All Chapters of ล่ารักโฮสต์สุดร้าย: Chapter 81 - Chapter 90

“ส่งนมมาซะดีๆ” แบล็คแวลส์กับแมกซ์เวลส์นำกางเกงผ้าอ้อมสำเร็จรูปของน้องสาวมาสวมหัวแปลงร่างเป็นจอมโจรขโมยนม“หนีๆ” เดนิสในวัยหนึ่งขวบวิ่งหนีไอ้โม่งแพมเพิสสองคนที่จะเข้ามาขโมยขวดนมของตน“จะหนีไปไหน ส่งนมมา อย่าให้ต้องใช้ความรุนแรง” ไอ้โม่งแพมเพิสทั้งสองคนย่างกายเข้าไปอย่างน่าเกรงขาม“ปาป๊า ถือๆ” เดนิสเอาขวดนมไปฝากคนเป็นพ่อไว้ แล้วหยิบอาวุธขึ้นมาต่อกรไอ้โมงแพมเพิสอย่างไม่มีความกลัวเกรง“อาวุธสุดร้ายกาจ พวกเราต้องเอาชีวิตรอดแล้ว หนีๆ” เมื่อเห็นอาวุธสุดร้ายกาจในมือเดนิส ไอ้โมงแพมเพิสทั้งสองก็แสดงความหวาดกลัว วิ่งหนีเอาตัวรอดไปคนละทิศละทางฟิ้ว~~ โป๊ก!ฟิ้ว~~ โป๊ก!“โดนอาวุธสุดร้ายกาจเล่นงานแล้ว ตายเลย”ตลับเมตรในมือขวาของเดนิสลอยละลิ่วเข้ากลางกบาลแบล็คเวลส์เป็นคนแรก ตามด้วยตลับเมตรในมือซ้ายที่ลอยละลิ่วเข้ากลางกบาลแมกซ์เวลส์อย่างไม่พลาดเป้าเช่นกัน เมื่อถูกอาวุธสุดร้ายกาจเล่นงาน ไอ้โม่งแพมเพิสทั้งสองก็ล้มตัวนอนคว่ำอย่างหมดท่า และสิ้นใจตายในที่สุด“นะแย้ว ฮะๆๆๆ” เดนิสเท้าเอวตะโกนก้อง และหัวเราะอย่างผู้ชนะที่สามารถโจมตีไอ้โมงแพมเพิสได้เดนิสวิ่งเข้าไปนั่งค่อมทับพี่แบล็คเวลส์ ขย่มแรงๆ 3-4 ที แล้ว

ขลุ่ยกับเพียงออเลือกนั่งท้ายรถกระบะคนงานมาโรงเรียน แบล็คเวลส์ แมกซ์เวลส์ และเดนิส ก็ตามมาส่งด้วย และแน่นอนว่าพ่อ แม่ ตา ยาย ปู่ และย่า ก็มาส่งด้วย อดเป็นห่วงกับการมาโรงเรียนวันแรกของทั้งคู่ไม่ได้“ไปเยียงแย้วนะ” ขลุ่ยกับเพียงออโบกมือให้ทุกคน ไม่มีร้องไห้งอแง เดินจูงมือกันไปสองคนพี่น้อง“เหมือนรู้ว่าห้องเรียนอยู่ไหน” เพลินมองตามลูกชายกับลูกสาว ที่เดินมาดมั่นราวกับรู้ว่าห้องเรียนของพวกตนอยู่ที่ไหน“รู้จักไปทั่ว ไม่ยากหรอก” แคนว่า ขณะขลุ่ยกับเพียงออเดินเข้าโรงเรียนก็ทักทายคนนั้นคนนี้ไปทั่ว เพราะส่วนมากก็เป็นเด็กในละแวกบ้านที่เลือกเรียนโรงเรียนใกล้บ้าน บางคนก็เคยไปกินข้าวที่บ้านมาแล้วด้วย“ก็หลานมนุษย์สัมพันธ์ดี” ตั้งแต่หลานเดินเข้าโรงเรียนมดยังยิ้มไม่หุบทุกคนรอจนถึงช่วงเวลาที่นักเรียนเข้าแถวเคารพธงชาติ และรู้ได้ว่าขลุ่ยกับเพียงอออยู่ตรงไหน“ประเทกไทยยวมประเทกฉาดฉะไทย เป็งประชายัก ประไทยของไทยประฉวง ห่ายงธงไว้ฉาดฉะนวม จะไปด้วยหม้าย~~ หมากฝะหยั่งขิต ไทยนี้ยักตาหยก อามายบใบหนาด เฮชาย่า ประเทกไทย ไทยโดงตี ประหยัดประเหยื่อง ยุบเป็งชากให้ยาดบุยี ถะเยิงประเทกฉาดไทย กอเอี๊ยะประไทยไชโย~~” นักเรี

“คุงปู่บายฉุดๆ ไปเยย” เดนิสอยู่ในชุดเช่นเดียวกับนักกายภาพบำบัด บีบนวดขาให้คนเป็นปู่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โยก แม้ร่างกายไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ดั่งใจ แต่ชัชชนก็มีความสุข สดชื่น และกระชุ่มกระชวยหัวใจ ท่ามกลางหลานๆ ทั้งสามคนที่ผลัดกันมาเอาอกเอาใจ ไม่ให้เคยเหงา และหลานๆ ก็พูดเก่งอย่างกับนกแก้วนกขุนทองกันทุกคน ยามที่หลานไปโรงเรียน ก็รอคอยใจจดจ่อ“เพราะเดนิสคนสวยที่สุดในโลกนวดให้ปู่ไงครับ ปู่เลยสบายตัว”“คุงปู่นวดนิกมั้ง”“มาๆ มานั่งตรงนี้ ปู่นวดให้” ชัชชนให้หลานสาวมานั่งตรงที่พักเท้า เด็กหญิงตัวน้อยรีบลุกมานั่งด้วยความกระตือรือร้น โดยหันหลังให้คนเป็นปู่“ตรงนี้ๆ เยยนะคุงปู่” กำปั้นเล็กทุบที่บ่าของตัวเองเบาๆ บอกตำแหน่งให้ปู่บีบนวด“ตรงนี้นะครับ” ชัชชนวางมือตามที่หลานสาวบอก ลงน้ำหนักมือเพียงเบาๆ“ใช่ๆ บายฉุดๆ ไปเยย” ใบหน้าจิ้มลิ้มเคลิบเคลิ้มสบายตัวยามคนเป็นปู่บีบนวดบ่าให้“อ้าว ไหงกลายเป็นคุณปู่นวดให้เดนิสล่ะครับ” ไนล์กลับมาจากทำงาน วันนี้ดูจะกลับตาลปัตร ปกติหลานต้องบีบนวดให้ปู่ แต่นี่ปู่กำลังบีบนวดให้หลาน“ผลักกังค่ะ ตรงนี้ๆ ค่ะคุงปู่” เดนิสตอบคนเป็นพ่อ กำปั่นเล็กทุบที่ต้นคอตัวเอง ให้ปู่บีบนว

“นิกไม่เต้ง” นักแสดงตัวน้อยลงจากเวทีก็ยังบอกทุกคนเหมือนเดิม พร้อมทั้งกอดอก ใบหน้างอเง้า“เชื่อแล้วว่าเดนิสไม่เต้นเลยจริงๆ” ทุกคนประสานเสียงประชดประชันอย่างขบขัน อยากให้คนที่บอกไม่เต้นได้เห็นวีดีโอที่บันทึกไว้เสียจริง อยากจะรู้นักว่ายังจะบอก 'นิกไม่เต้น' อีกไหม“The bees go buzzing one by one Hoorah! Hoorah! The bees go buzzing one by one Hoorah! Hoorah! The bees go buzzing one by one The little one stops to have some fun And they all go flying high in the sky To go back to their hive Buzz, buzz, buzz” เพลินร้องเพลงที่เดนิสใช้ในการแสดงด้วยจังหวะเร้าใจ คนที่บอกไม่เต้นก็โยกย้ายส่ายสะโพกอัตโนมัติ ทุกคนพากันหัวเราะเด็กน้อยบ้าจี้ที่ได้ยินเสียงเพลงไม่ได้เพลินกับไฟท์เตอร์พาลูกๆ มาให้กำลังใจเดนิสทำการแสดง และถือโอกาสให้ขลุ่ยกับเพียงออได้มาดูโรงเรียนด้วย เพื่อเป็นตัวเลือก และจะได้ตัดสินใจว่าจะเรียนต่อที่ไหน เพราะทั้งคู่กำลังจบชั้นอนุบาล แน่นอนว่าทุกคนไม่ยอมให้ทั้งคู่เรียนต่อโรงเรียนวัดแล้ว ตามที่ตกลงกันไว้ ไปโรงเรียนวัดแค่ระดับชั้นอนุบาลเท่านั้น และเป็นการเรียนชั้นอนุบาลที่ขี่ควายแคระไปโรงเรีย

ไนล์เดินขึ้นมายังชั้นสองของบ้าน โดยมีลูกสาวส่งเสียงเรียก ได้ยินเสียงฝีเท้าเล็กวิ่งตามมาติดๆ แต่เขาก็ต้องทำเป็นใจแข็ง ไม่หยุดหรือหันไปมอง ไนล์เปิดประตูห้องนอน จงใจปิดไม่สนิท เพราะรู้ว่าลูกสาวเปิดประตูไม่ได้ เดินตรงไปนั่งที่สตูลตัวยาวปลายเตียง ปลดกระดุมเสื้อเตรียมอาบน้ำ วางหน้าขรึม“จ๊ะเอ๋” เดนิสโผล่หน้าจิ้มลิ้มมาก่อน คนเป็นพ่อปรายตามองเพียงเสี้ยววินาที หากมองนานต้องพ่ายแพ้ความน่ารักนี้เป็นแน่ เมื่อพ่อยังนิ่ง จึงเปิดประตูเข้ามา แล้วปิดลงอย่างเบามือ“คุงป๊าไม่ยอนิกเยย คุงป๊าขายาว นิกขาฉั้ง วิ่งไม่ทัง คุงป๊าอุ้มนิกหน่อย” เดนิสเดินตามไม่ทัน เพราะพ่อขายาว ส่วนตนขาสั้น ชูแขนให้คนเป็นพ่อช่วยอุ้มขึ้นไปบนสตูลตัวยาว“...” ไนล์เสมองไปทางอื่น เขาไม่สามารถสบตาลูกสาวได้จริงๆ“นิกปีงเองได้ อึบๆ” พ่อไม่อุ้มก็ปีนขึ้นไปเอง แล้วคลานไปด้านหลังคนเป็นพ่อ ก่อนจะยืนขึ้นแล้วโถมตัวเข้าหาแผ่นหลังกว้าง โดยยกมือขึ้นไปกอดคอของพ่อ“...”“คุงป๊าฉุดหย่อของนิก หย่อฉุดๆ ในใจนิกเยย” ถ้อยคำเอาอกเอาใจ รอคอยให้พ่อเอี้ยวตัวมาอุ้มไปนั่งตักแล้วหอมแก้ม แต่พ่อก็ไม่ทำเหมือนอย่างเคย เดนิสหน้าม่อย แต่เพราะรู้ว่าตนเองผิดที่ทำตัวไม่