جميع فصول : الفصل -الفصل 20

‎Narinig ang mapanuyang boses ni Liyana, kasunod ang malamig at mapanuksong tono ni Carla.‎‎“Andrea, ibang usapan na kung wala kang hiya. Pero bakit pati ang kuya mong si Adrian Villareal ay hindi rin alam ang lugar niya? Isang palaka na gustong makuha ang isang magandang babae, at ngayon ay pinapansin pa ang pinsan ko?”‎‎Pagkarinig nito, hindi napigilan nina Luis at Bianca na tumawa nang malakas.‎‎Mahigpit na napakuyom ang mga daliri ni Andrea.‎‎Muli na naman bang hinabol ni Adrian si Sofia?‎‎Ilang beses na niyang pinayuhan ang kanyang kuya, pero para kay Sofia, parang laruan lamang si Adrian na maaari niyang gamitin at itapon kahit kailan niya gusto.‎‎Ginagamit lamang niya ito, inaasar, at pinag-mumukhang tanga para mapansin siya ni Franco.‎‎Ayaw talaga nitong makinig sa payo niya.‎‎Ilang araw pa lamang ang lumipas, pero muli na naman itong pumunta kay Sofia.‎‎May bakas ng pagkatuwa sa mga mata ni Bianca. Nagkunwari siyang nagtataka habang matamis na nagtatanong,‎

Noon lamang napagtanto ni Carla na medyo naging bastos ang kanyang kilos. Napayuko siya nang bahagya dahil sa hiya at mabilis na tumabi.Sinabi niya kay Manang Trining,“Patuloy mong masahehin si Bianca, pero dahan-dahan lang. Napilayan ang bukung-bukong niya at hindi puwedeng madiinan.”Napalunok si Manang Trining.Parang siya pa ang napagbintangan. Hindi pa naman niya dinidiinan ang masahe, pero masakit na agad kay Bianca?Itutuloy ko pa ba ang pagmasahe sa kanya?“Manang Trining, ako... ako na lang ang gagawa.”Pagkarinig nito, parang nabunutan ng tinik si Manang Trining. Agad siyang tumayo sa tabi ni Bianca at nagsilbi na lamang ng langis na pangmasahe. Hindi na siya nangahas pang hawakan ang bukung-bukong nito.Naramdaman ni Bianca na napakaraming tao sa paligid niya, kaya sinabi niya,“Carla, Liyana, mauna na kayong maglaro. Susunod ako mamaya.”May gusto pa sanang sabihin si Carla, ngunit hinila siya ni Liyana palayo at bumulong,“Aalis na tayo. Huwag nating istorbohin si Kuya

Magalang na ngumiti si Bianca at mahinahong nagsalita:“Bianca ako, at ako rin ang personal na tagasalin ni Ginoong Matteo.”Pagkarinig nito, humanga agad ang mga tao.“Bukod sa maganda si Binibining Bianca, napakahusay pa niya. Bihira ang babaeng ganito.”“Talagang bagay na bagay kayong dalawa. Gwapo ang lalaki at maganda ang babae.”“Napakaganda ni Binibining Bianca at mahusay din siya. Bukod sa magandang asal, mahalagang katulong pa siya ni Pangulong Matteo. Talagang bagay silang dalawa.”Sa mga sandaling iyon, si Matteo ang tila maliwanag na buwan, habang si Bianca naman ang makinang na bituin.Sa ilalim ng liwanag ng buwan, magkatabing nakatayo ang dalawa at kapansin-pansing bagay sa isa't isa.Habang nagkakatinginan sila, lalo silang naging sentro ng atensiyon ng mga tao.Kasama sina Sekretarya Wena at Pangulong Xavier, pumasok si Andrea sa bulwagan. Pagpasok niya, agad niyang nakita ang eksenang iyon.Napahinto sandali ang kanyang tingin.May kakaibang gumalaw sa kanyang dibdib

May isa pang gasgas na may dugo sa binti niya. Naupo siya sa lupa at hindi niya mapigilang tumulo ang luha.Halo sa ulan, hindi na makilala kung luha ba o ulan.Bigla siyang may nakitang sasakyan na lumiko. Nangahas siya at mabilis na pinunasan ang ulan sa mukha.Hawak ang dalawang sapatos, tumayo siya sa gitna ng daan. Buti na lang pataas ang daan kaya hindi mabilis ang sasakyan.Nagpreno ang tsuper. Mabilis na tumakbo si Andrea papunta sa kotse at kumatok sa bintana.“Tulong po! Kuya, pakisuyo… ihatid niyo na lang ako. Hindi po ako manloloko at hindi po ako masamang tao. Wala na pong kuryente ang telepono ko.”“Kuya, mabuti po kayong tao. Ang mabuting tao ay laging may gantimpala.”Nagsama siya ng kamay, yumuko nang malalim, at paulit-ulit na nagpapasalamat.Takot munang binuksan ng may-ari ang pinto, baka may masamang balak ito.Pero nang makita niya ang maputlang mukha ni Andrea na basang-basa sa ulan at mukhang pagod na pagod, naawa siya at binuksan ang pinto.“Sa may gitna ng b

Sa kanto sa labas ng Auroye.Nahihiyang kinamot ni Adrian ang ulo. “Andrea, si Matteo… bakit siya sumama?”Naaalala niya ang nangyari kanina at nahiya rin siya.Masikip ang dibdib ni Andrea at hirap siyang huminga.Pagod na pagod siya. “Adrian, huwag mo na akong tawagan. Abala ako.”Alam ni Adrian na may kasalanan siya. “Andrea, hindi ko sinasadya. Ipaliwanag ko kaya sa kanya para hindi siya magkamali ng akala?”“Adrian, hindi siya bayaw mo. Kontrata lang ang kasal namin. Maging maayos ka na at huwag mong gamitin ang pangalan niya para magpakita.”Hindi sang-ayon si Adrian. “Andrea, dumating siya kasama mo ngayon. Ibig sabihin… hindi naman siya ganun ka-walang pakialam sa’yo.”Sobrang pagod si Andrea, katawan at isip. Ipinikit niya ang mga mata.“Tama na, Adrian. Malapit na kaming diborsyo. Sa susunod na linggo, wala na akong kinalaman sa kanya o sa pamilya Montealegre.”Nag-atubili si Adrian. “Andrea, huwag mo munang diborsyuhin. May bisa pa naman ang kontrata. Pwede nating pahabain