All Chapters of เงาในออฟฟิศ: Chapter 21 - Chapter 30

ความเงียบหลังคำพูดของภาคินหนักอึ้งจนแทบไม่มีใครกล้าหายใจ ต้นยืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน ดวงตาจับจ้องสารวัตรตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน“ทุกคนในอาคารจะตาย?”ภาคินไม่ได้ตอบทันที เขาค่อย ๆ ลดปืนลง แต่ยังคงมองต้นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล“ใช่”“เพราะความทรงจำของผม?”ไม่ใช่เพราะความทรงจำอย่างเดียว”ภาคินเงยหน้ามองไฟสีขาวที่กำลังกะพริบเหนือศีรษะแต่เพราะสิ่งที่อยู่ในความทรงจำนั้น”ชาญขมวดคิ้ว สารวัตรพูดอะไร?”ภาคินยังไม่ทันตอบ เสียงของเจ้าหน้าที่ไอทีก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เดี๋ยวก่อนครับ…”ทุกคนหันไปมองเขา เจ้าหน้าที่ไอทียังคงจ้องแท็บเล็ตในมือ สีหน้าของเขาซีดลงเรื่อย ๆ“เปอร์เซ็นต์มันเพิ่มขึ้นเองครับ”ต้นหันไปมองหน้าจอMEMORY RESTORATIONSUBJECT: TON18%ตัวเลขเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเปอร์เซ็นต์19%20% ปิดมัน!” ภาคินตะโกน เจ้าหน้าที่ไอทีพยายามกดปุ่มปิด แต่หน้าจอกลับไม่ตอบสนอง ผมปิดไม่ได้ครับ!”ถอดแบตเตอรี่!”มันไม่มีแบตเตอรี่ให้ถอดครับ!”ภาคินชะงัก หมายความว่าไง?”เจ้าหน้าที่ไอทีพลิกแท็บเล็ตให้ทุกคนดูเครื่องนี้ไม่ได้ทำงานด้วยระบบปกติ มันเชื่อมต่อกับเซิร์ฟเวอร์ของอาคารโดยตรง ถ้าผมตัดการเชื่อมต่อ…”ทำ

ปัง! เสียงปืนดังสนั่นจนผนังทั้งสองด้านสั่นสะเทือน ต้นหลับตาลงโดยไม่รู้ตัวแต่ความเจ็บปวดที่ควรเกิดขึ้นกลับไม่มีเมื่อเขาลืมตาขึ้น ชาญยืนอยู่ตรงหน้า ปืนในมือของชาญยังมีควันจาง ๆ ลอยออกมา ผมยิงปืนของมันออกไป!”กระสุนของชายที่มีใบหน้าของภาคินเฉียดศีรษะต้น ก่อนกระแทกเข้ากับผนังด้านหลังชายคนนั้นถอยไปหนึ่งก้าวดวงตาสีดำสนิทจับจ้องชาญ“ผิดคนแล้ว”ชาญยกปืนขึ้นเล็งตรงหน้า วางปืน!”ชายคนนั้นกลับหัวเราะ พวกนายยังคิดว่าปืนใช้ได้ผลกับที่นี่อีกเหรอ?”ทันใดนั้นไฟเหนือศีรษะก็ดับลงความมืดกลืนทุกอย่างอีกครั้ง ทุกคนอยู่กับที่!” ชาญตะโกน เสียงฝีเท้าดังขึ้น กึก…กึก…กึก…แต่ครั้งนี้มันไม่ได้มีเพียงคู่เดียว เสียงฝีเท้าดังมาจากทุกทิศทาง ต้นหันซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว พวกมันมาแล้ว…”สมชายถาม ใคร?”ต้นไม่ตอบเพราะเขาเห็นเงาหลายสิบเงาปรากฏขึ้นบนผนังเงาของคนที่มีใบหน้าของเขา หนึ่งคน…สิบคน…ยี่สิบคน…จนเต็มทางเดิน เจ้าหน้าที่ไอทีตัวสั่น“นี่มันอะไรกัน…”เสียงสังเคราะห์ดังขึ้นเหนือศีรษะต้นเบิกตากว้าง“หลายตัวตน…”เจ้าหน้าที่ไอทีอ่านข้อความบนหน้าจอแล้วหน้าเสียมันกำลังตรวจสอบตัวตนของคุณครับ”แล้วผลเป็นยังไง?”เขาเงียบ ต้นคว้าแขน

“ในที่สุด…”ศักดิ์ชัยยิ้มให้เขา“ลูกก็กลับบ้านเสียที”ต้นยืนนิ่งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ดวงตาจับจ้องใบหน้าของชายที่ไม่ควรมีชีวิตอยู่ตรงหน้า ความทรงจำสุดท้ายที่เขามีเกี่ยวกับศักดิ์ชัยคือภาพร่างของชายคนนั้นถูกยิงต่อหน้าต่อตา เลือดไหลนองบนพื้น เสียงปืนดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ก่อนร่างจะล้มลงและไม่มีลมหายใจอีก แต่ตอนนี้ศักดิ์ชัยกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขามีชีวิตและกำลังยิ้ม“เป็นไปไม่ได้…”ต้นพึมพำ ชาญยกปืนขึ้นทันที “หยุดอยู่ตรงนั้น!”ศักดิ์ชัยหยุดเดิน แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับไม่หายไป ยังเหมือนเดิมเลยนะ ชาญ” ชาญชะงักมือที่ถือปืนสั่นเล็กน้อย“นายรู้จักฉัน?”ศักดิ์ชัยหัวเราะเบา ๆ “รู้จักมากกว่าที่นายคิด”ฉันเห็นนายตายกับตา!”ใช่”คำตอบสั้น ๆ ทำให้ทุกคนเงียบ ชาญขมวดคิ้ว “แล้วนายเป็นใครกันแน่?”ศักดิ์ชัยมองต้นก่อนตอบ “คนที่ตายไปแล้ว”ถ้านายตายแล้ว นายมายืนอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?”ศักดิ์ชัยไม่ตอบ เขาเดินต่ออีกหนึ่งก้าว ชาญขึ้นลำกล้องทันที หยุด!”ถ้านายยิงฉันอีกครั้ง…”ศักดิ์ชัยมองปลายกระบอกปืน“นายก็จะได้เห็นเหมือนเดิม”เห็นอะไร?”ว่าคนตายบางคนไม่ได้ตายจริง”ต้นรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว หมายความว่าอะไร?”ศักดิ์ชัยมองเขา นาย

ต้นยืนนิ่งอยู่หน้าประตูหมายเลข 00ชายอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนเขายืนอยู่หลังประตู ปืนในมือถูกยกขึ้นเล็งตรงมายังกลางหน้าผากของต้น รอยยิ้มบนใบหน้าของมันไม่เหมือนรอยยิ้มของมนุษย์ทั่วไป มันเป็นรอยยิ้มของคนที่รอคอยช่วงเวลานี้มานานเหลือเกิน“ในที่สุดก็กลับมา…”เสียงนั้นเหมือนเสียงของต้น แต่แฝงด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและว่างเปล่าต้นกำปืนแน่น แกเป็นใคร?”อีกฝ่ายเอียงคอเล็กน้อย“คำถามผิดแล้ว”อะไร?”นายควรถามว่า…ฉันเป็นส่วนไหนของนาย”ต้นไม่ทันตอบ ปัง!เสียงปืนดังขึ้น กระสุนพุ่งผ่านไหล่ของต้นไปเฉียดกำแพงด้านหลัง ชาญรีบลากต้นหลบเข้าข้างเสาหมอบ!”กระสุนอีกสองนัดพุ่งตามมาปัง! ปัง! เศษผนังแตกกระจาย ชาญยกปืนขึ้นยิงสวน แต่ชายคนนั้นกลับถอยเข้าไปในประตูหมายเลข 00 ก่อนที่กระสุนจะถึงตัว แล้วประตูก็ปิดลงเองปัง!ความเงียบกลับมาอีกครั้ง ต้นหันไปมองภาคินที่นอนอยู่กับพื้น สารวัตร!”เขารีบวิ่งเข้าไปหา ภาคินใช้มือกดแผลบริเวณหน้าอก เลือดซึมออกมาตามนิ้วอย่าเพิ่งตาย…”ต้นคุกเข่าลงข้างเขา ภาคินพยายามยิ้ม ฉันยังไม่ตายง่าย ๆ หรอก”ใครยิงคุณ?”ภาคินไม่ตอบทันที ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังประตูหมายเลข 00นายเห็นมันแล้ว…”ใคร?”คนที่อยู่

เสียงปืนยังคงก้องอยู่ในทางเดินชั้นหนึ่ง ต้นยืนนิ่งราวกับร่างกายไม่สามารถขยับได้อีกต่อไป ดวงตาของเขาจับจ้องชายอีกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าเดียวกับเขา เสื้อผ้าแบบเดียวกัน ปืนในมือเหมือนกันทุกอย่างราวกับกำลังมองตัวเองในกระจก แต่สิ่งที่ทำให้ต้นหวาดกลัวที่สุดไม่ใช่ชายคนนั้น มันคือเด็กชายวัยเจ็ดขวบที่ยืนอยู่ข้างเขาเด็กชายกำลังร้องไห้ น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่กลับมีรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า“พี่ต้น…”ต้นรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นเสียงนั้น…เขาจำได้มันเป็นเสียงของเขาเอง แต่เป็นเสียงของเด็กที่เขาเคยเป็นนายเป็นใคร?”ต้นถามเสียงสั่น เด็กชายไม่ตอบ เขาเพียงมองต้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า ก่อนจะหันไปมองศักดิ์ชัยที่ยืนอยู่ปลายทางเดิน ศักดิ์ชัยยังคงยิ้ม รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นเหมือนพ่อที่กำลังรอลูกกลับบ้าน“ต้น”เสียงเรียกนั้นทำให้ต้นตัวสั่น กลับบ้านกันได้แล้ว”พ่อ…”คำเรียกหลุดออกจากปากต้นโดยไม่รู้ตัว เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ชาญรีบคว้าแขนเขาไว้ อย่า!”ปล่อยผม!”ไม่ได้!”นั่นพ่อผม!”ชาญกำแขนต้นแน่นกว่าเดิม ไม่ใช่”นายรู้ได้ยังไง!”ชาญไม่ตอบทันที เขาจ้องศักดิ์ชัยด้วยสีหน้าหวาดระแวง เพราะผมเคยเห็นเขา”ต