Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

เขาพูดยิ้มๆด้วยสีหน้าแววตาออดอ้อนแบบนี้ เชื่อได้แน่เหรอ ว่าหมดแรง “เหรอ อย่ามาตอแหล แรงเดินมาตรงนี้นายยังมีเลย แค่แรงเปิดฝาขวดน้ำ จะไม่มีได้ไง” “ไม่มีจริงๆนะ ก็ใช้มันไปกับการเดินมาหาเธอหมดแล้วไง เร็วดิ เปิดฝาให้หน่อย คอแห้งไปหมดแล้ว อยากกินน้ำ” “…” “นะ เร็วดิ อุตส่าห์แข่งชนะ ให้รางวัลหน่อยดิ นะ” เขาอ้อนหนักขึ้นเรื่อยๆ ไม่อายเลยหรือไง ฉันนี่อายจะแย่ ยิ่งรู้สึกว่าบรรดาติ่งของเขายังคงมองเราสองคนเป็นตาเดียว ฉันก็ยิ่งอาย “อืมๆ ก็ได้” “น่ารักจัง” ตอนพูดเขาก็ยังยิ้ม สายตาที่มองมายังคงออดอ้อน เล่นเอาฉันใจสั่นไปหมดแล้ว “บ้า” ฉันเขินจนไม่รู้จะเขินยังไงแล้ว เลยต้องรีบแก้เขินด้วยการก้มหน้าบิดฝาขวดน้ำ แกร็ก! “เรียบร้อย อะ” ฉันเปิดฝาขวดน้ำแล้วจัดการใส่หลอดให้ ก่อนจะยื่นขวดให้เขา หมับ! “อุ๊ย!” ที่ฉันเผลออุทานเพราะมันตกใจ คือฉันนึกว่าเขาจะเอาขวดไป แบบว่าเอาขวดไปถือดูดเอง แต่ไม่ใช่! กลายเป็นว่าเขาจับมือฉันข้างที่กำลังถือขวดน้ำไว้อีกที ก่อนจะก้มลงมาดูดน้ำ แต่ตอนดูด สายตาชวนใจสั่นก็ยังไม่วายมองฉัน ฉันที่เริ่มจะไปไม่เป็นแล้ว คือเขารุกหนักมากจนฉันเองก็เขินหนักมาก แต่ถึงจะอย่างนั้น ถึง

หมับ! ผมบอกเสียงพร่า ก่อนใช้มือร้อนของผมจับเธอให้หันมาเผชิญหน้า พร้อมกับมองเธอด้วยแววตาออดอ้อนปนร้อนแรงเต็มไปด้วยความต้องการ “นะ แข็งจะตายอยู่แล้ว ไม่เชื่อลองจับดูดิ” ผมไม่ใช่แค่พูด แต่จับมือเธอให้จับงูยักษ์ของผมด้วย งูยักษ์ที่ตอนนี้ดุนดันเป้ากางเกงผมรุนแรงราวกับอยากจะผงกหัวออกมาลืมตาดูโลกเต็มที ฮึก! โมนาชะงักไปนิดนึง เมื่อเธอคงสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งจนได้ที่ของมัน “ไง ฉันไม่ได้โกหกใช่มั้ย” “นะ..นายมันหื่น” “แล้วเธอไม่ชอบเหรอ” “เอ่อ..” “หึ อาการแบบนี้ไม่จำเป็นต้องตอบ ฉันก็รู้” “รู้ว่า?” “เธอชอบมัน” “อื้อ!” ผมพูดจบ ผมก็ดึงเธอเข้ามากอดจูบ แต่เธอไม่ได้ขัดขืนหรอกครับ เธอกอดจูบผมตอบอย่างถึงพริกถึงขิงด้วยซ้ำ แต่ที่เธอพลันอุทานออกมาเมื่อกี้ นั่นคือเธอแค่ไม่ทันตั้งตัวเท่านั้น ว่าผมจะจู่โจมเธอทันควัน “อือ อืมม..” จุ๊บ! เราจูบแลกลิ้นกันไปอย่างดูดดื่ม ก่อนจำต้องถอนจูบแล้วถอดเสื้อผ้าให้กันและกันอย่างเร่งรีบจนต่างฝ่ายต่างเปลือยเปล่า หมับ! “อ๊ะ!” ถอดเสร็จแล้วก็เริ่มเลยสิครับ รอไร ผมเลยคว้าตัวเธอแล้วยกเธอขึ้นมาอุ้มท่าลิงอุ้มแตง เธอเลยตกใจนิดหน่อย คงเพราะไม่ทันตั้งตัวเหมือนเมื่อ

CD | CONDO ระหว่างทางที่ฉันซ้อนมอเตอร์ไซค์ซีดีกลับคอนโดเขา สมองฉันมันก็เอาแต่คิดเรื่องนั้นมาตลอดทาง จนตอนนี้มาถึงคอนโดแล้ว ฉันก็ยังคิด และคิดทบทวนหลายรอบจนมั่นใจแล้ว ว่าฉันจะถามเขาตรงๆอย่างที่ตั้งใจในตอนแรกนั่นแหละ ฉันจะไม่เก็บอีกแล้ว ถามไปตรงๆจะได้ชัดเจนกันไปเลย ในเมื่ออยากได้ความชัดเจน อยากได้คำยืนยันว่าสิ่งที่ฉันคิดและเข้าใจมันถูก ฉันก็ต้องถาม เพราะถ้าเก็บเอาไว้แล้วปล่อยผ่านเหมือนครั้งที่แล้วอีก เดี๋ยววันหน้า เรื่องนี้มันก็คงตามมาหลอกหลอนฉันอีกไม่เลิก แล้วมันก็จะค้างคาแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆไม่จบไม่สิ้น ฉันไม่อยากค้างคาอีกแล้ว เพราะงั้นฉันจะตัดปัญหา ด้วยการถามเขาตรงๆไปเลย จะได้ได้คำตอบที่มันชัดๆ ครั้งหน้าถ้ายัยนั่นโทรมาปั่นอีก ฉันจะได้ตอบกระแทกหน้าออกไปได้อย่างมั่นใจ ว่ามันไม่ใช่ความจริง โดยที่ไม่ต้องมาหวาดกลัวและหวาดระแวงซ้ำๆอยู่แบบนี้ ในเมื่อฉันได้คำตอบที่แท้จริงมาแล้วจากปากเขา ก็ได้แต่ภาวนาว่าคำตอบของสิ่งที่ฉันกำลังจะถาม มันจะตรงกับใจฉัน “ไปอาบน้ำกันป่ะ เดี๋ยวค่อยออกไปหาอะไรกิน” จู่ๆซีดีก็ถามขึ้นมายิ้มๆ แต่ฉันอยากจะเคลียร์เรื่องนี้ก่อน “อืม แต่ขอถามอะไรนายก่อนได้มั้ย” “อะไรอ่ะ

“…” ผมพยักหน้าเบาๆแทนคำตอบ โดยที่ตัวผมก็ยังคงขี้ขลาด ถึงได้ไม่คิดจะเงยหน้ามองพวกมัน “ไอ้เวร! แล้วทำไมมึงไม่บอกไปวะ ว่ามึงรักเขา มึงจริงใจกับเขา มึงไม่ได้เห็นเขาเป็นแค่ของเล่น มึงไม่ใช่แค่นึกสนุก แต่มึงจริงจังกับเขา มึงรักเขา รักจะตายห่าอยู่แล้ว แค่นี้แม่งพูดยากตรงไหน ทำไมมึงไม่บอกไปวะ จะอมพะนำเพื่อ? แค่บอกไปแต่แรกก็จบ มานั่งอมทุกข์อยู่แบบนี้มันไม่สนุกนะเว้ย แหกปากพูดออกไปมันง่ายกว่าเป็นไหนๆ ตอบเขาไปตรงๆว่ามึงรู้สึกยังไง” ใช่ ที่ไอ้เคซีมันพูดก็ถูก แค่นั้นมันไม่ยากหรอก แค่พูดมันไม่ยาก แต่มันยากตรงที่ตัวผมเอง ที่มันเสือกโง่“กูก็อยากจะตอบ แต่กูไม่รู้จะตอบยังไง กูไม่รู้ว่ากูรักโมนามั้ย กูไม่รู้ว่าตอนนี้ กูรู้สึกยังไงกับโมนากันแน่ กูไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิด กูสับสน มันสับสนไปหมด”“สับสน? โธ่ไอ้ควาย! มาถึงขนาดนี้แล้วมึงยังสับสนเชี่ยไรอีก ที่ผ่านมามึงไม่รู้ใจตัวเองเลยจริงดิ มึงควายขนาดนี้จริงดิ งั้นเอางี้นะ มึงฟังกูดีๆ ครั้งที่แล้วที่มึงเสือกโยนเขาทิ้งตามตรรกะเหี้ยๆของมึง ทั้งๆที่มึงรักเขาหลงเขาจะตายห่า แต่แม่งก็ยังเสือกทิ้งเพราะยึดตรรกะ ยึดหลักการ แต่แม่งไม่ยึดหัวใจตัวเอง ไม่รู้หัวใจตัวเอง

วันต่อมา “หืม?” คือพอฉันเปิดประตูออกจากห้องและจะล็อคประตูเพื่อจะไปเรียน ฉันก็เห็นถุงกระดาษแขวนอยู่ที่ลูกบิด พอเอามาดู ก็เห็นว่าข้างในมีแซนวิช แล้วก็กระดาษโน้ต ใช่ กระดาษโน้ต และฉันก็อดไม่ได้ที่จะหยิบมันขึ้นมาอ่าน ทั้งๆที่พอจะรู้ตั้งแต่เห็นแซนวิชแล้ว ว่าของพวกนี้มันเป็นของใคร อย่าลืมกินมื้อเช้าด้วยนะ ..ซีดี: ) อย่างที่เห็นในกระดาษโน้ตนั่นแหละ ใช่ มันเป็นของเขา และฉันยอมรับว่าฉันเผลอรู้สึกดี แต่ฉันจะไม่เปิดใจให้เขาอีก ฉันจะไม่หลงกลเขาอีก สิ่งที่ฉันพูดไปเมื่อคืน ฉันจะทำให้ได้ ฉันตัดสินใจแล้ว แม้ว่าเมื่อคืนฉันจะนอนร้องไห้ทั้งคืนเพราะเหมือนจะยังตัดใจไม่ได้ก็ตาม แต่ยังไงฉันก็จะทำให้ได้ ฉันจะไม่ยอมโดนหลอกอีกเป็นครั้งที่สาม ฉันจะไม่ยอมเป็นควายอีกแล้ว หมับ! ตึกๆๆ!! ฉันกำหูจับถุงกระดาษแน่นขึ้น ก่อนจะรีบเดินลงบันไดตรงไปที่ประตูของหอพัก “ลุงยามคะ นี่ค่ะแซนวิช หนูให้” พอถึงประตูหอ ฉันก็ยื่นถุงกระดาษให้ลุงยาม ที่ฉันกำถุงแน่นแล้วรีบเดินลงบันไดมา ก็เพราะจะรีบเอามาให้ลุงยามแล้วก็รีบไปเรียนด้วยน่ะ ถามว่าทำไมฉันไม่ทิ้งน่ะเหรอ ก็คือว่าถึงแม้ฉันจะไม่อยากได้แซนวิชของคนใจร้าย แต่ถ้าทิ้งไป มันก็