All Chapters of ล่ารักโฮสต์สุดร้าย: Chapter 71 - Chapter 80

เสียงเครื่องยนต์จากซูเปอร์คาร์ 2 คัน ที่ใช้ในการแข่งขันดังกระหึ่ม ดึงดูดสายตาให้ผู้คนหันมอง ประตูรถทั้ง 2 คันถูกเปิดออก ชายต่างวัยแต่มีเส้นผมสีทอง อยู่ในชุดนักแข่งรถ และสวมแว่นกันแดดเหมือนกัน คนหนึ่งยังหนุ่มแน่นหล่อเหลา ส่วนอีกคนแม้จะอายุมากกว่า แต่ก็ยังคงความหล่อเหลาไว้ กำลังก้าวขาเหยียดยาวออกจากรถ และเดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่งหลานชายของนักแข่งรถดีกรีแชมป์โลกและอดีตแชมป์โลก ถูกอุ้มออกจากรถ ทั้งคู่สวมแว่นกันแดด ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นก็กอดอกอย่างวางมาด“เท่มากๆ” เสียงคำชมเซ็งแซ่ยิ่งทำให้แบล็คเวลส์กับแมกซ์เวลส์ภูมิอกภูมิใจบรรดาผู้ปกครองหรือแม้แต่คุณครูที่จำได้และเป็นแฟนคลับต่างเข้ามาขอเทรย์กับวิคเตอร์ถ่ายรูป“แบล็คยังเด็กอยู่ ยังหย่อไม่เฉด โตก่องหย่อเฉดแน่”“ฉามขวบหย่อไม่ฉุด ต้องโตก่อง โตแย้วจะหย่อฉุด” แบล็คเวลส์กับแมกซ์เวลส์คุ้นชินกับแฟนคลับที่มาขอถ่ายรูปกับน้าวิคเตอร์หรือแม้แต่ตาเทรย์ แล้วทั้งคู่ก็หล่อมากๆ สาวๆ กรี้ดกร้าดเป็นประจำแบล็คเวลส์กับแมกซ์เวลส์ปรับตัวเข้ากับเพื่อนๆ หรือโรงเรียนได้ไม่ยาก เพราะทุกคนต่างหากที่ต้องปรับตัวเข้ากับทั้งคู่ และสองเวลส์จะมีของมาฝากคุณครูกับเพื่อนร่

“โอ๊ย~~ อยากจะบ้าตายรายวัน” หลานๆ ออกไปเที่ยวเล่นเหมือนทุกวัน และมีอะไรติดมือกลับมาทุกวันเช่นกัน เหมือนอย่างวันนี้“คุงตาจะยีบตายไปไหน”“คุงเทียดยังไม่ยีบตายเยย” แม้จะอายุร่วมร้อยปี แต่เทียดขิมก็มักพูดเสมอว่าจะอยู่กับพวกตนไปอีกนานแสนนาน‘เทียดไม่รีบตายหรอกลูก ใครรีบให้ตายไปก่อนเลย’ แน่นอนว่าเพื่อนๆ ของยายขิมก็ชิงตายกันไปหมดแล้ว“ยอกย้อนเก่งเหมือนแม่ไม่มีผิด” ปากบ่นว่า แต่ก็ไม่เคยจริงจัง“แม่ขลุ่ยก็ยูกคุงตานะฮับ ฉะแดงว่าคุงแม่เหมืองคุงตา”“เจ้เภเพลินดีดเด้งยูกคุงตาแหยะ ดีดเด้งเหมืองคุงตาเยย”“แบบนี้เขาเรียกกงกรรมกงเกวียนไหมนะ” มดขำหน้าเหวอๆ ของสามี เมื่อก่อนยายขิมจะเป็นคนเลี้ยงเพลินเสียเป็นส่วนใหญ่ ส่วนพวกตนก็ทำงานทั้งร้านอาหาร โฮมสเตย์ ดูแลเทือกสวนไร่นา หรือเก็บค่าเช่าที่ มาตอนนี้ร่างกายยายขิมโรยราไปมาก วิ่งตามขลุ่ยกับเพียงออไม่ไหว ก็เป็นหน้าที่ของเธอกับแคน และด้วยความที่หลานเป็นฝาแฝด ความแสบ ซน ป่วน จึงคูณสอง“ไปเอามาจากไหนอีก” แคนเท้าเอวมองลูกหมาที่หลานอุ้มมาคนละ 2 ตัว“หมาบ๊อกมาเอง” ขลุ่ยกับเพียงออเรียกลูกหมาว่า หมาบ๊อก มาจากเสียงเห่าของพวกมัน และหมาบ๊อกที่อุ้มอยู่ก็มาหาพวกตนเอง“ห

“นักกีฬาเอ็กซ์ตรีมหน้าเหวอเลยลูก” มดเอ็นดูแบล็คเวลส์กับแมกซ์เวลส์ ทั้งคู่ขับเจ็ตสกีตั้งแต่อายุสองขวบครึ่ง พอสามขวบเริ่มเล่นกีฬาผาดโผด อย่างขับรถโกคาร์ท, Wakeboard, Sky Runner, Surfskate, Inline Skating หรือแม้แต่ขี่นกกระจอกเทศก็ไม่เคยจะหวาดกลัว หรือแสดงความหวาดเสียว“ตกใจเฉยๆ ครับ” เพราะไม่ทันตั้งตัวทำให้แบล็คเวลส์ตกใจ เช่นเดียวกับแมกซ์เวลส์ที่ไม่ทันตั้งสติ จับเชือกแน่นจึงถูกเจ้าเผือกลากไปด้วย“ขวัญเอยขวัญมานะคะ” มดเรียกขวัญให้กับสองหนุ่มน้อยที่ใจยังเต้นระรัว“เผือกเศร้าเลย โดนอาวุธสุดร้ายกาจเข้าไป” มารินทั้งสงสาร ทั้งขบขัน เจ้าควายแคระสีขาวที่นอนหมอบทำหน้าสลดเศร้า“มอ มอๆ” เดนิสชี้ไปยังเจ้าเผือก และเข้าใจว่ามันเป็นวัว“ควายค่ะ ไม่ใช่วัว buffalo ควาย cow วัว เผือกเป็น buffalo”“บัพโย่ บัพโย่ คิกๆ” เดนิสพูดตามแม่ แล้วชี้ไปที่พี่ชายทั้งสองคน แล้วหัวเราะคิกคัก“เดนิสว่าพี่เป็น buffalo เหรอ ว่าเหรอๆ” แบล็คเวลส์กับแมกซ์เวลส์ฮึดฮัดใส่น้องสาวที่ว่าพวกตน เข้าไปจับแขนป้อมๆ ที่เนื้อแน่นๆ ของน้องคนละข้าง แล้วแกล้งกัดอย่างมันเขี้ยว เดนิสหัวเราะด้วยจั๊กจี้“ข้าวมาส่งแล้วจ้ะ” เสียงตะโกนของคนที่มาส่

“แบล็คเวลล์อ้าปากครับ” ไนล์หยิบขนมอาลัวที่ทำเป็นรูปดอกไม้สีชมพูฝีมือย่าพุดป้อนแบล็คเวลส์ เพราะรู้ว่าลูกชอบกิน โดยไม่รู้ว่าลูกสาวกำลังยื่นมือไปหยิบขนมอาลัวชิ้นนั้น“ไนล์ เดนิสกำลังหยิบ” มารินรู้ว่าลูกสาวจะหยิบ แต่ก็บอกสามีไม่ทัน ขนมอาลัวชิ้นสุดท้ายเข้าปากแบล็คเวลส์ไปแล้ว จะให้คายออกมาก็ไม่ทันเช่นกัน“มี่มี่ ใจ ฉีพู ใจ” ปากเล็กๆ เบะคว่ำ น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาทันที มือเล็กๆ ตีที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเองตรงตำแหน่งหัวใจ เสียใจที่อดกินขนมอาลัวรูปดอกไม้สีชมพู ท่าทางบ่งบอกว่าเสียใจเป็นอย่างมาก ราวกับหัวใจจะแตกสลาย แต่มารินกับไนล์รู้ดีว่าคือมารยาของลูกสาว“เดนิสเสียใจ โอ๋ๆ นะคะ คุณป๊าไม่รู้ค่ะว่าเดนิสจะเอาชิ้นนี้” มารินปลอบโยนลูกสาว มองหน้าสามี ปัญหาใหญ่เกิดแล้ว“ป๊าขอโทษครับ เดนิสเอาชิ้นนี้ไหมครับ” ไนล์หยิบขนมวุ้นกรอบน้ำสมุนไพรสีส้มให้ลูกสาว เพราะสีชมพูหมดไปแล้ว แต่เดนิสก็ไม่กิน“งานเข้าคุณป๊าแล้ว” แมกซ์เวลส์รู้ เหมือนที่แม่กับแบล็คเวลส์รู้ หรือแม้แต่คนเป็นพ่อก็รู้ดีว่าต้องเจอกับอะไร“เดนิสครับ เดนิส เดนิสครับ” ไนล์ยื่นมือไปจับตัวลูกสาว แต่เดนิสก็กอดอก สะบัดสะบิ้งไม่ยอมให้พ่อแตะต้องตัว ไม่ว่าพ่อจะ

“น่าเสียดายน้องเพียงออ ฉันว่าควรได้ที่หนึ่งมาก”“ร้องมั่วหรือเปล่าใครจะไปรู้”“น้องเพียงออถึงจะร้องเพลงไม่ชัด เพราะเพิ่งสามขวบ แต่น้องไม่ได้ร้องมั่วนะป้า”“แกฟังรู้เรื่องหรือไง”“รู้เรื่องไม่รู้เรื่องไม่รู้ แต่ฉันก็เคยฟังเพลงนี้ ฟังเป็นร้อยรอบได้แล้วมั้ง ป้าไม่เคยฟังเอง จะมาบอกน้องเพียงออร้องมั่วไม่ได้”“ไม่รู้แหละ ฉันฟังไม่รู้เรื่อง”เพลินกับเพียงออออกมาจากห้องน้ำก็ได้ยินเสียงหญิงต่างวัยที่กำลังเดินคุยกันเรื่องการประกวด ด้วยไม่คุ้นหน้า คงจะเป็นคนที่มาเที่ยวงาน ก่อนคนเป็นแม่จะหันมองหน้าลูกสาว กลัวว่าจะสะเทือนใจ“เพียงออ...”“เพียงออไม่เป็งไยค่ะ ได้ที่ฉองก็ไม่เป็งไย เพียงออทำฉุดความฉามาดแย้ว คงอื่งไม่ยู้ แต่เพียงออยู้” คำพูดเหล่านั้นไม่มีผลต่อใจเพียงออ ยอมรับและภูมิใจในตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับหนึ่ง ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าตนว่าได้ทำสุดความสามารถแล้ว“ลูกสาวแม่เภเพลินเก่งที่สุด” เพลินนับถือความใจเย็นของลูกสาว หากเป็นเธอ ยัยป้านั่นได้โดนลูกเตะเจ้เภเพลินไปแล้ว“เพียงออเก่งเหมืองคุงตาค่ะ”“แม่ร้องไห้แล้วนะ เพียงออต้องบอกว่าเก่งเหมือนแม่สิ”“เพียงออพูดถูกแย้ว เพราะคุงแม่ก็เก่งเหมืองคุงตา”“ก็จริง