All Chapters of Sa Kamay ng Bilyonaryong Mapanagkin: Chapter 151 - Chapter 160

Serena Vale~•~Ang kasunod na tatlong buwan ay tahimik, pero napakaiba. Naging karaniwan na rin ito.Si Rafael, Nikolai, at ako ay sa wakas lumipat nang magkasama dalawang buwan na ang nakalilipas. Nag-uupahan kami dahil wala pa akong sapat na pera para bumili ng bahay, at hindi rin ako handang pagsamahin ang aming pananalapi habang ang aming ugnayan ay wala pang isang taon. Ang pamamahala sa isang tatluhang ugnayan ay medyo nakahahamon. Malinaw na hindi kaming tatlo makakapagbahagi ng isang silid-tulugan kaya bawat isa sa amin ay may isa. Ang lahat ay napakaabala, na siyang nagtulak sa amin na lumipat nang magkasama kahit na para lang makakita ng sulyap sa isa't isa sa mga umaga at gabi.Narinig ko ang tunog ng isang pinto na nagsasara nang malambot saanman sa kahabaan ng bulwagan, nagtulak sa akin na tumayo na rin. Pumunta ako sa banyo, nagsipilyo ng aking mga ngipin, at dumiretso sa kusina nang ang amoy ng toast ay nakarating sa aking ilong. Wala na si Rafael nang makarating ak

Serena Vale~•~Ang halik ay mabagal. Lasang pulang alak ito at maraming tensyon. Nang humila palayo si Nikolai, ang kanyang kamay ay nanatili sa aking buhok, ang kanyang daliri ay gumuguhit sa aking panga ng malambot na mga bilog na nagpabaling sa akin mula sa katotohanan. “Hindi mo pa rin sinasabi sa amin ang isang bagay.”Sa aking kabilang dulo, ang kamay ni Rafael ay dumapo sa aking mga hita. “Hindi kami ang kaaway, Serena.” Ang kanyang boses ay malambot, maingat. “Kung may nagbabanta sa iyo o ang iyong negosyo ay tumama sa isang bagay na hindi mo kayang hawakan–”“Hindi iyon,” pinutol ko siya. Walang nagbabanta sa akin. Hindi man lang direktang nagbabanta. Tumingin ako pataas kay Nikolai. Sa paanuman, mukha siyang mas gwapo mula sa anggulong ito. Naisip ko si Marcus at ang NDA na kasama ng aking kontrata. Kung magsalita ako, sisirain ko ang batas. Kung hindi, hahayaan ko ang mga taong mahal ko na maglakad sa isang tambang. Kung susubukan kong maghanap ng isang loophole, sigurado

Serena Vale~•~Natutulog kami sa aking silid sa huli. Nang magising ako noong kasunod na umaga, ang dalawang gilid ng kama ay malamig na. Pilit kong inilabas ang aking sarili sa kama dahil mayroon akong isa pang pagpupulong kay Marcus ngayong umaga.Nagsipilyo ako ng aking mga ngipin, naligo, at nagbihis. Mas higit sa nagulat ako nang pumunta ako sa kusina para sa isang baso ng tubig at nakita sina Rafael at Nikolai na naroon pa rin.Tumingin ako sa oras sa aking telepono. Karaniwang wala na sila bago mag-otso at ang mga iyon ay sa kanilang mga huling araw pa. “Bigla ba kayong libre sa mga araw na ito?” Nagtanong ako, nagpabalik ng kanilang pansin sa akin.“Sinabi ni Rafael na kaarawan mo na malapit na,” sabi ni Nikolai habang sinusuri ko ang kabinet para sa mga kahon ng cereal. “Bumalik kami nang maaga kagabi para pag-usapan ito.”Huminto ako. Seryoso ba iyon? Nakalimutan kong ang aking kaarawan ay mas mababa sa dalawang linggo na lang pero naalaala nila at bumalik mula sa trabaho n

Serena Vale~•~Nang sumara ang mga elevator sa likod ko, sumandal ako sa mga pader na may salamin. Ang mga salita ni Marcus ay patuloy na nag-uulit sa aking ulo na parang isang sirang plaka.“Ngayon nasaan ang saya doon?” Ang katunayan na hindi man lang niya sinubukang itanggi ito ay nakatatakot. Nagpatibay ito sa hinala na pinakinggan niya ako sa kanya nang sinasadya. At ang katunayan na ginagawa niya ito dahil ito ay masaya? Mayroon siyang problema kay Nikolai at hindi siya makaharap nang direkta kaya dumaan siya sa akin?Hindi ako pumunta sa opisina noong araw na iyon. Hindi ko kaya.Binigyan ko ang aking sarili ng isang araw na walang trabaho. Iyon ang magandang bahagi ng pagpapatakbo ng iyong sariling ahensya.Iginugol ko ang karamihan ng araw sa pagmamaneho sa paligid ng lungsod, sinusubukang linawin ang aking ulo at iniisip ang aking kasunod na hakbang.Kailangan ko pa ngang huminto para kumuha ng ice cream dahil tila ba ang ice cream ay naglutas sa lahat. Hindi nito ginawa.

Rafael Moretti~•~Halos isang linggo nang hindi umuuwi si Serena. Iginugol niya ang unang dalawang gabi kay Lila. Matapos ang Lunes, iginugol niya ang natitira sa trabaho. May mga gabi naman karaniwan na hindi siya bumabalik sa bahay dahil may pinagtatrabahuhan siyang napakahalagang bagay, pero ang oras na ito ay iba. Ang manatili sa opisina nang tatlong gabi na sunod-sunod nang hindi man lang bumabalik sa bahay para sa isang mabilis na ligo o pagpapalit ng damit ay hindi karaniwan.Pero kumakapit ako sa itinuro sa akin ni Nikolai. Ang bigyan siya ng espasyo kahit na iyon ang huling bagay na gusto kong gawin sa sandaling ito.Nasa kitchen island ako, nagpapanggap na binabasa at inilalabas ang mga email sa trabaho nang ang pinto sa harap ay sa wakas bumukas.Pumapasok si Serena Vale.Ang kanyang buhok ay nakatutok pababa. Ang kanyang makeup ay kaunti lang. Ang kanyang blazer ay nakatapon sa isang braso. Mukha siyang nagkaroon ng isang mahabang araw sa trabaho pero sulit ito. Ikinende