All Chapters of Sa Kamay ng Bilyonaryong Mapanagkin: Chapter 141 - Chapter 150

Serena Vale~•~Ang unang ginawa ni Rafael nang pumasok siya sa aking opisina ay ang tumingin sa paligid na para bang mental niyang kinakalkula kung magkano ang magagastos para pagandahin ito.Ang ikalawang ginawa niya ay ang halikan ako.Sumunod si Nikolai pagkaraan ng isang segundo, ibinababa ang tatlong kape at isang kahon ng mga pastry sa tanging patag na ibabaw na mayroon, na sa kasalukuyan ay ang sahig. Hindi siya nagsalita nung una. Hindi niya ako hinalikan. Tumingin lang siya sa paligid. Pinagmasdan ang bakanteng silid. “Maganda ito,” sabi niya sa wakas. “Mahusay ang pinili mo.”Ang papuri ay nagdulot ng isang mainit na pakiramdam sa aking dibdib.Pumait ang ngiti ni Rafael, kumuha ng isang tasa ng kape mula sa sahig at inabot ito sa akin. “Sinabi mong darating ang mga kasangkapan ngayon. Inisip kong magagamit ng CEO ang ilang manu-manong trabaho.”“Nagdala kami ng mga dagdag na turnilyo, anchor, at touch-up na pintura. Anuman ang kailangan mo.” Sabi ni Nikolai, itinutuon ang

Nikolai Vetrov~•~Kinamuhian ko ang VM Global Holdings.Hindi sa kinamumuhian ko ang kumpanya mismo, pero kinamumuhian ko ang mga lumang gago na ginagawa ang lahat ng kanilang makakaya para makasigurado na ang magkasamang proyekto na pinagtatrabahuhan namin ni Rafael ay mabigo para lang mapatunayan na mas mahusay kaming nagtatrabaho nang hiwalay.Tatlong tawag ang hindi natuloy ngayon. Dalawang kasosyo ang biglang nagre-reconsider. Samantala, isa sa mga shareholder ay magalang na nag-insist na ang pagpapanatili sa Moretti International at Vetrov Industries na hiwalay ay mas malusog para sa merkado.Koda para sa mas kapaki-pakinabang para sa kanila.Wala akong pakialam gayunpaman. Titiyakin kong magiging matagumpay ang proyekto. Walang pakialam kung sino ang nakatayo sa aking daan.Hinarap ko ang isang kamay sa aking mukha at tinitigan ang kisame, kumuha ng napakakailangang hithit ng sigarilyo sa pagitan ng aking mga daliri. Hindi ako nakatutulog nang higit sa apat na oras sa loob ng

Rafael Moretti~•~Narinig ko ang pagbukas at pagsara ng pinto sa itaas. Naghintay kami ni Nikolai.Nakita namin ang mga larawan dalawampu't apat na oras na ang nakalipas. Ayaw naming banggitin ito noong una, umaasang siya ang unang magsasabi tungkol dito. Nang dumating ang kasunod na umaga at wala pa rin siyang sinasabi tungkol dito, nagpasya kaming i-text siya. Hindi siya sumagot. Tumawag kami. Hindi niya sinagot. Tiniyak ni Nikolai sa kanya na nasa bahay kami. Nabasa niya ang text, pero hindi ko inaasahan na babalik siya dahil hindi man lang siya nagrereply.Nang lumakad siya lampas sa amin nang walang salita, nagpalitan kami ng tingin ni Nikolai. Isinarado niya ang kanyang laptop at ibinaba ko ang mga menu ng takeout na tinitingnan ko bago biglang bumukas ang pinto.Binigyan namin siya ng sampung minuto. Pero sa katunayan, naghihintay lang ako na dumating ang aming pagkain.Nang dumating ito, kumilos kami.Mabuti na lang at umorder ako mula sa paborito niyang kainan ng Thai. Na

Serena Vale~•~Hindi ko sinabi sa kanila na pumirma ako sa kontrata.Hindi noong gabing iyon. Hindi noong kasunod na araw. Hindi ko lang talaga kaya.Tapos na ang kontrata. Pumirma na rin ang Grant Tech. Napinalisa na ito at naibalik sa akin. Kahit na hindi ko alam kung paano sabihin sa kanila, maaari ko sanang kunan lang ng larawan ang aking lagda at ipadala sa kanila, pero hindi lang talaga gumagalaw ang aking mga kamay.Sa halip na isipin ito nang malalim, iginugol ko ang buong araw sa pagpapatakbo ng mga panayam. Matapos ang artikulong nagpapakalat sa nakaraang linggo, nagulat ako na may gusto pa ring magtrabaho para sa akin, pero natapos ko ang pakikipanayam sa humigit-kumulang dalawampung tao. Limang tao ang nagtanong tungkol sa aking personal na buhay. Dalawa sa kanila ang nag-uusisa kung talagang makikipagtrabaho ako sa Grant Tech. Ang tatlong iba pa ay may mga nakatutuwang inaasahan sa sahod. Hindi pa ako nakapagtatakbo ng mga panayam kailanman. Napakatensyonado nito.Nagpa

Serena Vale~•~Hindi ako nasasabik na pumunta sa lugar ni Rafael.Pero kailangan ko pa ring gawin.Kumuha ako ng isang malalim na hininga at pinindot ang code ng pinto. Sa sandaling bumukas ito, nakita ko si Nikolai na nakatayo sa harap ko. Napatigil ako.Gusto ba niyang makipaghiwalay sa akin sa may pintuan? Hindi man lang ba ako pinapayagang pumasok sa bahay?“Hi,” sabi niya.Itinaas ko ang isang kilay. Hindi ko maalala kung nagsabi na ba si Nikolai ng hi sa akin kailanman. “Uh, hi?”Tinitigan niya ako. Tinitigan ko siya. Saka siya naglinaw ng kanyang lalamunan at tumabi. “Pumasok ka.”Pumasok ako nang dahan-dahan. Ang mga bulaklak ang unang nakawala ng aking pansin. Nandoon sila sa lahat ng dako. May iba't ibang uri ng mga bulaklak pati na rin ang iba't ibang kulay. Ang mga lalagyan ng takeout ay maayos na nakahanay sa coffee table. Ang ilang mga shopping bag ay nasa lupa sa tabi ng sofa. Masyado itong marami. Napaka-Nikolai nito.Si Rafael ay nag-aabang sa tabi ng kusina, nagkuk