บททั้งหมดของ เงาในออฟฟิศ: บทที่ 11 - บทที่ 20

เสียงร่างกระแทกพื้นดังสนั่นท่ามกลางความมืด เสียงกรีดร้องของเจ้าหน้าที่ดังขึ้นทันที“หมอบ!”ภาคินตะโกนสุดเสียง พลางดึงต้นกับสมชายให้หมอบลงข้างชั้นวางอุปกรณ์ เสียงฝีเท้าวิ่งสับสนไปทั่วห้อง เสียงสัญญาณเตือนภัยยังคงดังไม่หยุด แสงไฟฉุกเฉินสีแดงเริ่มกะพริบเป็นจังหวะ ทำให้มองเห็นภาพทุกอย่างเพียงเลือนราง“ปิดทางออกทุกด้าน!” ภาคินตะโกนผ่านวิทยุสื่อสาร “ห้ามใครออกจากอาคาร!”รับทราบ!”เจ้าหน้าที่นายหนึ่งรีบเปิดไฟฉายส่องไปยังจุดที่มีร่างล้มอยู่ ทุกคนต่างหยุดหายใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้าประเสริฐนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เลือดสีแดงค่อย ๆ ไหลซึมออกจากหัวไหล่ด้านซ้าย เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกย้อมเป็นสีแดงเข้มยังไม่ตาย!” แพทย์สนามรีบคลานเข้าไปตรวจ “กระสุนเฉี่ยว ไม่โดนจุดสำคัญ!”ภาคินถอนหายใจอย่างโล่งอกเพียงเสี้ยววินาที ก่อนหันไปมองปลายห้อง“คนร้ายยังอยู่ในชั้นนี้!”ทันใดนั้นเสียงประตูหนีไฟปิดกระแทกก็ดังขึ้น ปัง! ทางนั้น!”ตำรวจสามนายรีบวิ่งตามเสียงไปทันที ต้นเผลอก้าวตามไปสองก้าว แต่ภาคินยกมือห้ามอย่าตามมา!” ต้นชะงัก แต่สายตายังคงมองไปยังประตูหนีไฟด้วยความกังวลเสียงฝีเท้าดังสะท้อนอยู่ในบันไดหนีไฟ ก่อนจะตามมาด้วยเสียง

เสียงสัญญาณเตือนไฟไหม้ดังก้องไปทั่วอาคาร ควันสีเทาเริ่มลอยขึ้นมาตามช่องบันไดหนีไฟ เจ้าหน้าที่หลายคนรีบอพยพพนักงานออกจากชั้นต่าง ๆ อย่างโกลาหล ภาคินวิ่งนำลงไปยังชั้นใต้ดิน ต้น สมชาย และตำรวจอีกหลายนายวิ่งตามมาติด ๆ เมื่อประตูชั้นใต้ดินถูกผลักเปิดออก กลิ่นไหม้ก็พุ่งเข้าปะทะทันทีห้องเก็บเอกสารด้านในเต็มไปด้วยควัน เสียงระบบดับเพลิงอัตโนมัติยังไม่ทำงาน เปลวไฟกำลังลุกไหม้แฟ้มเอกสารที่กองอยู่มุมห้องอย่างรวดเร็ว“ดับไฟก่อน!” ภาคินสั่ง ตำรวจสองนายรีบหยิบถังดับเพลิงเข้าฉีดใส่ต้นเพลิง ขณะที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกหลายคนช่วยกันลากแฟ้มเอกสารออกจากห้อง ต้นรีบเข้าไปช่วยขนกล่องเอกสารที่ยังไม่ถูกไฟไหม้ ระหว่างยกกล่องใบหนึ่ง เขาสังเกตเห็นว่าพื้นปูนด้านล่างมีรอยขีดเป็นเส้นตรงคล้ายกับฝาอะไรบางอย่าง“สารวัตร!”ภาคินหันมามอง ตรงนี้ครับ!”ภาคินรีบเดินเข้ามา ทั้งสองช่วยกันเลื่อนชั้นเหล็กที่ตั้งทับอยู่ เสียงเหล็กเสียดสีกับพื้นดังครืด ก่อนจะเผยให้เห็นฝาเหล็กสี่เหลี่ยมฝังอยู่กับพื้นคอนกรีต สมชายเบิกตากว้าง ห้องลับ?”ตำรวจใช้ชะแลงงัดอยู่พักใหญ่ ฝาเหล็กจึงเปิดออกอย่างช้า ๆ กลิ่นอับชื้นที่เหมือนไม่เคยมีใครเป

เสียงมอเตอร์ของประตูเหล็กดังครืดช้า ๆ ก้องสะท้อนไปทั่วอุโมงค์ เขากำลังหนี!” ต้นตะโกนขึ้น ภาคินไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว “ตามไป!”ทุกคนรีบวิ่งสุดกำลังไปยังประตูเหล็กบานใหญ่ แต่เมื่อเหลือระยะเพียงไม่กี่เมตร ประตูก็ปิดสนิทลงต่อหน้าต่อตาปัง!ต้นกับตำรวจอีกสองนายช่วยกันดันเต็มแรงประตูไม่ขยับแม้แต่น้อย“ล็อกจากอีกฝั่ง!” สมชายตะโกน ภาคินหันไปหาเจ้าหน้าที่ไอที เปิดระบบได้ไหม”เจ้าหน้าที่รีบเสียบคอมพิวเตอร์เข้ากับแผงควบคุมข้างประตู นิ้วพิมพ์รหัสอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ถึงห้าวินาที สีหน้าของเขาก็ซีดลงระบบทั้งหมดถูกตัดออกจากเครือข่ายครับ มีคนควบคุมจากศูนย์กลาง”ใช้เวลานานแค่ไหน”อย่างน้อยสิบนาที”ภาคินกัดฟันแน่น เราไม่มีเวลาขนาดนั้น”ทันใดนั้น เสียงไซเรนเตือนภัยก็ดังถี่ยิ่งกว่าเดิม วี้…วี้…วี้…พร้อมกับเสียงประกาศอัตโนมัติที่ไม่ทราบต้นทางดังขึ้นทั่วอุโมงค์ คำเตือน…พบความผิดปกติของระบบพลังงาน…โปรดอพยพออกจากพื้นที่ทันที…”คำเตือน…ระบบป้องกันอัคคีภัยล้มเหลว…”ต้นเงยหน้ามองเพดาน เมื่อกี้มันบอกว่าระบบดับเพลิงล้มเหลว?”เจ้าหน้าที่ไอทีพยักหน้าช้า ๆถ้าเกิดไฟไหม้…”เขายังพูดไม่ทันจบ ตูม! เสียงระเบิดอีกครั้งดังข

กึก…กึก…กึก…เสียงฝีเท้าดังสะท้อนไปทั่วชั้น 47 จังหวะสม่ำเสมอราวกับมีคนหลายสิบคนกำลังเดินเข้ามาพร้อมกัน ภายใต้แสงสีแดงของไฟฉุกเฉิน เงาของหุ่นจำลองทั้งสี่สิบแปดตัวทอดยาวไปบนพื้นพรมสีเทา จนแยกแทบไม่ออกว่าเงาไหนเป็นของจริง และเงาไหนเกิดจากภาพสะท้อนบนผนังกระจก “ตั้งแถว!” ภาคินสั่งทันที ตำรวจทั้งสองนายยกปืนขึ้นประจำตำแหน่ง สมชายยืนคุ้มกันด้านหลัง ส่วนต้น ชาญ และเจ้าหน้าที่ไอทีรีบถอยมารวมกลุ่ม เสียงฝีเท้ายังคงดังต่อเนื่องแต่ไม่มีใครมองเห็นต้นตอ เจ้าหน้าที่ไอทีเหลือบมองแท็บเล็ตในมือก่อนจะหน้าซีด“จุดสีแดง…เพิ่มขึ้นอีกแล้ว”ภาคินหันไปมอง เมื่อครู่มีเพียงสี่สิบแปดจุดตอนนี้กลายเป็น…หกสิบสี่จุด เป็นไปไม่ได้…” สมชายพึมพำ “ไม่มีพื้นที่พอให้คนมากขนาดนั้น”ปี๊บ! จู่ ๆ จุดสีฟ้าซึ่งแทนตำแหน่งของพวกเขาก็กะพริบถี่ ก่อนมีเส้นสีแดงลากล้อมรอบเป็นวงกลม ข้อความสีขาวปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ SIMULATION PHASE 2 INITIATED เจ้าหน้าที่ไอทีขมวดคิ้ว “Simulation…?” “มันหมายถึงการจำลอง?”ยังไม่ทันมีใครตอบ ลำโพงเหนือศีรษะก็ดังขึ้น ยินดีต้อนรับเข้าสู่การประเมินรอบสุดท้าย” ผู้เข้าร่วมทั้งหมด โปรดแสดงศักยภาพในการเอาตัว

ปลายกระบอกปืนนับสิบกระบอกสะท้อนแสงสีแดงวูบวาบอยู่ในความมืด ภาคินยืนนิ่งไม่ขยับแม้แต่น้อย ดวงตาของเขาจับจ้องเงาของต้นทุกคนที่กำลังเล็งปืนมาที่เขาโดยไม่กะพริบ“สารวัตร…”สมชายกระซิบเสียงสั่น “พวกมันมีปืน”รู้แล้ว”ภาคินตอบสั้นๆต้นมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่ปืน แต่เป็นความจริงที่ว่าเงาทุกคนกำลังทำท่าเดียวกันหมด พวกมันยืนเรียงกันเป็นแถว ปืนอยู่ในระดับเดียวกัน นิ้ววางอยู่บนไก และที่น่ากลัวที่สุดคือใบหน้าของพวกมันยังคงเป็นใบหน้าของต้น เสียงนับถอยหลังดังขึ้นอีกครั้ง“ห้า…”ภาคินค่อยๆยกมือขึ้น“ทุกคนอย่าขยับ”สี่…”เจ้าหน้าที่ไอทีหันไปมองแท็บเล็ตอย่างร้อนรน สารวัตรครับ! เวลาในระบบมันไม่ตรงกัน!หมายความว่าไง?”ตัวจับเวลาที่หน้าจอเหลือสองนาทีสี่สิบเจ็ดวินาที แต่ระบบเสียงกำลังนับถอยหลังจากสิบ!”สาม…”ชาญชะโงกหน้ามองหน้าจอแล้วเบิกตากว้างมันไม่ได้กำลังนับเวลา!”ทุกคนหันไปมองเขา แล้วมันนับอะไร?”ชาญกลืนน้ำลายก่อนตอบ มันกำลังนับจำนวนคน”ความเงียบเข้าปกคลุมทันที สอง…”ต้นหันกลับไปมองเงาของตัวเองอีกครั้ง แล้วก็พบสิ่งผิดปกติบางอย่างหนึ่งในเงาทั้งหมดไม่ได้ถือปืน ต้นหรี่ตา ตรง