงไม่รู้ ทั้งๆที่อ่อนแรงอยู่แบบนี้เนี่ยนะ? หึ เชื่อเขาเลยจริงๆ ว่าร้ายได้ทุกสถานการณ์ แต่เอาเถอะ จะใจดีให้วันนึง “อืม” ฉันพยักหน้า ก่อนจะพยุงเขาให้ลุกขึ้น แล้วค่อยๆพาเดินไปนั่งที่โซฟา “นายรอนี่นะ เดี๋ยวฉันไปเอากล่องยามาทำแผลให้” “อืม” เขาพยักหน้ารับอย่างเหนื่อยอ่อน ฉันเลยรีบลุกไปเอากล่องยา มันอยู่บนชั้นวางที่ติดอยู่กับผนังน่ะ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เห็นชัดๆอยู่นะ ฉันเห็นตั้งแต่ครั้งแรกที่มาแล้ว เลยไม่ต้องถามเขาให้เสียเวลาว่ากล

“ไอ้บ้า ทะลึ่ง” “ไม่อยากให้ทะลึ่งก็รีบๆบอกมาเร็วเข้า ว่าไง” “อืมๆ บอกก็ได้ เซ้าซี้เป็นเด็กเล็กๆเลย” “ไม่เด็กแล้วนะ ไม่เล็กแล้วด้วย เธอก็รู้” ผมไม่ใช่แค่พูด แต่ยิ้มกรุ้มกริ่มพร้อมกับทำสายตาทะลึ่งใส่เธอ “บ้า ทะลึ่งอีกแล้วนะ” เธอดุยิ้มๆ ผมเลยยิ้มตาม “หึๆ ล้อเล่นน่า เค งั้นคราวนี้ไม่เล่นแล้ว ตกลงชอบไปเที่ยวที่ไหน” “อืม ฉันก็ไม่แน่ใจ ไม่ค่อยได้ไปเที่ยว แต่น่าจะทะเลมั้ง” “ทะเลเหรอ” “อืม” “เค สรุปทะเลนะ” ผมสรุปอย่างไว ก็คนมันรีบ “อืม” “งั้นล้างจานเสร็จเดี๋ยวไปกันเลย เดี๋ยวไปเก็บเสื้อผ้าให้” จุ๊บ! “อุ๊ย!” เธอตกใจจนร้องอุทานออกมาเสียงหลง และคงกะจะเอาเรื่องผมแน่ๆ ที่ทันทีที่ผมพูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบจบ จู่ๆผมก็พุ่งเข้าไปหอมแก้มเธอ แต่คงไม่ทันแล้วล่ะ เพราะ(ขโมย)หอมปุ๊บ ผมก็ชิ่งปั๊บ แล้วตอนนี้ผมก็มาไกลแล้ว แบบว่ามาถึงในห้องนอนแล้วน่ะครับ จะมาเก็บเสื้อผ้าไง ไปเที่ยวทั้งที ผมไม่ไปวันเดียวหรอก ต้องสองวันเป็นอย่างต่ำ งั้นผมขอเก็บเสื้อผ้าก่อนแล้วกัน เดี๋ยวจะได้รีบไป ไปเร็วๆ จะได้มีเวลาเที่ยวเยอะๆ ครับ ตามนั้นแหละ เจอกันที่ทะเลทีเดียวเลยแล้วกัน แต่ใดๆคือ แก้มยัยนั่นหอมเป็นบ้าเลย: ) CD END

แต่ที่อันตรายกว่า คือฉันรู้แล้วแต่ก็เหมือนไม่ยอมตีตัวออกห่าง เหมือนดันไปชอบการได้อยู่ใกล้ๆเขา ชอบที่เขาทำดีให้ ชอบที่เขาดูแล ทั้งๆที่ทุกอย่างที่เขาทำ มันอาจเป็นแค่ละครฉากนึงอย่างก่อนหน้านี้ก็ได้ แต่ฉันก็ยังอยากได้รับมัน หรือฉัน ฉันกำลังจะกลายเป็นคนโง่ที่เจ็บแล้วไม่จำไปจริงๆ กำลังจะกลายเป็นควายที่เจ็บแล้วทน เพราะถ้าเป็นคน มันก็ควรจะเจ็บแล้วจำ ยิ่งคิดมันก็ยิ่งกลัว แต่ถ้าลองคิดอีกมุมนึง คือถ้าฉัน บางทีถ้าฉันลองเข้าข้างตัวเองดูสักครั้ง ว่าเขาอาจจะกลับตัวกลับใจแล้วจริงๆ มันจะดีขึ้นมั้ยนะ ความกลัวที่กำลังเกิดขึ้นในใจของฉันมันจะหายไปรึเปล่า ถ้าหากฉันคิดว่าตัวเองไม่ต้องพยายามที่จะปิดกั้นเขา ไม่ต้องพยายามที่จะไม่ใจอ่อน ไม่ต้องมานั่งหวาดระแวงว่าตัวฉันเองจะเผลอใจอ่อนให้เขาวันไหน ไม่ต้องพยายามคิดว่าสิ่งที่เขาทำมันคือละคร แต่คิดว่ามันคือของจริง เขาเป็นคนดีแล้วจริงๆ และลอง ลองให้โอกาสเขาดูสักครั้งไปเลยตอนนี้ เพราะคนเลวหลายๆคนก็ยังกลับตัวเป็นคนดีได้ โดยที่ไม่กลับไปเลวอีก และซีดี ฉันหวังว่าซีดี เขาอาจจะเป็นหนึ่งในนั้นก็ได้ คือถ้าคิดแบบนั้น ฉันอาจจะสบายใจขึ้นใช่มั้ย ถ้าคิดว่าเขาเป็นคนดีแล้วและลอง

“เห้ยพวกมึง คืนนี้ไปซิ่งกันป่ะ” กึก! เสียงไอ้นายทำผมชะงัก ก่อนจะหุบยิ้มพร้อมกับรีบโยนโทรศัพท์ทิ้งลงกระเป๋าเป้แทบไม่ทัน รีบทิ้งทั้งโทรศัพท์ ทิ้งทั้งความคิดและความลังเลสับสนที่เกิดขึ้น ขืนยังนั่งคิด และขืนปล่อยให้พวกมันเห็นเข้า ว่าผมนั่งยิ้มกับโพสต์ของโมนาอยู่ เดี๋ยวพวกแม่งก็แซวผมอีก เพราะขนาดผมพยายามเก็บอาการ พยายามยืนยันว่าไม่ใช่อย่างที่พวกมันคิด พวกมันก็ยังรุมกันแซวรุมกันล้อผมเลย แล้วนับประสาอะไรกับเผลอแสดงอาการที่ผมเองยังลังเลและไม่เข้าใจ แล้วถ้าถามว่าทำไมจู่ๆถึงมีเสียงไอ้นายขึ้นมาอ่ะเหรอ คือแบบนี้ครับ แบบว่าผมมาซ้อมบาสกับพวกมัน ช่วงนี้ใกล้จะแข่ง หลังเลิกเรียนเลยต้องมาซ้อมหนักกันทุกวัน แล้วเมื่อกี้ก็ซ้อมกันเสร็จแล้ว เลยแยกกันไปนั่งพักเหนื่อยก่อนกลับ แบบว่าวางกระเป๋ากันคนละที่น่ะครับ ตอนมานั่งพักกินน้ำ เลยนั่งห่างกันอยู่สักหน่อย ซึ่งก็ถือว่าปลอดจากพวกมัน ผมเลยเอาโพสต์ของโมนาขึ้นมาดู กะจะให้โพสต์ของเธอช่วยทำให้ผมหายเหนื่อยเร็วขึ้น แต่ไม่ทันไร เสียงมารผจญก็ดังขึ้นอีกแล้ว ครับ เสียงไอ้เหี้ยนายนั่นแหละ ไม่รู้จะรีบหายเหนื่อยทำเชี่ยอะไร “ไป” นั่นเสียงไอ้เคซีน่ะครับ มันตอบอย่างไม่ต

BEYOND PUB “ซีดี” “อิม?” พอผมออกมาจากห้องน้ำ จู่ๆอิมก็เดินเข้ามาดักหน้า คือซิ่งรถเสร็จ ไอ้พวกเพื่อนผมมันก็ชวนกันมาดื่มที่ผับไอ้ไคน่ะครับ และตอนก่อนจะมา ผมก็โทรขอโมนาแล้ว เธอไม่ว่าอะไร ผมเลยมา แล้วเมื่อกี้ดื่มไปดื่มมา ผมดันปวดฉี่ เลยลุกมาห้องน้ำ ไม่คิดว่าพอออกมาจากห้องน้ำจะเจออิม ไม่ยักรู้ว่าเธอก็มาเที่ยวที่นี่ โคตรบังเอิญเกินไปแล้ว โลกแม่งไม่น่ากลมขนาดนี้ เพราะผมไม่อยากเจอเธอเลยสักนิด ไม่อยากเห็นหน้า เพราะผมยังโกรธเธอมาก เรื่องวันนั้นที่เธอคิดจะทำร้ายโมนา ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ “…” และเพราะยังโกรธมาก ผมถึงเดินเร็วๆผ่านเธอมาเลย หน้าเธอผมก็ไม่มอง “ซีดี เดี๋ยว ซีดี เดี๋ยวก่อน คุยกับอิมก่อนสิ” เธอก็ยังอุตส่าห์วิ่งตามมาดักหน้าผม คือขนาดผมแสดงออกชัดว่าไม่อยากคุยไม่อยากเห็นหน้าขนาดนี้แล้ว เธอแม่งก็ยังมองไม่ออกเหรอวะ “ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ” ผมตีสีหน้าเรียบนิ่งแล้วบอกเธอด้วยน้ำเสียงกดต่ำไม่เป็นมิตร “แต่อิมอยากคุยกับซีดีนะ อิมอยากขอโทษเรื่องวันนั้น อยากขอให้เรากลับมาคืนดีกัน อิมสัญญาว่าจะอยู่แค่ในที่ของตัวเอง จะไม่ทำตัวแบบนั้นแล้ว อิมจะไม่ไปยุ่งหรือไปก่อกวนผู้หญิงคนไหนของซีดีแล้ว นะ เรากล