เงาในออฟฟิศ

เสียงประตูลิฟต์ปิดลงพร้อมกับเสียงพูดคุยของพนักงานที่ค่อย ๆ หายไป ต้นหันกลับมาที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง ทั่วทั้งแผนกบัญชีที่เคยเต็มไปด้วยผู้คน บัดนี้เหลือเพียงเก้าอี้ว่าง แฟ้มเอกสารที่วางซ้อนกัน และเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ เขาเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง หกโมงสิบห้านาที ความมืดด้านนอกค่อย ๆ กลืนแสงสุดท้ายของวัน ขณะที่ฝนยังคงตกหนักไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ต้นถอนหายใจยาว ก่อนกลับมาจดจ่อกับรายงานที่เหลืออีกเพียงไม่กี่หน้า เขาตั้งใจว่าจะรีบทำให้เสร็จแล้วกลับห้องไปอาบน้ำ นอนพัก และตื่นมาทำงานเหมือนทุกวัน แต่คืนนี้กลับไม่ใช่คืนธรรมดา เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งสองทุ่มกว่า เขาปิดแฟ้มเอกสารกองสุดท้ายแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างโล่งอก นิ้วทั้งสองข้างปวดจนแทบกำเมาส์ไม่ไหว เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พบข้อความจากแม่ที่ส่งมาตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงก่อน “ทำงานเสร็จหรือยังลูก อย่ากลับดึกมากนะ” เขายิ้มบาง ๆ ก่อนพิมพ์ตอบกลับว่า “ใกล้เสร็จแล้วครับแม่ อีกไม่นานก็กลับ” แล้วเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ความรู้สึกผิดแวบขึ้นมาในใจ เขาแทบไม่มีเวลากลับไปเยี่ยมแม่เลยตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ขณะที่กำลังจะปิดคอมพิวเตอร์

คำพูดของสารวัตรภาคินยังคงก้องอยู่ในหัวของต้น “…และอาจเป็นผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่งของคดีนี้” ต้นนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ สายตาเหม่อมองแก้วน้ำตรงหน้าโดยไม่รับรู้รสชาติของความเงียบที่ปกคลุมห้องประชุมเล็ก ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินกว่าที่เขาจะตั้งตัวได้ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขายังเป็นเพียงพนักงานบัญชีธรรมดาที่กำลังเร่งปิดรายงานประจำเดือน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นบุคคลที่ตำรวจจับตามองมากที่สุดในคดีฆาตกรรมสารวัตรภาคินปิดแฟ้มเอกสารลงช้า ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ “ผมยังไม่สรุปว่าคุณเป็นคนร้าย แต่หลักฐานที่พบทำให้เราต้องตรวจสอบคุณอย่างละเอียด” ต้นพยักหน้าช้า ๆ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความอึดอัด “ผมเข้าใจครับ” “คืนนี้คุณต้องอยู่ให้ปากคำเพิ่มเติม และอาจต้องไปที่กองบังคับการพร้อมเรา”ต้นหลับตาลงครู่หนึ่ง เขานึกถึงข้อความที่ส่งหาแม่เมื่อสองชั่วโมงก่อน “ใกล้เสร็จแล้วครับแม่ อีกไม่นานก็กลับ” แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้กลับบ้านตามที่บอกไว้ สารวัตรภาคินสังเกตสีหน้าของเขา “มีอะไรจะติดต่อใครไหม” ต้นลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “ผมอยากโทรหาแม่ครับ” ภาคินพยักหน้า “เชิญ”ต้นหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวที่เจ้าหน้าที่คืนใ

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องเหนืออาคารพร้อมสายฝนที่ยังโปรยลงมาไม่หยุด ทุกคนบนดาดฟ้านิ่งงันไปชั่วขณะหลังได้ยินคำพูดของสารวัตรภาคิน “วิชาญ…เสียชีวิตแล้ว” ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ต้นรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบ ความคิดหลายอย่างตีกันวุ่นอยู่ในหัว เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนวิชาญยังเป็นเพียงผู้ต้องสงสัยคนสำคัญ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นศพรายที่สองของคดี ภาคินหันไปสั่งลูกน้องทันที “กันพื้นที่ชั้นใต้ดินทั้งหมด ห้ามพนักงานหรือเจ้าหน้าที่คนไหนลงไปโดยไม่ได้รับอนุญาต แจ้งพิสูจน์หลักฐานกับแพทย์นิติเวชให้รีบเข้ามา” ตำรวจหลายคนรีบวิ่งลงบันไดอย่างรวดเร็ว ภาคินหันมาหาต้น “คุณยังจะลงไปไหม” ต้นสูดลมหายใจลึกก่อนพยักหน้า “ครับ” “จำที่ผมบอกไว้ อย่าแตะต้องอะไร” “ครับ”ทั้งสองรีบลงจากดาดฟ้า บันไดหนีไฟที่เปียกชื้นจากรองเท้าของเจ้าหน้าที่หลายคนทำให้ต้องเดินอย่างระมัดระวัง เสียงฝีเท้าดังก้องอยู่ภายในปล่องบันได ความเงียบปกคลุมทุกชั้นราวกับอาคารทั้งหลังหยุดหายใจ เมื่อลงมาถึงชั้นใต้ดิน ความเย็นชื้นก็พุ่งเข้าปะทะร่างกายทันที แสงไฟนีออนกะพริบเป็นจังหวะส่งเสียงหึ่งเบา ๆ กลิ่นอับของกระดาษเก่าผสมกลิ่นสนิมลอยคลุ้งไปทั่วทางเดิน ตำรวจสองนายย

ความเงียบปกคลุมห้องเก็บเอกสารอยู่หลายวินาที ไม่มีใครเอ่ยคำพูดใดออกมาชื่อของ “ศักดิ์ชัย” เหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางผืนน้ำ ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความสับสนภาคินเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ“ขอประวัติของศักดิ์ชัยทั้งหมด”สมชายรีบพยักหน้าแล้วเปิดแฟ้มจากแท็บเล็ตของฝ่ายบุคคล“ศักดิ์ชัย เคยเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงินครับ ทำงานอยู่บริษัทนี้เกือบแปดปี ก่อนจะเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสามปีก่อน”อุบัติเหตุที่ไหน”ถนนวงแหวนฝั่งตะวันออกครับ รถเสียหลักชนเสาไฟ”ภาคินไม่ตอบ เขาเพียงจ้องข้อมูลบนหน้าจอ มีญาติไหม”มีภรรยา แต่ย้ายออกจากพื้นที่หลังเกิดเหตุครับ”คดีปิดแล้วใช่ไหม”ครับ ตำรวจสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุ”ต้นฟังอยู่เงียบ ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกแปลก อุบัติเหตุ…ทำไมทุกอย่างถึงเชื่อมโยงกับเอกสารการเงินเมื่อห้าปีก่อนพอดี วิชาญกำลังจะเปิดโปงบางอย่างกิตติเสียชีวิตแล้วชื่อของคนที่ตายไปเมื่อสามปีก่อนกลับโผล่ขึ้นมาอีกครั้งมันเหมือนมีใครกำลังเรียงชิ้นส่วนของอดีตให้ทุกคนมองเห็นทีละชิ้น ภาคินเงยหน้าขึ้น ใครเคยทำงานกับศักดิ์ชัย”สมชายเลื่อนดูข้อมูล ยังมีอยู่สามคนครับ”ใครบ้าง”“ผู้จัดการประเสริฐ…วิชาญ…แล้วก็…”