Todos los capítulos de Sa Kamay ng Bilyonaryong Mapanagkin: Capítulo 121 - Capítulo 130

Serena Vale~•~Tumangging umalis sina Rafael at Nikolai.Hindi naman sa may nagtaboy sa kanila, pero wala man lang silang ipinakitang balak na umalis.Dumating ang gabi. Umalis si Tessa.Pero sinundan ako nina Rafael at Nikolai sa kuwarto ko.Umupo ako sa kama. Umupo sila sa sopa sa tapat ng kama. Natawa ako sa hitsura nila. “Dito ba kayong dalawa magdamag?”Nagkatinginan sila, saka tumango.Kumatas ako sa ibabang labi ko. Hindi naman sa nagagalit ako, pero ito ang unang beses na kaming tatlo lang ang magkakasama mula nang umalis kami sa isla. Medyo… ilang, sa kawalan ng mas magandang salita.Natahimik kami nang ilang sandali. Biglang tumayo si Nikolai at naglakad lapit sa akin. Inunat ko ang leeg ko para tingnan siya, pero lumuhod siya sa harap ko. “Puwede ba tayong mag-usap?”Kagagat ako sa loob ng pisngi ko, hindi sumasagot.“Galit ka ba sa akin?”“Dalawang linggo kang hindi nagparamdam,” paalala ko.Yumuko siya nang may pagkakasala. “Alam ko, baby. Patawad. Hindi ko lang… hindi k

Serena Vale~•~Nakagagaan palagi sa pakiramdam ang pag-uwi sa bahay para sa Pasko.Ngayong taon ay… iba.Karaniwan ay nag-iisa akong umuuwi. Ginugugol ni Douglas ang Pasko kasama ang pamilya niya at ginagawa ko rin ang pareho sa akin. Plano lang naming magkasama sa Pasko ngayong taon, pero malinaw na hindi iyon natuloy.Sino ang mag-aakala na umuuwi ako kasama ang dalawang lalaki ngayong taon?Si Rafael ang nagmamaneho, nakikikanta sa kanyang playlist na walang ibang nagkakagusto. Nakaupo si Nikolai sa backseat, matigas ang kanyang postura.Ang tanawin ay nagpatawa sa akin. “Hindi mo kailangang magmukhang pupunta ka sa giyera,” sabi ko, umiikot sa harapang upuan para tinitigan siya.“Hindi naman.”Bumutas ng singhot si Rafael. “Siguradong-sigurado ka.”Binigyan siya ni Nikolai ng isang masamang tingin, lumalambot ang kanyang tingin nang tumingin siya pabalik sa akin. “Gusto ko lang na magustuhan nila ako.”Iyon ang nagpagalaw sa mga labi ko sa isang ngiti. “Magugustuhan ka nila,” mah

Nikolai Vetrov~•~Hindi gaanong nagsalita si Rafael sa biyahe. Bihira silang maging maayos ng tatay niya, pero nakikita ko kung gaano siya naapektuhan ng balita ng pagkakaoospital ng tatay niya.Ang tatay niya ay hindi tulad ng lolo ko na pumupunta sa ospital para lang humingi ng atensyon. Ang tatay ni Rafael ay direktang makipag-usap at hindi nagpapaligoy-ligoy, kaya naman madali niyang itinakwil si Rafael nang magsimula na itong makaapekto sa kumpanya niya.Mas gusto ko pa nga iyon kaysa sa tahimik na pagmamanipula ng lolo ko. Hindi siya tumawag o nag-text sa akin mula noong araw na umalis ako sa bahay niya. Tumigil na rin sa pagtawag si Elena at ang tatay niya ilang araw na ang nakakalipas nang maunawaan nilang pinal na ang desisyon ko. Hindi ko pa rin sigurado kung ano ang magiging kahihinatnan, pero hindi ako natatakot doon.Nakatitig si Rafael nang diretso sa harap, itinutuktok ang mga daliri sa kanyang hita, habang matigas ang kanyang panga. Hindi man lang siya tumingin sa aki

Rafael Moretti~•~Binigyan ako ng tatay ko ng dalawang linggo para pag-isipan ito.Nang makarating ako doon noong una, naging tapat ako sa kanya at sinabi kong bumalik ako kasama si Nikolai. Galit na galit siya. Halos tumaas ang presyon ng dugo niya pero pinakalma niya ang sarili niya at sinabihan akong tatanggapin niya ako pabalik bilang anak niya sa kondisyong iiwan ko sina Serena at Nikolai.Na parang hindi iyon ang mismong dahilan kung bakit niya ako itinakwil noong una. Hindi na kami mag-ama. Walang anumang utang na loob sa kanya para bisitahin siya sa ospital, pero hindi ko mapigilan ang sarili ko nang marinig kong nasa kritikal siyang kondisyon.Halos tumalikod na ako sa kanya matapos ang alok niya, pero tinawag niya ako pabalik, sinabing sinusubok niya lang ang aking paninindigan, at hiniling na bumalik ako sa kumpanya.Nalilito ako.Kahit na gaano ako magreklamo tungkol sa pagtatrabaho, namimiss ko ito. Ang pagiging nasa bahay buong araw nang walang ginagawa ay hindi gaanong

Nikolai Vetrov~•~Ibinuhos ng lolo ko ang kanyang galit sa pamamagitan ng hindi pakikipag-usap sa akin kailanman.Hindi ko alam kung ano'ng mararamdaman tungkol doon. Sa isang banda, parang kalayaan ito. Sa kabilang banda, nararamdaman ko ang epekto ng kanyang parusa. Higit sa tatlong linggo na mula nang huli akong pumasok sa trabaho.Hindi ako sigurado sa posisyon ng lolo ko tungkol sa pagbabalik ko sa trabaho, pero ayaw kong ipahiya ang sarili ko sa pamamagitan ng pagpasok at pagtuklas na napalitan na pala ako. Nagmalaki ako kay Rafael na hindi ako mapapalitan kahit na hindi ko rin iyon ganap na pinaniwalaan sa sarili ko.Hindi ko man lang tiningnan ang balita. Iniiwasan ko ang lahat ng may kinalaman sa mga Vetrov o Moretti.Hindi pa ako nakakakuha ng ganitong kahabang bakasyon mula sa trabaho kailanman. Nagsisimula na itong maging hindi komportable. Ang pananatili sa bahay buong araw ay kakaiba para sa akin. Ginawa itong kayang tiisin nina Rafael at Serena, pero hindi nila ako kay