All Chapters of ของเล่นขัดดอกเพื่อนสนิทของพ่อ: Chapter 1 - Chapter 10

มือบางที่กำลังจับชายเสื้อยืดของตนเองสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางไม่ได้เป็นสาเหตุเดียวที่ทำให้ร่างอรชรสะท้านไปถึงกระดูกดำ แต่เป็นเพราะบรรยากาศที่หนักอึ้งและแสนจะกดดันจากบุรุษผู้ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ลมหายใจของอลิซติดขัดและขาดช่วง ใบหน้าหวานงุ้มลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะช้อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาคมกริบดุดันคู่นั้น น้ำตาเม็ดโตเอ่อคลออยู่บริเวณหางตาก่อนจะร่วงหล่นลงมากระทบหลังมือของเธอทีละหยด ราวกับหยาดฝนที่ร่วงหล่นในคืนที่มืดมิดที่สุดของชีวิต“ฉันบอกให้เงยหน้าขึ้นมองฉัน อลิซ... ความอดทนของฉันมีจำกัด และเธอคงไม่อยากรู้หรอกว่าเวลาที่ฉันหมดความอดทน มันจะเป็นอย่างไร” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจกระซิบชิดผะแผ่ว กลิ่นไวน์แดงชั้นเลิศผสมผสานกับกลิ่นซิการ์คิวบาชั้นดีลอยมาเตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่บ่งบอกถึงความมั่งคั่ง อำนาจ และอันตราย อิทธิพลของชายวัยสี่สิบเจ็ดปีตรงหน้าแผ่ซ่านกดทับจนอากาศรอบตัวคล้ายจะกลายเป็นน้ำแข็ง เขาก้าวเข้ามาประชิดตัว ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธและกุมอำนาจในโลกมืด วางลงบนลาดไหล่บางของเด็กสาว ก่อนจะออกแรงบีบกระชับหนักแน่นขึ้น ราวกับค

ประตูกระจกบานใหญ่แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจงเปิดต้อนรับการมาของอลิซ เสียงฝีเท้าของเธอที่ก้าวเดินลงบนพรมเปอร์เซียเนื้อหนานุ่มแทบไม่ได้ยินเสียงใดๆ บรรยากาศภายในโถงกลางของคฤหาสน์แบล็กวูดโอ่อ่าและหรูหราเกินกว่าที่จินตนาการไว้ ผนังประดับด้วยภาพวาดสีน้ำมันยุคโบราณและโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับ ทว่าความโอ่อ่าเหล่านี้กลับไม่ได้สร้างความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยให้แก่หญิงสาวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเงียบงันที่ปกคลุมอยู่ทั่วบริเวณกลับทำให้เธอกลัวจนขนลุกชัน"เชิญทางนี้ครับคุณอลิซ แม่บ้านใหญ่กำลังรอต้อนรับคุณอยู่" เสียงของฌอน มือขวาคนสนิทดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาผายมือเชิญให้เธอเดินไปยังโถงรับแขกด้านใน อลิซพยักหน้ารับอย่างจำยอมและเดินตามไปอย่างเงียบๆที่นั่นหญิงสูงวัยในชุดยูนิฟอร์มแม่บ้านสีดำตัดขอบขาวสะอาดตา ใบหน้าเรียบตึงแต่แฝงไว้ด้วยความเมตตาเล็กน้อยยืนรออยู่ เธอโค้งคำนับให้อลิซด้วยท่าทีนอบน้อม "ดิฉันชื่อมาเรียเป็นหัวหน้าแม่บ้านดูแลคฤหาสน์หลังนี้ค่ะ ยินดีต้อนรับคุณอลิซค่ะ""สวัสดีค่ะคุณมาเรีย" อลิซทักทายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา"คุณริชาร์ดสั่งกำชับไว้แล้วว่าให้จัดเตรียมห้องพักที่ดีที่สุดบนชั้นสองฝั่งตะวันต

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยแสงแดดอ่อนๆที่ทอดตัวผ่านม่านซาตินเนื้อดีเข้ามาในห้องนอนใหญ่ เสียงนกเป็ดน้ำกระพือปีกที่บึงน้ำด้านนอกคฤหาสน์พึ่บพั่บ ร่างบางขยับร่างกายช้าๆ ความเจ็บระบมที่ช่วงล่างและสะโพกเตือนสติให้รู้ว่าค่ำคืนที่ผ่านมาเธอต้องรับบทลงโทษอันป่าเถื่อนและยาวนานเพียงใดขณะที่เธอกำลังจะยันกายลุกขึ้น เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ที่ฌอนจัดหาไว้ให้ตามคำสั่งของริชาร์ดก็ส่งเสียงแผ่วเบาอยู่บนโต๊ะหัวเตียง อลิซเอื้อมมือที่สั่นเทาไปคว้ามาดู หน้าจอแสดงชื่อ 'คุณพ่อ' ทำให้หัวใจที่แห้งเหี่ยวของเธอพองโตด้วยความดีใจหญิงสาวรีบกดรับสาย พยายามปรับน้ำเสียงให้ดูสดใสและปกติที่สุด "สวัสดีค่ะคุณพ่อ เป็นยังไงบ้างคะ ร่างกายสดชื่นขึ้นไหม""สวัสดีครับลูกรักของพ่อ" เสียงของรอยด์ เวเมนสัน ดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงฟังดูแจ่มใสและแข็งแรงขึ้นกว่าวันก่อนมาก "พ่อรู้สึกดีขึ้นมากเลยลูก วันนี้หมอเข้ามาตรวจแผลและบอกว่ากราฟหัวใจของพ่อเป็นปกติมาก อีกไม่กี่วันก็น่าจะย้ายออกจากห้องพักฟื้นพิเศษไปอยู่ห้องธรรมดาได้แล้ว""จริงหรอคะคุณพ่อ! อลิซดีใจที่สุดเลย" อลิซแย้มยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ความยึดมั่นและอดทนของเธอต่อความเจ็บปวดทั้งหลายแ

เช้าวันใหม่บรรยากาศยามเช้าภายในอาคารเรียนของมหาวิทยาลัยชื่อดังเต็มไปด้วยความคึกคักและมีชีวิตชีวาของเหล่านิสิตนักศึกษา อลิซในชุดนักศึกษาสีขาวสะอาดตาและกระโปรงพลีทสั้นเลยเข่าเล็กน้อยกำลังนั่งฟังการบรรยายวิชาการตลาดอยู่ในห้องเรียนขนาดใหญ่ที่ด้านนอกอาคารเรียน มีรถตู้สีดำทรงหรูจอดซุ่มอยู่ พร้อมชายชุดดำในคราบการ์ดคอยดูแลและจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของเธออยู่ห่างๆ ตามคำสั่งอย่างเข้มงวดของประมุขแห่งตระกูลแบล็กวูด อลิซถอนหายใจออกมาเบาๆ พยายามรวบรวมสมาธิไปที่สไลด์อาจารย์ผู้สอนตรงหน้าทว่าเสียงสั่นเตือนของโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงข้อความสั้นๆ จากแอปพลิเคชันส่งข้อความลับที่ตั้งค่าไว้เฉพาะบุคคล ข้อความนั้นทำให้อลิซถึงกับหน้าซีดเผือดและหัวใจหล่นวูบไปที่ตาตุ่มMy Owner: ฉันให้เวลา 5 นาที เดินไปห้องน้ำอลิซรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปด้วยมือที่สั่นเทา ความหวาดหวั่นแล่นปราดไปทั่วร่างAlice: แต่ฉันเรียนอยู่ค่ะMy Owner: ฉันไม่ได้ถามความเห็น และอย่าให้ฉันต้องนับถอยหลัง อลิซ... ถ้าไม่ไปใน 5 นาที ฉันจะให้ฌอนเดินเข้าไปลากเธอออกมากลางห้องเรียนเดี๋ยวนี้คำขู่ที่เด็ดขาดและไร้ซึ

บรรยากาศอบอ้าวของเช้าวันใหม่ อลิซตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกช้ำไปทั้งกาย รอยรักสีเข้มประทับอยู่ตามซอกคอ ไหล่เนียน และสะโพกงอนงาม ชายรุ่นพ่อผู้แสนเอาแต่ใจได้จากไปทำงานตั้งแต่เช้า ทิ้งให้เธอนอนขุดคู้สวมเสื้อเชิ้ตนอนอยู่บนเตียงกว้างเพียงลำพังขณะที่หญิงสาวกำลังจะยันกายลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัย เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็ดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบา อลิซเอื้อมมืออันสั่นเทาไปคว้ามาดู หน้าจอแสดงชื่อของโรงพยาบาลเอกชน ทำให้หัวใจของเธอร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที"สวัสดีค่ะ อลิซพูดสายค่ะ" หญิงสาวรีบกดรับด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก(สวัสดีครับคุณอลิซ ผม นายแพทย์ประวิทย์ แพทย์เจ้าของไข้ของคุณรอยด์ เวเมนสัน นะครับ) น้ำเสียงจากปลายสายฟังดูเคร่งเครียดและรีบร้อนอย่างเห็นได้ชัด (หมอต้องรีบโทรมาแจ้งข่าวครับ เมื่อครู่ช่วงเช้าตรู่ คุณรอยด์มีอาการภาวะแทรกซ้อนวิกฤต เกิดลิ่มเลือดอุดตันในเส้นเลือดใหญ่ที่ไปเลี้ยงปอดและหัวใจกะทันหันครับ)"ว..ว่าไงนะคะหมอ!?" อลิซกรีดร้องออกมาเบาๆ น้ำตาไหลรินอาบแก้มในวินาทีนั้น "คุณพ่อ... ตอนนี้คุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ"(ตอนนี้หมอและทีมแพทย์กำลังประคองอาการอยู่ในห้อง ICU