جميع فصول : الفصل -الفصل 140

"เห็นแก่ตัวเหรอ... ใช่สิ รินมันเห็นแก่ตัว... เพราะรินรักพี่จนไม่เหลือพื้นที่ให้รักตัวเองแล้วไง!"การส่งอารมณ์ในเทคนี้ทรงพลังและสมูทที่สุดเท่าที่ถ่ายทำมา ทุกคนในเซตเงียบกริบ อินไปกับการแสดงจนลืมหายใจ ผู้กำกับประพันธ์ถึงกับลอบซับน้ำตาที่หางตา"คัต! เยี่ยมมาก! สมบูรณ์แบบที่สุด...""ยังไม่ผ่านค่ะ!"เสีย

มิลาเลือกนั่งอยู่มุมหนึ่งของโต๊ะโดยมีเรย์นั่งขนาบข้าง และมีศรันย์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม"คุณมิลารับเครื่องดื่มอะไรดีครับ ค็อกเทลไหม หรือจะเบียร์ดี" ศรันย์เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม พลางเลื่อนเมนูมาตรงหน้า"เอ่อ... มิลาขอเป็นน้ำอัดลมดีกว่าค่ะ" หญิงสาวปฏิเสธอย่างรักษาน้ำใจ"โธ่ น้องมิลา! วันนี้ฉลองปิดกล้องทั้งที

"เอ่อ... เมื่อคืนหนูเมานิดหน่อยค่ะ เลยกลับมาก่อน..." เธอกัดริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลคำโกหกอย่างหนักหน่วง(กลับตอนไหน)"เอ่อ... เมื่อกี้ค่ะ!" ความล่กทำให้เธอเผลอหลุดปากตอบความจริงเรื่องเวลาออกไป ก่อนจะรีบแก้ตัวพัลวัน "มะ... หมายถึงเพิ่งตื่นเมื่อกี้ค่ะ! คือเมื่อคืนหนูเมาจนภาพตัด พี่สวัสดิการกองถ่ายเล

ลีเจย์ถอนกายออกอย่างเย็นชา เขาจัดการถอดเครื่องป้องกันทิ้ง ก่อนจะเอื้อมมือไปกระตุกปมเชือก ปลดพันธนาการที่รัดตรึงข้อมือเล็กไว้กับพนักเตียงออกให้อย่างเงียบเชียบ รอยแดงช้ำบนข้อมือขาวจัดและรอยริ้วบนสะโพกฟ้องถึงความรุนแรงที่เพิ่งจบลง ทว่าชายหนุ่มกลับไม่แม้แต่จะเอื้อนเอ่ยคำปลอบประโลมใดๆร่างสูงหยิบกางเกงขึ

"บ้าเหรอ อุตส่าห์มาถึงขั้นนี้แล้ว... อีกอย่างหนูก็รักงานแสดงด้วย ปะป๊าก็รู้""แล้วจะมาบ่นทำไม" ลีเจย์สวนกลับหน้าตายมิลาแกล้งย่นจมูกใส่คนหน้ามึนอย่างหมั่นเขี้ยว "ก็คนมันเหนื่อยนี่คะ แค่อยากอ้อนแฟนเฉยๆ เอง ทำเป็นดุไปได้"ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ไม่ได้เถียงอะไรต่อ เขาผละตัวกลับไปนั่งประจำที่คนขั