All Chapters of Sa Kamay ng Bilyonaryong Mapanagkin: Chapter 131 - Chapter 140

Nikolai Vetrov~•~“Tumawag ang lolo ko ngayong araw,” sabi ko kay Rafael matapos umakyat si Serena para mag-nap.Huminto siya, saka dahan-dahang humarap sa akin, ibinaling ang tingin mula sa TV. “Ano'ng sinabi niya?”“Tinatanong ako kung hindi pa ba tapos ang bakasyon ko.”Itaas ni Rafael ang isang kilay.“Gusto niyang bumalik ako sa trabaho.”“Gusto mo bang bumalik?”Tumango ako nang walang pag-aalinlangan. “Pero may kailangan akong sabihin sa kanya na baka hindi niya magustuhang marinig.” Tinitigan ako ni Rafael. “Gusto kong alisin ang pagkakahiwalay sa VM Global Holdings.”Pumikit siya sa gulat. “Gusto mong imungkahi na patakbuhin uli tayo bilang isang kumpanya? Papayagan ba 'yan ng lolo mo kailanman?”Nagkibit-balikat ako. Hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyon niya, pero alam kong ayaw niyang marinig iyon. Ang alitan sa pagitan ng ating mga pamilya ay ilang dekada nang nangyayari. Nagdududa ako na ang isang salita lang mula sa akin ay makakapagpabago ng mga bagay-bagay, pe

Serena Vale~•~Napakagulo at napakaabala ng nakaraang linggo. Nang magsimula akong magtrabaho sa Moretti International, hindi ko kailanman naisip na magkakaisa ulit sila at ang Vetrov Industries habang buhay pa ako, pero tila determinado sina Nikolai at Rafael na mangyari iyon.Nakagugulat na pumayag ang kanilang mga pamilya. Ang mga mahalaga lang naman. Pumayag din ang ilang shareholder pero may ilang tao pa rin na kumakapitsa alitan—ang mga taong nakikinabang sa kumpetisyon. Naglabas sila ng mga balita tungkol sa dalawang pamilya, gustong sirain ang ugnayan bago pa man ito magsimula, pero hindi iyon pinahintulutan nina Rafael at Nikolai na makapekto sa kanila. Sa halip, nagsumikap sila nang mas matindi para supilin ang mga masasamang tsismis tungkol sa magkabilang panig at personal na binisita ang mga shareholder para kumbinsihin sila.Nangangahulugan iyon na hindi ko sila madalas na nakikita.Hindi lang naman sa kanila iyon. Abala rin ako sa pagtatrabaho sa aking startup. Naghahan

Nikolai Vetrov~•~Sa sandaling mag-text sa akin si Serena na handa na siyang umalis, agad akong lumabas ng bahay. Sumakay ako sa aking kotse at nagmaneho nang deretso sa lugar ng kanyang mixer.Nanatili ako doon nang humigit-kumulang limang minuto bago sila lumabas. Mukhang napakahusay ni Serena sa kanyang pulang damit. Ang larawang ipinadala niya ay hindi man lang nakatugon sa tunay nitong ganda. Ang hiwa ay nagpapakita ng kanyang hita sa bawat hakbang na ginagawa niya. Sumunod si Lila sa likod niya na may gintong damit na tumutugma sa mga sapatos ni Serena, pero ang aking mga mata ay tumagal lang ng isang segundo sa kanya bago bumalik kay Serena.Pinanood ko habang ang mga mata ni Serena ay naghahanap sa paligid ng gilid ng kalsada bago sa wakas ay huminto ang kanyang mga mata sa aking kotse. Lumabas ako noon, umikot sa hood, at binuksan ang pinto sa likod para sa kanila nang walang salita.Ngumiti si Serena nang malapad at hinila ang kanyang kaibigan para maglakad sila nang mas ma

Nikolai Vetrov~•~Naiwan ang mga salita ko sa hangin nang ilang segundo at humigpit ang hawak ni Serena sa kanyang tinidor. Ang kanyang malalaking mata ay nakatutok sa akin habang nagtatanong siya, “Ano?”Huminga ako nang mabagal. Ayaw kong pinag-uusapan ang pagkamatay ng aking mga magulang. Ayaw kong pinag-uusapan ang isang hinala na hindi ko kailanman naisara dahil ang aksidente ay nangyari labing-walong taon na ang nakalipas—walong taon bago ako naging legal na gulang, labindalawang taon bago ako nagkaroon ng access sa mga importanteng file.Umupo ako sa sofa sa tapat ng sa kanya. “Hindi ko sinasabing pinatay niya ang mga magulang ko. Hindi ko alam kung ano ang kaya niyang gawin noong dalawampung taong gulang pa lang siya, pero ang tatay ko ay nagbuhos ng ilang buwang pagtatrabaho sa isang software. Ibinuhos niya ang lahat doon. Ilang linggo na lang bago ang launch hanggang sa gabi ng kaarawan ko.”Pumitik ang kalamnan sa aking panga sa alaalang iyon pero pinilit ko ang sarili kon

Serena Vale~•~Mas nadagdagan ang kasabikan ni Lila kaysa sa akin nang magsimula kaming maghanap ng opisina. Hindi ako sigurado kung nakatulog ba siya sa eroplano o hindi, pero ginising niya ako agad pagkapasok na pagkapasok niya dala ang isang malaking tasa ng kape at isang bag ng mga donut na sobrang tamis para maging malusog.Hindi ako nagreklamo.Kailangan ko ng distraction. Kailangan ko ang presensya niya. Laging gustong sumama ni Tessa sa akin pero naipit siya sa isang event.“Hindi mo ito gagawin nang mag-isa,” anunsyo niya na para bang may balak akong gawin ito nang mag-isa mula noong una. “May matitinding opinyon ako. Hindi ko hahayaang simulan mo ang iyong imperyo sa isang nakalulungkot na kahon.”“Lalabas ka muna, Lila,” tumawa ako. “Hayaan mo man lang akong maligo.”Alanganin siyang umalis sa silid, dala ang kape at mga donut.Pumasok ako sa banyo, kumuha ng pinakamabilis na ligo na nakikilala ng tao, at tinawagan ang agent para ipaalam sa kanya na papunta na kami.Nang b