เงาในออฟฟิศ

เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ดังขึ้นเวลา 06.00 น. เป็นเสียงเดียวกับที่ดังทุกเช้ามาเกือบห้าปีแล้ว

ต้นลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า เขานอนนิ่งอยู่บนเตียงอีกครู่หนึ่งก่อนจะเอื้อมมือไปปิดเสียงปลุก ห้องเช่าขนาดยี่สิบสี่ตารางเมตรยังคงเงียบสนิท มีเพียงเสียงรถที่วิ่งผ่านถนนใหญ่ด้านล่างลอดเข้ามาทางหน้าต่าง เขาลุกขึ้นเดินไปเปิดม่าน แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาอย่างอ่อนโยน แต่ไม่ได้ทำให้ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดหลายเดือนหายไปแม้แต่น้อย

ต้นอายุสามสิบปี ทำงานเป็นพนักงานบัญชีของบริษัท เอสเค กรุ๊ป จำกัด บริษัทขนาดกลางที่ทำธุรกิจด้านนำเข้าอุปกรณ์อุตสาหกรรม เงินเดือนของเขาไม่ได้สูงนัก แต่ก็เพียงพอสำหรับค่าเช่าห้อง ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าผ่อนรถจักรยานยนต์ และเงินที่ส่งกลับบ้านให้แม่ทุกเดือน ชีวิตของเขาเรียบง่ายจนแทบไม่มีอะไรน่าจดจำ ตื่นเช้า ไปทำงาน ทำโอที กลับห้อง นอน แล้วเริ่มต้นใหม่ในวันรุ่งขึ้น บางครั้งต้นก็อดคิดไม่ได้ว่า เขาใช้ชีวิตแบบนี้ไปเพื่ออะไร แต่ทุกครั้งที่นึกถึงแม่ซึ่งอยู่ต่างจังหวัด เขาก็ได้แต่บอกตัวเองว่า

“อดทนอีกหน่อย”เจ็ดโมงครึ่ง

ต้นขี่รถจักรยานยนต์ฝ่าการจราจรที่เริ่มหนาแน่น เขาแวะซื้อกาแฟแก้วละห้าสิบบาทที่ร้านประจำ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังอาคารสำนักงานสูงสิบสองชั้นซึ่งตั้งอยู่กลางย่านธุรกิจ อาคารกระจกสีฟ้าสะท้อนแสงแดดยามเช้า ป้ายบริษัทสีเงินเขียนว่า

SK GROUP CO., LTD.

ต้นแตะบัตรพนักงานผ่านประตูอัตโนมัติ สวัสดีครับพี่ต้น”เสียงใสของหญิงสาวดังขึ้นจากด้านหลัง เขาหันไปเห็น “เมย์” เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลวัยยี่สิบหกปี กำลังถือแก้วกาแฟสองแก้ว เช้าวันนี้มาสายนะ”รถติดนิดหน่อย” เมย์หัวเราะ

“วันนี้ผู้จัดการอารมณ์ไม่ค่อยดีนะ เห็นว่าประชุมกับผู้บริหารตั้งแต่เช้า”ต้นถอนหายใจ

งั้นวันนี้คงได้ปวดหัวอีก”ทั้งคู่หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะแยกย้ายกันไปยังแผนกของตัวเอง ฝ่ายบัญชีอยู่ชั้นแปด ภายในสำนักงานเต็มไปด้วยเสียงคีย์บอร์ด เสียงเครื่องพิมพ์ และเสียงโทรศัพท์ที่ดังแทบไม่หยุด

“ต้น!”ผู้ชายรูปร่างท้วมโบกมือเรียก เขาชื่อ “บอย”เพื่อนร่วมงานที่สนิทที่สุดในบริษัท เมื่อวานกลับกี่ทุ่ม”เกือบสามทุ่ม”เหมือนกันเลย”บอยยกแก้วกาแฟขึ้น ชีวิตมนุษย์เงินเดือนนี่มันโหดจริง”

ต้นหัวเราะ ยังดีที่มีโอที”โอทีที่แลกกับสุขภาพ”ทั้งคู่มองหน้ากันก่อนจะหัวเราะอย่างขมขื่น เพราะต่างรู้ดีว่านั่นคือความจริง

เวลาเก้าโมงตรง ผู้จัดการฝ่ายบัญชี “วิทยา” เดินออกมาจากห้องทำงาน ชายวัยห้าสิบต้น ๆ คนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด ทุกคน ฟังผมก่อน”เสียงในออฟฟิศเงียบลงทันที สิ้นเดือนนี้บริษัทจะมีการตรวจสอบบัญชีจากสำนักงานผู้สอบบัญชีภายนอก เพราะฉะนั้น ผมไม่ต้องการเห็นความผิดพลาดแม้แต่รายการเดียว”เขาหยุดมองลูกทีมทีละคน ถ้าใครทำงานไม่เสร็จ ก็อยู่ทำจนเสร็จ”ไม่มีใครตอบ ทุกคนเพียงก้มหน้ารับคำ วิทยาหันมามองต้น

“ต้น”ครับ”รายงานค่าใช้จ่ายของฝ่ายจัดซื้อเสร็จหรือยัง”เหลือเช็กเอกสารอีกนิดครับ”ผมเอาภายในบ่ายสาม”

ครับ”ผู้จัดการเดินกลับเข้าห้อง เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมกันแทบทั้งแผนก

บอยกระซิบ “เหมือนโดนทหารฝึกเลย”ต้นยิ้มจาง ๆก่อนจะเริ่มกดคีย์บอร์ดต่อ เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วสิบเอ็ดโมง โทรศัพท์ดัง

เอกสารเข้ามาเพิ่ม อีเมลแจ้งงานใหม่ การแก้ไขตัวเลข การประชุมออนไลน์ ทุกอย่างถาโถมเข้ามาพร้อมกัน

ต้นรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังว่ายน้ำอยู่กลางทะเลที่คลื่นซัดไม่หยุด

ตอนพักเที่ยง ต้นกับบอยเดินลงไปที่โรงอาหาร เมย์โบกมือเรียกจากโต๊ะมุมหน้าต่าง “มานั่งด้วยกันไหม”ทั้งคู่เดินไปนั่งระหว่างรับประทานอาหาร เมย์เล่าเรื่องข่าวลือภายในบริษัท ได้ยินไหม”

บอยเงยหน้า “เรื่องอะไร”เห็นว่าฝ่ายการเงินกำลังถูกตรวจสอบ”

ต้นหยุดตักข้าว ตรวจสอบอะไร”เมย์ส่ายหน้า ไม่รู้เหมือนกัน แต่เมื่อเช้ามีคนจากสำนักงานใหญ่เข้ามาหาผู้อำนวยการ” บอยหัวเราะ คงเรื่องงบประมาณ”เมย์ลดเสียงลง“ไม่ใช่”เธอมองซ้ายขวา ก่อนพูดเบา ๆได้ยินว่ามีเงินบริษัทหาย”

ต้นขมวดคิ้ว

หาย?”เมย์พยักหน้า หลายล้าน”โต๊ะอาหารเงียบลงทันที บอยรีบพูด อย่าไปเชื่อข่าวลือเลย”ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น เมย์ตอบ

แต่สีหน้าของเธอไม่ได้ดูมั่นใจเลย

บ่ายโมงครึ่งต้นกำลังตรวจใบเสร็จกองหนึ่ง เขาสังเกตเห็นเอกสารใบเบิกค่าใช้จ่ายที่มีลายเซ็นของผู้จัดการฝ่ายการเงิน

แต่ตัวเลขบางอย่างกลับไม่ตรงกับข้อมูลในระบบเขาคิดว่าอาจเป็นการพิมพ์ผิดจึงหยิบแฟ้มอีกชุดมาเทียบ ยิ่งดูยิ่งแปลก

ยอดเงินในเอกสารต้นฉบับกับยอดในระบบต่างกันถึงหลักแสนบาท ต้นนิ่งไปครู่หนึ่งเป็นไปได้ยังไง…”เขาลองเปิดข้อมูลย้อนหลัง

พบว่ามีรายการลักษณะเดียวกันอีกหลายรายการหัวใจเริ่มเต้นแรง หรือข่าวลือเมื่อเที่ยง…จะเป็นเรื่องจริงแต่ก่อนที่เขาจะตรวจสอบต่อ เสียงผู้จัดการวิทยาก็ดังขึ้น

ต้น!”เขารีบปิดหน้าจอ ครับ”เข้ามาหาผมหน่อย”ต้นลุกขึ้นพร้อมแฟ้มเอกสารโดยไม่รู้เลยว่า…สิ่งที่เขาเพิ่งเห็นเมื่อครู่ จะเป็นก้าวแรกที่ดึงเขาเข้าไปพัวพันกับคดีฆาตกรรม ซึ่งจะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล