All Chapters of เมื่อชะตารักย้อนคืน: Chapter 1 - Chapter 10

จวนเสนาบดีกรมคลังกำลังวุ่นวาย บ่าวรับใช้วิ่งสวนกันไปมา คล้ายมีเรื่องราวบางอย่างเกิดขึ้น"นายท่านไปว่าราชการที่เมืองซูโจว จะกลับมาก็เดือนหน้า"ป้าหวังหารือกับพ่อบ้านหลิ่วระหว่างรอหมอตรวจอาการคุณหนูใหญ่ลู่หว่านถิง"หากรู้ว่าคุณหนูใหญ่จมน้ำหมดสติไปเป็นวัน ๆ พวกเราไม่พ้นได้โดนโบยกันถ้วนหน้า""เอาเถิด ไหน ๆ คุณหนูก็ฟื้นแล้ว คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก เจ้าก็คิดมากเกินไป"พ่อบ้านหลิ่วพูดตัดบททั้งที่ในใจก็กังวลไม่แพ้กัน"เจ้าเข้าไปช่วยท่านหมอสักหน่อย ข้าจะไปบอกแม่ครัวเตรียมอาหารให้คุณหนู"ผู้อาวุโสทั้งสองคนตกลงแล้วแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนป้าหวังรีบรุดเข้ามาในห้องขณะที่ท่านหมอกำลังเขียนเทียบยาและกำชับการดูแลผู้ป่วยเพียงครู่เดียวท่านหมอก็ขอตัวกลับ ป้าหวังจึงเดินเข้าไปยืนข้างเตียง ท่าทางของนางนอบน้อมกว่าที่ควรปฏิบัติ แววตามีความอาทรสาวน้อยที่นอนลืมตามองเพดานอยู่สักพักหนึ่งแล้ว"ปีนี้ปีใดแล้ว"จู่ ๆ เสียงหวานก็เปล่งเสียงแผ่วเบาออกมาสาวรับใช้สามคนต่างมองหน้ากันแล้วมองมาที่ป้าหวังอีกที"คุณหนูเพิ่งปักปิ่นไปเมื่อสามเดือนก่อนลืมแล้วหรือเจ้าคะ"เสี่ยวเม่ยตอบกล้า ๆ กลัว ๆ ในใจคิดเตลิดไปไกล"ข้าเพิ่งปักปิ่น

สายฝนแห่งเมืองซูโจวยังคงตกกระหน่ำไม่ลืมหูลืมตา เสียงหยาดน้ำซัดสาดลงบนหลังคากระเบื้องดังก้องไปทั่วเรือนพักรับรองของขุนนางจากเมืองหลวง ค่ำคืนนี้ช่างเหน็บหนาวและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของดินโคลนจากอุทกภัยที่กำลังคุกคามเมืองทางใต้ในห้องพักส่วนตัวที่เงียบสงบ ร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งกำลังนอนเหยียดกายอยู่บนเตียงไม้ ทว่าคิ้วเข้มกลับขมวดแน่น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายในวัยสิบแปดปีฉายแววทรมานอย่างแสนสาหัส เม็ดเหงื่อผุดซึมตามไรผมจนเปียกชุ่มทั้งที่อากาศรอบกายเย็นเยียบเสิ่นหร่งเจียกำลังติดอยู่ในบ่วงแห่งความฝัน ฝันร้ายฉากเดิมที่ตามหลอกหลอนเขามาตั้งแต่จำความได้ในความฝันนั้น ท่ามกลางสายลมแรงและเสียงฝนกระหน่ำ สตรีผู้หนึ่งในชุดสีแดงมงคลที่เปียกชื้น ใบหน้างดงามซีดขาว นางจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อและเจ็บปวดเจียนตาย ก่อนที่โลหิตสีเข้มจะพรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากบาง ร่างบอบบางนั้นร่วงหล่นลงสู่อ้อมแขนของเขาในชุดองครักษ์ข้ารับใช้ ตัวเขาร้องไห้โฮแทบขาดใจ แต่ไม่อาจยื้อลมหายใจของนาง ดวงตาคู่สวยคู่นั้นปิดลงชั่วนิรันดร์โดยไม่มีวันหวนคืนชายหนุ่มสะดุ้งตื่นลืมตาโพลงขึ้นมาในความมืด เขาเบิกตากว้าง หอบหายใจถี่

ร้านผ้าไหมตงฟางหนึ่งในกิจการร้านค้าอันมั่งคั่งที่มารดาผู้ล่วงลับทิ้งไว้ให้เป็นสินเดิมแก่ลู่หว่านถิงร่างบอบบางในชุดไหมสีครีมเรียบหรูก้าวลงจากรถม้า หลังจากเหตุการณ์พลัดตกน้ำปางตาย ลู่หว่านถิงเลือกที่จะไม่อุดอู้อยู่แต่ในเรือน นางใช้โอกาสนี้ออกมาตรวจตราสมุดบัญชีและดูแลกิจการของมารดา เพื่อกุมอำนาจทางการเงินอันเป็นรากฐานสำคัญในการยืนหยัดในชาตินี้"คุณหนูใหญ่ บัญชีเรียบร้อยดีขอรับ" หลงจู๊ประจำร้านรายงานด้วยท่าทางนอบน้อมลู่หว่านถิงพยักหน้ารับบางเบา ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะก้าวออกจากร้านเพื่อเดินทางกลับจวน สายตาพลันเหลือบไปเห็นบุรุษและสตรีคู่หนึ่งกำลังเดินเคียงคู่กันอยู่บนถนนหน้าร้านบุรุษผู้นั้นสวมอาภรณ์เนื้อดีดูภูมฐาน ท่าทางสำอางและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรี เขาคือคุณชายกู้เหวินเยี่ยน บุตรชายคนรองของใต้เท้ากู้ซื่อแห่งกรมพิธีการ ส่วนสตรีข้างกายที่คอยลอบมองเขาด้วยสายตาหวานซึ้งก็คือ เมิ่งชิงเหยา สหายสนิทเพียงคนเดียวของนางในเมืองหลวงแห่งนี้"อ้าว หว่านถิง เจ้าหายดีแล้วหรือ" เมิ่งชิงเหยาเมื่อหันมาเห็นนางก็รีบร้องทักด้วยความดีใจ แต่สายตาของคุณชายกู้เหวินเยี่ยนที่จับจ้องมายังลู่หว่านถิงกลับแปรเปลี่

ลู่หว่านถิงกลับเข้ามาในห้องนอน นางเดินไปหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ทอดสายตามองไปยังกล่องกำมะหยี่ที่ว่างเปล่า ปิ่นปักผมหยกขาวลายดอกเหมยสินเดิมของมารดาผู้ล่วงลับ บัดนี้ตกไปอยู่ในมือลู่ซือฉิงเสียแล้วนางยกมือขึ้นลูบแก้มของตนเองแผ่วเบา พลันในหัวก็ฉายภาพความทรงจำอันเจ็บปวดจากชาติก่อนในตอนนั้นเมิ่งชิงเหยาบุกมาอาละวาดด้วยเพลิงโทสะ สหายรักได้เขวี้ยงปิ่นหยกขาวเล่มนี้ใส่หน้านางอย่างแรง ปลายแหลมของปิ่นครูดผ่านแก้มจนโลหิตซึมเป็นทางยาว ก่อนที่ชิงเหยาจะสะบัดหน้าหนีและประกาศตัดสัมพันธ์ ตอนนั้นลู่หว่านถิงทั้งเจ็บปวด ทั้งมึนงง และเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปิ่นของตนไปอยู่กับคุณชายกู้ได้อย่างไร นางทำเพียงก้มลงเก็บปิ่นที่เปื้อนฝุ่นขึ้นมาเช็ดเงียบ ๆ และซ่อนมันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของกล่องเครื่องประดับดั่งขยะชิ้นหนึ่งที่ไม่อยากมองเห็นอีก‘ที่แท้ เหตุการณ์ทั้งหมดในชาติก่อน มันเริ่มมาจากเจ้าเองรึ ลู่ซือฉิง’นัยน์ตากลมเปล่งประกายกร้าว ชาตินี้นางยอมปล่อยให้ลู่ซือฉิงชิงปิ่นไปหน้าตาเฉย ไม่ใช่เพราะนางพ่ายแพ้ นางกำลังปล่อยให้งูพิษย่ามใจจนเผยพิษออกมาทั้งหมดต่างหาก"ปิ่นของท่านแม่ ข้าปล่อยให้เจ

ครึ่งเดือนผ่านไป บรรยากาศที่เคยเงียบเหงากลับมาครึกครื้นขึ้นอีกครั้งเมื่อขบวนรถม้าของใต้เท้าลู่ เสนาบดีกรมคลังเดินทางกลับมาถึงเมืองหลวงฉางอันหลังเสร็จสิ้นราชการที่ซูโจว การไปทำคดีและบริหารจัดการในครั้งนี้ราบรื่น ได้รับความดีความชอบจากเบื้องบนอย่างมาก ใบหน้าบุรุษวัยกลางคนจึงประดับไปด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมและท่าทางภูมิฐานทรงอำนาจณ ห้องโถงใหญ่ตระกูลลู่ใต้เท้าลู่นั่งบนเก้าอี้ตัวใหญ่ ขนาบข้างด้วยบุตรสาวทั้งสองคน ลู่หว่านถิงในชุดสีฟ้าอ่อนเรียบนั่งหลังตรง ท่วงท่าสง่างามแต่เยือกเย็น ส่วนลู่ซือฉิงในชุดสีชมพูหวานรีบขยับเข้าไปบีบนวดที่ท่อนแขนของบิดาอย่างเอาอกเอาใจ"ท่านพ่อเดินทางเหน็ดเหนื่อยมานับพันลี้ ซือฉิงให้บ่าวต้มน้ำแกงบำรุงกำลังไว้ให้ท่านพ่อแล้วนะเจ้าคะ" เสียงหวานใสของเด็กสาวเอ่ยประจบพลางเงยหน้าส่งยิ้มหวานใต้เท้าลู่หัวเราะเบา ๆ ลูบหัวบุตรสาวคนรองด้วยความรักใคร่ "มีเพียงซือฉิงที่รู้ใจข้า อยู่ทางนี้เจ้าคงลำบากแย่ ยิ่งมารดาของเจ้าจากไปตั้งแต่เล็ก เจ้ายิ่งต้องเคว้งคว้าง"เมื่อนึกถึงมารดาของลู่ซือฉิงที่เป็นเพียงสตรีอ่อนแอ บอบบาง และเสียชีวิตไปอย่างน่าเวทนา ใต้เท้าลู่ก็ยิ่งเกิดความสงสารและเอ็นดูบ