Todos os capítulos de ของเล่นขัดดอกเพื่อนสนิทของพ่อ: Capítulo 11 - Capítulo 20

อลิซยืนตัวสั่นอยู่ตรงกลางห้องมืด ร่างกายเปลือยเปล่าถูกโซ่เหล็กล็อกข้อมือทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะจนต้องเขย่งปลายเท้า อกอิ่มตั้งตระหง่าน ยอดอกแข็งตัวเพราะความเย็นและความกลัว ผ้าปิดตาซาตินสีดำปิดดวงตาของเธอสนิท เหลือเพียงสัมผัสทางกายและการได้ยินที่ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว กลิ่นหนังแท้ผสมน้ำมันหอมระเหยและกลิ่นตัวหอมเย็นของริชาร์ดอบอวลอยู่รอบตัวริชาร์ดเดินวนรอบร่างที่ถูกแขวนไว้ช้าๆ แส้หนังเส้นเล็กในมือเคาะกับฝ่ามือตัวเองเป็นจังหวะ เขาหยุดอยู่ด้านหลัง ปลายแส้ลูบไล้ไปตามแนวกระดูกสันหลังเนียนของอลิซจากต้นคอลงมาถึงร่องก้นอย่างแผ่วเบา"ในห้องนี้ เธอคือของเล่นของฉัน" เสียงทุ้มต่ำก้องกังวาน "ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ไม่มีสิทธิ์ขอหยุด และทุกอย่างที่ฉันจะทำกับเรือนร่างนี้ เธอต้องรับไว้ทั้งหมด... เริ่มนับเมื่อแส้ฉันลงบนตัวเธอ"แส้เส้นแรกฟาดลงกลางแผ่นหลังอย่างจัง "อ๊ะ!!" อลิซสะดุ้งสุดตัว รอยแดงพองขึ้นทันที ริชาร์ดไม่รอ ฟาดซ้ำเป็นจังหวะต่อเนื่อง แผ่นหลัง สะโพก ต้นขาด้านนอก แส้หนังนุ่มแต่ลงแรงหนัก ทิ้งรอยแดงเรื่อและความรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่ว"หนึ่งค่ะ น..นายท่าน... อ๊า!! สอง... สาม... สี่..." เสียงของเธอสั

เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวลำใหญ่ของตระกูลแบล็กวูดลับสายตาไปเหนือท้องฟ้าเมืองหลวงตั้งแต่มืดค่ำของเมื่อวาน การเดินทางไปเจรจาธุรกิจและขยายบ่อนคาสิโนข้ามชาติที่ทวีปยุโรปแบบด่วนพิเศษ ทำให้ริชาร์ดจำต้องห่างกายจากหลานสาวคนสวยไปนานนับสัปดาห์ ความจริงแล้วมาเฟียใหญ่ผู้ติดเมียหนักตั้งใจจะหนีบเอาอลิซบินข้ามทวีปไปด้วยกัน แต่เรื่องการเรียนและการสอบมิดเทอมที่กำลังจะมาถึง ทำให้อลิซปฏิเสธและยืนกรานที่จะขออยู่ที่คฤหาสน์วันแรกของการไม่มีร่างสูงทรงอำนาจป้วนเปี้ยนอยู่ในบ้าน คฤหาสน์แบล็กวูดที่เคยเต็มไปด้วยตึงเครียดกลับเงียบเหงาลงอย่างประหลาด อลิซในชุดลำลองสบายๆ นั่งเอนกายอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก สายตามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสบานโตที่มองเห็นสวนกุหลาบและบึงน้ำกว้างใหญ่ แม้เธอควรจะรู้สึกดีใจและเป็นอิสระที่ไม่ได้ถูกชายรุ่นพ่อรบกวนบนเตียงนอนทุกค่ำคืน แต่ลึกๆในอกกลับมีความรู้สึกโหว่งเหวงและเหงาหงอยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนกริ๊งงงง... กริ๊งงงง...เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกข้างกายส่งเสียงสั่นสั้นๆ พร้อมหน้าจอที่สว่างวาบ อลิซก้มมองชื่อสายเรียกเข้าผ่านแอปพลิเคชันลับ ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว 'My

เสียงกริ่งหมดเวลาเรียนดังขึ้นสะท้อนผ่านโถงทางเดินของคณะบริหารธุรกิจ นิสิตนักศึกษาต่างพากันทยอยเก็บสิ่งของลงกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน อลิซในชุดนักศึกษาสีขาวยันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ในห้องเลกเชอร์ หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบาๆพลางยกข้อมือซ้ายขึ้นมาทอดสายตามองสร้อยข้อมือทองคำขาวฝังเพชรตราประจำตระกูลแบล็กวูด แสงไฟนัวร์ในห้องเรียนสะท้อนกับตัวเรือนทรงมังกรหรูหราจนเกิดประกายระยิบระยับสามวันแล้วที่ริชาร์ดเดินทางไปเจรจาธุรกิจสีเทาและงานคาสิโนข้ามชาติที่ทวีปยุโรป แม้ว่าในตอนแรกอลิซจะรู้สึกว่าการอยู่คนเดียวในคฤหาสน์กว้างใหญ่คือช่วงเวลาแห่งการพักผ่อน แต่ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ยามที่ต้องเดินผ่านห้องนอนใหญ่ที่เงียบเหงา หัวใจส่วนลึกของเธอกลับคิดถึงเขาเหมือนขาดอะไรในชีวิตไปซักอย่าง"คุณอลิซครับ" เสียงของฌอน มือขวาคนสนิทเอ่ยทักขึ้นเบาๆ เมื่ออลิซเดินออกมาถึงหน้าอาคารเรียน"คุณฌอน... วันนี้มารับตรงเวลาจังเลยนะคะ" อลิซยิ้มหวานให้อีกฝ่ายอย่างเป็นกันเอง"เป็นหน้าที่ครับ และวันนี้..." ฌอนเว้นจังหวะเล็กน้อยพร้อมระบายยิ้มแปลกๆที่มุมปาก "ผมต้องพาคุณอลิซกลับคฤหาสน์ให้ตรงเวลาที่สุดครับ""ทำไมเหรอคะ มีอะไรหรือเปล่า?" หญิงส

คืนวันศุกร์แห่งความภาคภูมิใจและยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของตระกูลแบล็กวูดได้เดินทางมาถึง คฤหาสน์สไตล์ยุโรปคลาสสิกริมแม่น้ำสายใหญ่ซึ่งเป็นศูนย์รวมอำนาจหลักของตระกูล บัดนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นงานกาล่าสุดหรูหราอลังการเพื่อเฉลิมฉลองการก่อตั้งตระกูลครบรอบ 100 ปีแสงไฟคริสตัลระยิบระยับส่องสว่างโชติช่วงตัดกับท้องฟ้ามืดมิดยามค่ำคืน ถนนสายยาวหน้าคฤหาสน์คลาคล่ำไปด้วยรถยนต์ซูเปอร์คาร์และรถลีมูซีนหรูหราระดับมหาเศรษฐีนับร้อยคัน เหล่าบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำสนิทพร้อมอาวุธครบมือเดินอารักขาคุ้มกันเข้มงวดตลอดทุกตารางนิ้ว แขกเหรื่อที่มาร่วมงานในค่ำคืนนี้ล้วนแล้วแต่เป็นบุคคลระดับผู้นำ ไม่ว่าจะเป็นรัฐมนตรีระดับประเทศ นักการเมืองผู้ทรงอิทธิพล ตระกูลมหาเศรษฐีเก่าแก่ ตลอดจนประมุขแห่งตระกูลมาเฟียสีเทาจากทั่วทุกมุมโลกภายในห้องโถงใหญ่ ปูด้วยพื้นหินอ่อนนำเข้าจากอิตาลี เสียงดนตรีคลาสสิกจากวงออร์เคสตราสี่สิบชิ้นบรรเลงอย่างนุ่มนวล เสิร์ฟพร้อมไวน์ปีเก่าแก่และอาหารชั้นเลิศโดยบริกรชั้นนำทันทีที่ประตูไม้แกะสลักบานโตด้านหน้าโถงถูกเปิดออก เสียงพูดคุยของเหล่าแขกเหรื่อในงานก็พลันเงียบเสียงลงโดยพร้อมเพรียง สายตาทุกคู่

บรรยากาศยามค่ำคืน สายฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย หยดน้ำเกาะพราวบนกระจกใสบานใหญ่สะท้อนแสงไฟดวงริบหรี่จากตึกสูงตระหง่าน แต่ทว่าภายในห้องกว้างขวางกลับถูกเนรมิตให้เต็มไปด้วยความอบอุ่น ไฟโทนสีส้มสลัวเปิดไว้เพียงบางดวง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของอาหารร้อนๆ ที่เตรียมไว้บนโต๊ะอาหารยังคงส่งกลิ่นกรุ่น เพื่อรอคอยเจ้าของบ้านที่ยังไม่กลับมาอลิซในชุดเดรสผ้ายืดนุ่มสบายตัวเดินเวียนวนอยู่แถวห้องรับแขก สายตาคอยมองนาฬิกาเรือนหรูบนผนังเรือนแล้วเรือนเล่า วันนี้เธอตั้งใจเป็นพิเศษที่จะรอรับเขา เพราะรู้ว่าช่วงนี้โครงการใหญ่ของบริษัทกำลังอยู่ในช่วงวิกฤต เธออยากจะเป็นพื้นที่ปลอดภัย เป็นความสบายใจเดียวที่เขาสามารถพักพิงได้หลังจากต้องออกไปเผชิญธุรกิจภายนอกเสียงระบบล็อกประตูอิเล็กทรอนิกส์ส่งเสียงสัญญาณดังขึ้น พร้อมกับประตูบานใหญ่ที่ถูกเปิดออก อลิซเผยยิ้มละมุนออกมาทันทีด้วยความดีใจ เธอรีบก้าวเท้าฉับๆ ตรงไปหาชายหนุ่มในชุดสูททันทีแต่ทว่าสิ่งที่ก้าวผ่านประตูเข้ามา กลับไม่ใช่ชายหนุ่มผู้สุขุมนุ่มลึกคนเดิมริชาร์ดเดินเข้ามาด้วยท่าทางโรยแรง แววตาคู่คมใต้คิ้วหนาขมวดแน่นจนเป็นโบ แววตาของเขามืดมนดุดันและเต็มไปด้วยรังสีแห่งความตึงเคร