Sa Kamay ng Bilyonaryong Mapanagkin

Serena Vale

•

“Pangako, Rena. Magiging maayos ang lahat,” pagtiyak ng matalik kong kaibigan na si Lila. “Na-check na natin, na-double check, na-triple check, at na-quadruple check pa. Perpekto na ang lahat.”

“Sigurado ka ba?” hindi ko napigilang itanong. Ito ang pinakamahalagang araw ng buhay ko. Matagal ko na itong pinapangarap. Kapag may kahit anong pumalpak, alam kong hindi ko na mae-enjoy ang natitirang bahagi ng araw.

“Sigurado ako,” sabi niya habang hinahawakan ang mga kamay ko para pigilan akong kabahan. “Magiging maayos ang lahat. Ang kasal mo ang magiging pinakamagandang kasal na mapupuntahan ng kahit sinong bisita.”

“Salamat, Lila. Alam kong halos hindi mo na ako matiis nitong mga nakaraang linggo.”

Napatawa si Lila habang naupo sa sofa. “Magiging sulit din ang lahat. Sa gabi makalawa, asawa ka na ng isa sa mga pinak-pinapangarap na binata sa New York. Well, hindi na pala siya matatawag na binata.”

Napatawa rin ako at naupo sa tabi niya. Marami na akong narinig na nagsasabing guwapo, matagumpay, at may kumpiyansa si Douglas. Pero para sa akin, siya ang lalaking nagdadala sa akin ng kape kapag inaabot ako ng gabi sa trabaho. Siya ang lalaking nakakatulog sa sofa habang nagbabasa sa tabi ko. Siya ang tumulong sa akin na mag-apply ng bagong trabaho kahit kaya naman niyang akuin ang lahat ng gastusin. Siya ang lalaking nagpaniwala sa akin na hindi naman pala ganoon kakomplikado ang pag-ibig.

Sinilip ko ang cellphone ko. Wala pa ring mensahe mula sa kanya. Malamang ay naabutan na naman siya ng mahabang meeting. Ayos lang iyon. Huling araw niya iyon sa trabaho bago ko siya makasama nang tuluy-tuloy sa mga susunod na araw. Bukas ang rehearsal dinner namin. Sa makalawa ang kasal, at pagkatapos noon ay diretso na kami sa honeymoon. Hindi na ako makapaghintay.

“Nasa trabaho pa rin?” tanong ni Lila nang makita niya akong nakatitig sa cellphone ko.

Tumango ako.

“Ganyan talaga ang pag-ibig. Ikaw, abala sa pagpaplano ng kasal, samantalang siya, mga spreadsheet pa rin ang iniisip.”

Napatawa ako, kunwari ay hindi ako bahagyang naapektuhan. “At least isa sa amin ang may utak para magbayad ng mga bills.”

“Akala mo naman wala kang trabahong naghihintay pagbalik mo mula sa honeymoon.”

“Hindi puwedeng sa kanya lang ako umasa sa lahat.”

“Totoo naman.”

Si Lila ay limang talampakan at siyam na pulgada ang tangkad at isa siyang kilalang modelo. Halos wala nang runway na hindi niya nalakaran. Marami ang naghahangad na makatrabaho siya, pero nitong mga nakaraang linggo ay halos buong oras niya ay inilaan niya sa pagtulong sa akin sa paghahanda ng kasal, kahit pa kumuha na si Douglas ng wedding planner. Para siyang anghel na ipinadala mula sa langit. Sinasabi niyang tumutulong lang siya dahil wala siyang ginagawa, pero duda akong may taong kagaya ni Lila na magiging libre nang tatlong linggo. Sigurado akong marami siyang kinanselang trabaho para lang samahan ako.

Ang tanging paraan para masuklian ko ang kabutihang iyon ay ang gawin din ang pareho para sa kanya kapag dumating ang araw na magpapakasal siya.

Bagaman duda akong mangyayari iyon anumang oras sa lalong madaling panahon.

Buwan-buwan kasi ay iba ang lalaki niya, at wala siyang pakialam sa sasabihin ng iba tungkol doon.

Pagsapit ng pag-alis ni Lila ay lumubog na ang araw. At nang muling bumukas ang pintuan ng bahay, lampas alas-dose na ng hatinggabi.

Nasa sala pa rin ako kaya awtomatiko akong tumayo, may ngiti sa labi. Malapit na akong makatulog. Mabuti na lang at naabutan ko siya.

Pumasok si Douglas, nakasabit ang suit niya sa isang braso. Gusot ang blond niyang buhok na para bang paulit-ulit niya itong sinabunutan. Halatang pagod ang mga mata niya, at tila nagulat pa siyang makita akong gising.

“Gising ka pa, baby?”

“Hindi ako mapakali kakaisip sa malaking araw natin,” tapat kong sagot habang nakangiti. Kinuha ko ang suit niya habang hinuhubad niya ang sapatos. “Hindi ako makatulog kaya hinintay na lang kita.”

Mabilis niya akong hinalikan bago inilapag ang kanyang briefcase sa counter. Pinanood ko siyang magtanggal ng kurbata at cufflinks. Habang tinutupi niya ang manggas ng polo niya, nagsalin ako ng isang basong tubig at iniabot iyon sa kanya.

“Excited ka na ba?”

“Tungkol sa pagpapakasal sa’yo?” ngumiti siya. “Siyempre naman.”

“Tumawag sa akin ang mama mo kanina,” sabi ko habang pinag-uusapan namin ang iskedyul para sa susunod na araw. “Gusto niyang kumpirmahin ang suite sa hotel.”

“Sinabihan ko na siyang mag-relax. Para niya iyong ginagawang royal wedding.”

Napatawa ako. Sobrang mahal ni Mrs. Douglas ang anak niya. Siya lang ang nag-iisang lalaki sa limang magkakapatid. At dahil doon, mahal din niya ako. Siya ang pangalawang pinakamasayang tao tungkol sa kasal namin. Ako ang una.

“Eh, nag-iisa ka niyang anak na lalaki. Hayaan mo na siyang magsaya.”

Lumapit siya at niyakap ako.

“Ikaw ang dahilan ng lahat ng ito.” Marahan niyang pinisil ang balikat ko bago ako hinalikan sa noo. “Ikaw ang pinakamahalagang bahagi ng buhay ko.”

“At ikaw rin ang sa akin.” Ipinihit ko ang ulo ko at ipinatong iyon sa dibdib niya, pinakikinggan ang tibok ng puso niya. Dalawa’t kalahating taon na kaming magkasama, pero sa tuwing nagsasalita siya ng ganoon, parang may libo-libong paru-parong lumilipad sa tiyan ko.

Matagal kaming nanatiling tahimik bago siya muling nagsalita.

“Matulog na tayo. Mahaba pa ang araw natin bukas.”

Tama siya. Ang susunod na dalawang araw ang magiging pinakamabigat sa lahat ng naging paghahanda namin nitong mga nakaraang linggo.

Pero magiging sulit iyon.

Sulit ang lahat para makalakad ako sa altar patungo sa lalaking mahal ko at nais kong makasama habambuhay.

Hinalikan niya ako bilang pamamaalam sa gabi, may ibinulong tungkol sa maagang meeting kinabukasan at pagkikita namin sa rehearsal dinner, bago tuluyan siyang nakatulog. Mukhang napakahaba talaga ng naging araw niya dahil hindi na siya nag-abalang maligo o magpalit man lang nang maayos ng damit.

Pinatay ko ang ilaw at nanatili pa akong gising nang ilang sandali, punong-puno ng saya ang puso ko.

Handa na ang lahat.

Ang damit.

Ang mga bulaklak.

Ang mga panata.

Hindi na ako makapaghintay na dumating ang susunod na araw.

Kung alam ko lang sana na iyon na pala ang simula ng isang bagay na tuluyang babago sa buhay ko.

Kahit isang babala man lang sana.