All Chapters of Sa Kamay ng Bilyonaryong Mapanagkin: Chapter 161 - Chapter 170

Serena Vale~•~Ang kasunod na ilang araw ay walang kaganapan at hindi ang inasahan ko sa lahat.Hindi na nagtanong pa sina Nikolai at Rafael ng anumang mga katanungan, na nagpaduda sa akin kung nakita ba nila ang flash drive o hindi. Ayaw kong magtanong dahil ang pagtatanong ay maglalagay sa aking sarili at sa aking ahensya sa panganib.Iginugol namin ang aming mga araw tulad ng karaniwan at bago ko pa malaman, oras na para sa biyahe na iginugol ni Rafael ng ilang gabi sa pagpapaplano. Hindi ko nailinaw ang aking iskedyul. Sa gitna ng lahat ng nangyayari, iyon ang huling bagay sa aking isip, pero ayaw nilang marinig ito.Inempake nina Rafael at Nikolai ang aking suitcase para sa akin at halos ikinaladkad ako pababa. Kailangan kong isara ang aking laptop at ilagay ito sa loob ng aking bag para makapagtrabaho ako sa anumang nakalimutan kong pagtrabahuhan habang naroon kami.Hindi sila nabighani pero hindi rin sila makapagreklamo dahil dinala rin ni Nikolai ang kanyang laptop kasama ni

Rafael Moretti~•~Nasa balkonahe sina Serena at Nikolai nang magising ako.Pumasok ako sa banyo para magsipilyo bago lumabas para samahan sila. “Hey birthday girl,” ipinulupot ko ang aking kamay sa baywang ni Serena. “Ano ang gagawin natin ngayon?”Suminghal si Nikolai. “Bakit mo siya tinatanong kung ikaw ang nagplano ng biyahe?”Hindi ko siya tiningnan habang nagsasalita ako. “Dahil kaarawan niya at siya ang may huling desisyon.”Natawa si Serena, humaharap sa akin nang maayos. “Hindi ko pa kaarawan.”“Ngayon, bukas. Ano ang pagkakaiba?"Umiling siya nang may pagmamahal. “Umaasa ako na makapanatili tayo sa loob.” Itinaas ko ang isang kilay. “Naging masyado akong abala sa trabaho. Wala akong lakas para umalis sa lugar na ito. Bukod doon, ang villa na ito ay napakaganda. Hindi ko ikalulungkot ang paggamit dito.”Ang aking nakalilitong utak ay nag-iisip na ng mga ideya, pero, “Kumikilos ka nang mas higit na parang si Nikolai bawat araw.” Nanginig ako nang dramatiko. “Nakatatakot ito.”

Serena Vale~•~“Gusto mo bang lumabas para manood ng mga bituin?” tanong ni Nikolai habang sabay naming nililigpit ang mesa.“Magandang paraan iyon para tapusin ang araw na ito,” pagsang-ayon ko.“Kukuha ako ng mga kumot.” Pumasok si Rafael sa silid at lumabas na may dalang dalawang makakapal na kumot bago nagtungo sa likod. Akala ko rin ay lalabas na ako, pero bago ko pa man mamalayan, binuhat na ako ni Nikolai palayo sa lupa gamit ang isang kamay.“Nikolai!” hiningal ako, nagulat.“Mag-relax ka, baby.” Tumawa siya. “Hindi kita hahayaang malaglag.”Wala na akong nasabi roon dahil alam ko namang hinding-hindi niya ako hahayaang mahulog. Gabi na pero maliwanag pa rin dahil sa dami ng mga bituin. Nakahanap si Rafael ng pwesto na malapit na malapit sa tubig at doon inilatag ang kumot. Dahan-dahan akong ibinaba ni Nikolai nang nakahiga bago tumabi sa akin. Si Rafael naman ay nahiga sa kabilang gilid ko.Sa loob ng ilang sandali, nanatili kaming tahimik. Ang tanging maririnig namin ay an

Nikolai Vetrov~•~Paglapag namin ay doon lamang nagising si Serena. Natulog siya sa buong biyahe, nakasandal ang ulo sa balikat ko. Si Rafael man ay nakatulog din sandali, pero ngayon, inaalis na niya ang seatbelt at nag-unat. Hindi ko sigurado kung bakit napagod sila nang ganoon. Napakarelax naman ng buong biyahe namin.Kinuskos ni Serena ang kanyang mga mata at ngumiti nang may antok. “Nandito na ba tayo?”“Sa kasamaang palad,” sabi ko.Lumapit siya para halikan ang pisngi ko, at pagkatapos ay kay Rafael. “Tulungan ninyo akong kunin ang maleta ko. Kailangan kong pumunta sa opisina. May meeting ako sa isang kliyente sa alas-dos. Kita na lang tayo mamaya.”Hinawakan ni Rafael ang pulso niya habang tumatayo siya. “Dinner mamaya?”“Hindi ako magpapagabi,” pangako niya at lumabas ng jet. Sinulyapan ako ni Rafael habang naglalakad kami pababa sa hagdan. “Mukhang papatay ka ng tao.”Hindi ako sumagot. Mabilis lang ang biyahe namin. Wala pang tatlong oras at ginugol ko ang halos kalahati

Serena Vale~•~“Ano ang binili niya para sa iyo!?” bulalas ni Tessa. “Kahit ang mga fictional characters ko ay hindi ganoon kalayo ang ginagawa. Baliw ang lalaking iyon.”“Samantala, ilang lalaki na ang nangako sa akin na bibigyan nila ako ng isa pero puro salita lang sila sa huli.” Bumuntong-hininga si Lila, umiiling. “Talagang mas malakas magsalita ang mga gawa kaysa sa mga salita.”“Hindi ko kayo pinapunta rito para pag-usapan iyon.”“Mahirap manatili sa topic ng usapan kapag naghulog ka ng bomba na parang isa sa mga boyfriend mo ay binilhan ka ng private jet na nakapangalan sa iyo.”Ikinaway ko si Lila. “Nakokonsensya na nga ako. Pero mas lalo akong nakokonsensya dahil sa mga mamahaling regalo. Mahigit kalahating milyon ang halaga ng kotse na binili ni Rafael para sa akin.”“Ngayon nagyayabang ka na lang.”Napahawak ako sa mukha ko sa sinabi ni Tessa. Hindi ko rin alam kung bakit ko sila tinawag para humingi ng tulong. Hindi nila kayang seryosohin ang mga bagay. “Pwede ba kayong