All Chapters of เมื่อชะตารักย้อนคืน: Chapter 11 - Chapter 18

กลางดึกสงัดสรรพสิ่งในเมืองหลวงฉางอันจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด ภายในห้องนอนกว้างของจวนตระกูลเสิ่น แสงจันทร์สลัวส่องผ่านบานหน้าต่างกระทบร่างสูงโปร่งของเสิ่นหร่งเจียที่กำลังนอนทุรนทุรายอยู่บนเตียง ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความทรมาน เม็ดเหงื่อผุดซึมตามไรผม แผ่นอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงราวกับกำลังติดอยู่ในบ่วงที่ไร้ทางออกในห้วงนิทราอันลึกซึ้ง ภาพฝันร้ายฉากเดิมที่เคยตามหลอกหลอนเขาแจ่มชัดและรุนแรงขึ้นกว่าทุกครั้งมันไม่ใช่เพียงแค่ภาพลาง ๆ อีกต่อไป แต่มันคือเรื่องราวที่มีทั้งเสียง ความรู้สึก และกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในความฝันนั้น เสิ่นหร่งเจียเห็นตนเองในชุดขุนนางเต็มยศ ยืนตระหง่านหลังตรง แววตาของเขาในฝันช่างเย็นชาและไร้หัวใจถึงขีดสุด เขากำลังหันหลังให้แก่สตรีผู้หนึ่งอย่างไม่ไยดี เบื้องหน้าของนางคือเกี้ยวเจ้าสาวสีแดงสดที่เตรียมจะเคลื่อนตัว มุ่งหน้าเดินทางไปแต่งงานยังเมืองอื่นอันห่างไกลสตรีนางนั้นก็คือลู่หว่านถิงนางอยู่ในชุดเจ้าสาวสีแดงมงคลอันหรูหรา ทว่าใบหน้างดงามกลับซีดเซียว นัยน์ตากลมที่บอบช้ำและนองไปด้วยหยาดน้ำตาจ้องมองแผ่นหลังของเขาด้วยความสิ้นหวังอันลึกล้ำ"เสิ่นหร่งเจีย"

เช้าวันใหม่ที่จวนเสนาบดีลู่เยี่ยนถังกลับมาคึกคักอีกครั้ง เมื่อสหายร่วมขุนนางของใต้เท้าลู่สองครอบครัวเดินทางมาเยือนเพื่อสนทนาราชการ และในโอกาสนี้ พวกเขาได้พาบุตรสาวในวัยไล่เลี่ยกับลู่ซือฉิงมาร่วมทำความรู้จักด้วย สาวน้อยทั้งสามคนจึงถูกแยกให้มานั่งสนทนากันที่ศาลากลางสวนลู่ซือฉิงในชุดไหมสีชมพูสดใสประดับด้วยสร้อยมุกเม็ดโต นั่งวางท่าทีสะบัดชายกระโปรงเบา ๆ ก่อนจะผายมือเชิญชวนสหายใหม่ด้วยรอยยิ้ม"คุณหนูหลิน คุณหนูโจว ชิมชาอู่หลงนี้ดูสิเจ้าคะ ท่านพ่อของข้าสั่งซื้อมาให้ข้าโดยเฉพาะเชียว ยามบ่ายเช่นนี้จิบชาชั้นเลิศชมสวน นับเป็นความสำราญยิ่ง"คุณหนูหลินยกจอกชาขึ้นจิบ ก่อนจะตาโตเมื่อกวาดสายตามองการแต่งกายของคนตรงหน้า "งดงามเหลือเกินเจ้าค่ะคุณหนูลู่ ผ้าไหมผืนนี้เนื้อละเอียดระยับจับตาเหลือเกิน ข้าเคยเห็นแต่ฮูหยินเอกตระกูลใหญ่สวมใส่ ไม่คิดว่าคุณหนูลู่จะมีไว้ในครอบครอง แล้วสร้อยมุกเส้นนี้ เม็ดโตและเงางามยิ่งนักเจ้าค่ะ"ลู่ซือฉิงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ยกมือขึ้นลูบสร้อยมุกอย่างเป็นธรรมชาติ "คุณหนูหลินชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อรักและตามใจข้าที่สุด สิ่งใดที่ข้าอยากได้ เพียงเอ่ยปาก ท่านพ่อย่อมหามาให้ข้าเสม

เสิ่นหร่งเจียได้ยินคำพูดนั้น หัวใจของเขาวูบไหวคราหนึ่ง ความฝันร้ายที่นางกระอักเลือดตายในอ้อมแขนตอกย้ำว่าสิ่งที่นางเผชิญมันทรมานเพียงใด ชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้ เอ่ยเสียงจริงจังระคนความเจ็บปวด"หว่านถิง ข้ารู้ว่าข้าเคยทำสิ่งที่ไม่น่าให้อภัยไว้กับเจ้า" เสิ่นหร่งเจียมองนาง ดวงตาของบุรุษเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ปิดแทบไม่มิด "ข้าไม่ได้หวังให้เจ้าอภัยข้าทันที เพียงแต่โคมดวงนี้ ข้าตั้งใจชดเชยสิ่งที่ข้าเคยทำลายมันลงไป ด้วยความเต็มใจของข้า อย่าปฏิเสธความตั้งใจนี้ของข้าเลยนะ"ลู่หว่านถิงนิ่งอึ้งไปเหมือนถูกสาป คำพูด แววตาและท่าทีเช่นนี้ มันไม่ใช่เสิ่นหร่งเจียคนเดิมที่นางเคยรู้จักในชาติก่อนเลยสักนิด หัวใจที่เคยแข็งกร้าวเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง"ท่าน..." นางเอ่ยเสียงแผ่ว น้ำตาเม็ดโตร่วงเผาะกระทบแก้มนวล"ให้ข้าได้อยู่เคียงข้างเจ้าเถิดนะ" เสิ่นหร่งเจียเอ่ยซ้ำพลางประคองโคมไฟขึ้นสูงลู่หว่านถิงสูดหายใจลึก พยายามดึงสติอันน้อยนิดกลับคืนมา นางไม่ได้ยื่นมือไปรับโคม แต่ก็ไม่ได้เดินหนี "ในเมื่อท่านดึงดันถึงเพียงนี้ ก็ตามใจท่านเถิด"เสิ่นหร่งเจียจุดไฟในโคม แสงสีส้มอบอุ่นสาดส่องใบหน้าของคนทั้งคู่ ชายหนุ่ม

รุ่งเช้าวันใหม่แม้อากาศปลอดโปร่ง มีลมเบาพัดผ่าน แต่บรรยากาศรอบกายกลับยังคงเงียบสงัด มีเพียงเสียงเดือดปุด ๆ ของเตายาที่ต้มสมุนไพรอยู่ด้านนอก ลู่หว่านถิงเอนกายพิงหมอนอิงใบใหญ่ ผ้านวมผืนหนายังคงคลุมอยู่บนตัก ใบหน้างดงามหมดจดยามนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด ขอบตารื้นรอยคล้ำจากการตรากตรำพิษไข้มาตลอดสองวันสองคืน"คุณหนูใหญ่ ดื่มน้ำอุ่นสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ" เสี่ยวเม่ย สาวใช้คนสนิทประคองจอกน้ำชาเข้ามาส่งให้ด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยลู่หว่านถิงยื่นมือไปรับมาจิบ แสบคอจนต้องขมวดคิ้ว "ท่านพ่อ เข้ากรมคลังไปแล้วหรือยัง""ไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางแล้วเจ้าค่ะ แต่ก่อนไป นายท่านกำชับหนักหนาว่าห้ามให้คุณหนูลงจากเตียงเด็ดขาด ซ้ำยังบอกอีกว่า..." เสี่ยวเม่ยทำท่าอึกอัก ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อฉายแววยินดี "บอกว่าหากท่านองครักษ์เสิ่นมาเยือน ให้เชิญเขาเข้ามาพบคุณหนูที่เรือนรองได้ทันทีเจ้าค่ะ"ลู่หว่านถิงชะงักจอกน้ำชาในมือ นัยน์ตาไหววูบด้วยความหวาดระแวงอันลึกล้ำ ‘ท่านพ่อถึงกับอนุญาตให้บุรุษภายนอกเข้าถึงเรือนในเชียวหรือ ชาตินี้ทุกอย่างมันกลับตาลปัตรไปหมดแล้วจริง ๆ’ นางทอดถอนใจยาวพลางส่งจอกน้ำคืนให้สาวใช้ "ข้าอยากพักผ่อน""ค