ร่ายรักเหนือผืนทราย 의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

“นายท่านถูกใส่ร้าย เพื่อรักษาชีวิตนายท่านในตอนนั้นพระนางยอมถูกประหารทั้งที่ไร้ความผิด ครอบครัวผู้รับใช้ใกล้ชิดไม่มีใครเหลือรอด ชารีฟกับผม องค์อุซามุสไม่ประหารไปตามครอบครัว แต่ให้เนรเทศมาพร้อมนายท่าน คุณนายเคยเห็นแผลที่แขนนายท่านไหมครับ”“ค่ะ ฉันเคยเห็น”“นายท่านกรีดแขนตัวเองให้ผมกับชารีฟกินแทนน้ำ”นี่คือคำตอบว่าทำไมทั้งสองคนถึงต่อต้านซีรีนในตอนแรก ร่างกายของอันวารผู้เป็นเชื้อสายกษัตริย์นับเป็นของสูง แต่เขาทั้งสองดื่มเลือดองค์อันวารต่างน้ำ เพราะอันวารก็เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อให้ทั้งสองคนได้มีชีวิตรอดมาถึงวันนี้ ความจงรักภักดีจึงถูกสลักฝังในวิญญาณของทั้งคู่ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าอันวาร“ตอนนั้นเรื่องชิงบัลลังก์ไม่ใช่แค่ความแค้นของนายท่าน แต่คือความแค้น ความเจ็บปวดของผม ของชารีฟ และคนที่เคลื่อนไหวลับ ๆ ในนครหลวง”ซัลวาไม่ได้โกหก แววตาของเขาสะท้อนความเจ็บปวดออกมาอย่างชัดเจน “พอมันพังพวกคุณเลยโกรธฉันมาก ๆ แต่ถึงจะโกรธแค่ไหนก็ไม่คิดจะทำร้ายฉัน ขอบคุณนะคะ”“นายท่านตอนนั้นคิดจะเอาเพียงแค่บัลลังก์ ไม่ได้มีใจรักใครหรอกครับ เพราะมันเป็นทางเดียวที่จะล้างมลทินให้ตัวเองได้ สิ่งที่เก็บซ่อนเอาไว้ ความแค้

ตัวแทนรัฐบาลนิ่งฟังแต่โดยดี ชะตากรรมของพระชายานั้นน่าสงสารจริงตามที่อันวารกล่าว หากเป็นสตรีที่ไร้คุณธรรม คงไม่ยอมตรากตรำติดตามบุรุษที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีไปถึงอัลบราบา ทั้งที่รู้ดีว่าแสนยากลำบาก อีกทั้งเพราะความเข้าใจผิดทำให้ซีรีนไม่อาจเรียกร้องความยุติธรรมให้ตนเอง ไม่ได้มีขบวนรับเจ้าสาวอย่างที่ควรมี “ที่จริงคนที่เราต้องการหมั้นหมายด้วยแต่แรกคือซีรีนไม่ใช่ซารอ แต่เพราะสร้อยข้อมือที่ซารอสวม และซีรีนปิดบังใบหน้าทำให้เราหมั้นหมายผิดคน เราผิดต่อเธอมามาก หากไม่สามารถเชิดชูซีรีนได้ เราก็ไม่ต้องการแต่งสตรีใดให้อยู่เหนือเธอ ปล่อยให้มีเพียงตำแหน่งพระชายาก็พอ ตราบใดที่เรายังอยู่บนบัลลังก์ หากซีรีนไม่ใช่รานี ก็ไม่มีผู้อื่นเป็นรานีเช่นกัน และเราจะมีเมียเดียว ไม่แต่งตระกูลมั่งคั่งใดทั้งนั้น”แม้จะไม่เห็นด้วยแต่ก็มิอาจขัดบัญชา เพราะอันวารไม่ได้ยึดติดในบัลลังก์ แต่สิ่งที่ยึดมั่นคือพระชายา และวันเวลาและเรื่องราวที่หล่อหลอมให้อันวารสามารถแข็งแกร่งได้โดยไม่พึ่งพาราชวงศ์ทำให้เขาไม่ต้องพะวงหรือเอาใจผู้ใด เพียงแต่ทำไปตามหน้าที่ตน อีกทั้งเบื้องหลังยังมีกองทัพอัลบราบาที่เป็นฐานราก กองทัพที่ดุดันแข็งแกร่ง

อันวารเดินออกมาจากที่กำบัง ฝืนข่มความเจ็บเอาไว้ไม่แสดงออกมาให้นาบิลเห็น คนคนนี้เก็บไว้มีแต่จะเป็นภัยต่ออัลซียะห์ หลังจากการปราบปรามไปครั้งก่อน อันวารไม่เอาผิดครอบครัวหรือลูกเมียของผู้กระทำความผิด หากพิสูจน์ได้ว่าไม่เกี่ยวข้องกับการกระทำเหล่านั้น แม้แต่ตระกูลของนาบิลเองก็ถูกปฏิบัติอย่างเสมอภาคเช่นตระกูลอื่น ๆ แต่นาบิลที่หนีรอดไปได้ในครั้งนั้นกลับไม่ยอมหยุด ยังคงสร้างความเสียหายให้ดูบีอาอยู่เช่นนั้น ราชวงศ์อัลซียะห์จะยังดำเนินต่อ จะยังอยู่อย่างมั่นคงทหารชุดดำถอยร่นเข้ามาเรื่อย ๆ นาบิลหันมองไปโดยรอบ มีคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหานาบิล อันวารคิดว่าคงรายงานสถานการณ์ภายนอกให้มันได้รู้ จากนั้นอันบีนก็เข้ามาพร้อมกับนักรบอัลบราบาเข้าล้อมนาบิลและพวกเอาไว้ “ท่านพี่ ขออภัยที่ข้ามาช้า” อันบีน น้องชายต่างมารดาทำความเคารพอันวารและเป็นการมาของคนที่นาบิลคาดไม่ถึง “อันบีน ข้าเป็นลุงของเจ้า ทำไมถึงไปร่วมมือกับมัน”“ท่านเป็นลุงที่ทำร้ายพ่อข้า สังหารแม่ข้า ล่อลวงพี่ชายอีกคนของข้า และนั่นก็คือพี่ชายข้า แล้วทำไมข้าจะช่วยเขาไม่ได้”“ถ้าเจ้าช่วยลุง เจ้ามีสายเลือดอัลซียะห์ ลุงจะให้เจ้าครองบัลลังก์นี้”“ข้าไม่ปรารถน

คำตอบของเขาทำให้ซีรีนชาไปทั้งตัว คนที่ทำร้ายเธอได้ขนาดนั้นคือพ่อของเธอจริงเหรอ ทั้งที่เขารู้ดีว่าเธออาจจะถูกเผาทั้งเป็นหากอันวารเอาเรื่องในคืนนั้นและไม่รับผิดชอบเธอ ซีรีนไม่อยากเชื่อเลยสักนิด อันวารมองดวงตาไหวระริกของซีรีนที่แสดงออกอย่างชัดเจนถึงความเจ็บปวดและไม่อยากเชื่อ “ตุ๊กตานั่นอันซาให้คนเอาไปไว้ พ่อเธอไม่รู้ แต่ซารอช่วยทำให้ทุกอย่างน่าเชื่อถือขึ้นด้วยสมุดบันทึกเล่มนั้น” “ทุกคนดูสามัคคีกันจังเลยค่ะ” น้ำเสียงของซีรีนเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอก้มลงมองลูกที่กินนมในอก มีผ้าผืนหนึ่งช่วยอำพรางสายตาคนมอง “ท่านเลยรู้สึกผิดที่ไม่เชื่อฉันเหรอคะ”“เปล่า แต่บอกไปเธอจะเชื่อไหม ว่าพี่มองข้ามเรื่องมนตร์ดำบ้าบอนั่นไปก่อนที่พี่จะรู้ความจริง พี่รักเธอนะซีรีน ไม่ได้รักเพราะรู้สึกผิดหรืออะไรทั้งนั้น...รักตั้งแต่ยังไม่รู้ว่าเธอคือคนที่ช่วยฟาฮัด”ซีรีนทำตาโต เขารู้ได้อย่างไรกัน หรือว่า...“นี่นายท่าน”“สมุดบันทึกเล่มนั้น”“เสียมารยาทมาก ๆ” ซีรีนบึ้งตึงเพื่อกลบความกระดากอาย นี่อันวารก็รู้หมดแล้วสิว่าเธอเขียนอะไรถึงเขาบ้าง ช่างน่าอายจริง ๆ แม้แต่ช่วงเวลาที่เธอมาเรียนที่ประเทศไทย มิน่าล่ะถึงได้เลือกที่

“กำไลข้อมือข้อเท้า...นี่มัน...สัญลักษณ์ราชวงศ์”นี่อันวารคิดจะทำอะไร ตราราชวงศ์ไม่ใช่ใครคิดจะเอามาประดับสวมใส่ได้โดยง่าย เธอมีสายเลือดต่างชาติ และอะมานก็ยังไม่ถึงลำดับชั้นที่ห้า สวมตราราชวงศ์ให้ลูกเช่นนี้ดูจะไม่เหมาะสมนัก ก๊อก ๆ “ใครคะ”“อามีนค่ะ อามีนกลับมาแล้วค่ะคุณหนู”“นึกว่าอามีนกับซัลวาจะกลับดูบีอาไปแล้วซะอีก”ซีรีนล้อเลียนคนสนิทที่ดูจะสดใสขึ้นมากตั้งแต่องครักษ์หนุ่มมาวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ ซีรีนไม่คิดกีดกันทั้งสอง ความรักนั้นคือสิ่งงดงามเพียงแต่ทุกคนล้วนได้พบในรูปแบบที่ต่างกันออกไป“ใครไปไหนเหรอ” เสียงรถขับออกไปทั้งที่เพิ่งเข้ามาจอดทำให้ซีรีนนึกสงสัย “คงพานายท่านไปโรงพยาบาลค่ะ”“โรงพยาบาล? ไปทำไม?”“เอ่อ...แผลนายท่านมีเลือดซึมค่ะ ทั้งที่ผ่านมาเป็นสัปดาห์แล้ว อยู่ ๆ ก็มีเลือดซึม พี่ชารีฟกับพี่ซัลวาเลยต้องพาไปให้หมอดูแผลให้ค่ะ”“นายท่านได้แผลมาได้ไง”“พี่ชารีฟบอกว่านายพลนาบิลบุกเข้าวัง นายท่านถูกยิง ความจริงยังต้องอยู่ที่โรงพยาบาล แต่นายท่านยืนยันจะบินมาที่นี่ค่ะ”ซีรีนนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เธอเป็นคนกระแทกแผลของอันวาร เขาเจ็บจนงอตัวแต่ไม่ปริปากอะไรสักอย่าง กว่าซัลวาและอาม