All Chapters of เด็กเลี้ยงของแทนคุณ: Chapter 1 - Chapter 10

ช่วงนี้ถือเป็นช่วงฤดูกาลแห่งการแข่งรถเวิร์ลกรังด์ปรีซ์ ซึ่งปีนี้นักแข่งรถจากจากทั่วทุกมุมโลก จะมาใช้สนามแข่งในประเทศไทย ซึ่งสนามใหญ่นั้นมี คุณ แทนคุณ เป็นเจ้าของ ทำให้ช่วงนี้เขามีเรื่องให้ต้องจัดการหลายอย่าง หลังจากวุ่นวายกับการเตรียมความพร้อมจนแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง แทนคุณจึงขับรถออกมาจากสนามแข่งเพื่อกลับไปยังที่พักหากแต่ระหว่างทาง ช่วงถนนสายรองอันเปลี่ยวร้างห่างไกลจากชุมชน สายตาคมพลันสะดุดเข้ากับร่างบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบสวนทางมาตามถนน เป็นจังหวะเดียวกับช่วงนั้นเป็นสี่แยกข้ามทางรถไฟแบบไร้ไม้กั้น เขาจึงจำเป็นต้องชะลอความเร็ว โดยไม่ทันคาดคิด หญิงสาวถลาเข้ามายืนขวางหน้ารถจนเขาเกือบแตะเบรคไม่ทัน“บ้าจริง เธออยากตายหรือไง” เสียงห้วนสบถดัง ปลายเท้านั้นยังแตะเหยียบเบรคเอาไว้แน่น“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยหนูด้วย” เจ้าของใบหน้าชุ่มฉ่ำหยดน้ำตา ถลามาเกาะอยู่ข้างกระจกรถ“นี่มันอะไรกันว่ะ” แทนคุณเคยได้ยินมาบ้างว่า แถวนี้มีมิจฉาชีพมักหากินกับนักท่องเที่ยวในลักษณะนี้ คือเสแสร้งแกล้งมานอนให้รถชน จากนั้นให้คนมาบุกปล้น ฉกชิงวิ่งราวข้าวของมีค่า หากแต่เขาไม่คิดว่าตัวเองจะได้มาพบประสบ

“มิว!” ร่างสูงดีดตัวลุกขึ้นมาจากเตียงนอนทันที“คะ!” เสียงหวานตอบรับทันที พร้อมกับใบหน้าหวานสะอาดสะอ้านโผล่พ้นขอบเตียงติดตำแหน่งปลายเท้าของเขา“แล้วทำไมเธอไปนอนตรงนั้น” “ก็เมื่อคืนคุณบอกว่าให้นอนตรงไหนก็ได้นี่คะ” “ใช่ ฉันบอกว่านอนตรงไหนก็ได้ แล้วทำไมไม่ขึ้นไปนอนบนโซฟานุ่มๆ มาขดนอนอะไรตรงปลายเท้าฉัน” “ก็บนโซฟาตรงนั้นมันหนาวนี่คะ” คนที่สวมเพียงเสื้อผ้าเนื้อบางตอบเสียงอ่อนลงทันที“หนาว?” แทนคุณขยับลุกขึ้นจากเตียงแล้วมายืนถอนหายใจ เมื่อเห็นเสื้อกับกางเกงที่เขาสวมใส่เมื่อวานถูกนำมากางขึงแทนผ้าห่ม“แล้วเธอเอาเสื้อฉันมาห่มเนี่ยนะ” แทนคุณถอนหายใจให้กับความขี้เกรงใจของเด็กสาวที่ตัวเองช่วยมา“ก็หนูไม่รู้นี่”“เอาล่ะ ไปล้างหน้าล้างตาแล้วก็...เอ่อ” สายตาสะดุดหยุดลงตรงส่วนหน้าอกเสื้อ ซึ่งเวลามีมีจุดแหลมแปลกๆ ดันเนื้อผ้าบางจนเห็นเป็นเงารางๆ ของสีเนื้อชมพูสว่างปรากฏขึ้นมากระแทกตา จนแทนคุณถึงกับต้องรีบเบนสายตาหนีไปทางอื่น“ทำไมคะ”“คือ เดี๋ยว...ฉันต้องไปทำงานต่อ เธอรอฉันอยู่ที่นี่...”“หนูขอไปทำงานกับคุณด้วยได้ไหมคะ หนูทำงานเก่งนะ ขายของก็ได้ ทำขนมก็ได้ หนูเคยช่วยยายมัดข้าวต้มขายด้วย” หญิงสาวคลาน

ห้างสรรพสินค้าแบบซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดเล็ก คือจุดที่เขาพาเธอมาเลือกซื้อเสื้อผ้าและของใช้จำเป็น แก้มสีขาวเปลี่ยนเป็นสีชมพูจางทันที เมื่อเธอเดินตามหลังเขาเข้ามาในส่วนของแผนกขายเสื้อผ้าชุดชั้นในสำหรับผู้หญิง“อยากได้ชุดไหน เลือกมาสิ” แทนคุณเก็บความกระดากอายเอาไว้อย่างมิดชิด“เอ่อ...” มือพลิกป้ายราคาขึ้นมาแล้วรีบเอามันกลับไปแขวนยังราวเดิมทันที ปกติแล้วเคยแต่ซื้อเสื้อในราคาไม่ถึงร้อยตามตลาดนัด กางเกงในที่ใส่ทุกวันก็แค่ตัวละยี่สิบบาทเท่านั้นเอง ไม่เคยรู้มาก่อนว่าในห้างกางเกงในตัวเดียวราคาตั้งหลายร้อย“พี่คะ...มันมีอันที่ถูกกว่านี้ไหมคะ” เด็กสาวขยับไปยืนกระซิบถามพนักงานสาวสวยที่ยืนอยู่ใกล้ๆ“มีในกระบะนั้นค่ะ ตัวละห้าสิบเก้าบาท” พนักงานสาวชี้นิ้วไปยังสินค้าราคาพิเศษ เป็นจังหวะที่แทนคุณหันมาเห็นพอดี เมื่อมองตามมือชี้ของพนักงานเขาจึงพอเดาได้ว่ายัยเด็กขี้งกคงเกรงใจเขาอีกแน่“เลือกมาเถอะน่า เดี๋ยวซื้อให้” “ค่ะ” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเกือบเป็นเส้นตรง จากนั้นเด็กสาวขยับก้าวขาเข้าไปยืนชิดติดพนักงานสาวสวย ก่อนจะชี้นิ้วลงไปยังชุดชั้นในสีขาวมีลวดลายเป็นรูปการ์ตูนน่ารัก พร้อมบอกขนาดหน้าอกเพื่อให้พนั

แทนคุณพาเด็กสาวในความดูแลมาส่งยังคอนโดมิเนียมส่วนตัว ซึ่งเขาเอาไว้สำหรับมานอนพักในบางเวลา หากวันไหนดื่มเหล้าเมามายจนสภาพร่างกายไม่พร้อมที่จะขับรถกลับบ้าน โดยทำข้อตกลงให้ว่าที่นักศึกษาสาวอยู่เฝ้าห้องพร้อมดูแลรักษาความสะอาดให้ แถมที่นี่ใกล้มหาวิทยาลัยด้วย แทนคุณกลับมาบ้านก็เจอพ่อธาม ธีธัช แม่บัว เอมมาลิน และรัก แทนรัก พี่สาวฝาแฝด พร้อมหน้า สายตาของพ่อไม่ได้ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่างจากเขา ซึ่งตรงข้ามสายตาของแม่กับพี่สาว“ทำไมคุณแม่กับรักมองผมแบบนั้นล่ะครับ” แทนคุณเข้าไปนั่งข้างคนเป็นแม่ โอบกอด และหอมแก้มฟอดใหญ่ แต่ยังคงถูกจับจ้องไม่วางตา“ที่สนาม...” บัวหยั่งเชิงลูกชาย“ทุกอย่างเรียบร้อยไม่มีอะไรขาดตกบกพร่องครับ”“พาสาวไปที่สนาม แฟนเหรอ” เมื่อน้องชายฝาแฝดไปบอก แทนรักจึงถามออกไปตรงๆ“แฟนอะไร ไม่มี” แทนคุณปฏิเสธ โดยไม่รู้ตัวว่าระดับเสียงสูงกว่าปกติ เผยพิรุธให้ทุกคนเห็น“ถ้าคุณมีแฟนก็ต้องพามาแนะนำให้แม่กับคุณพ่อรู้จักสิ ใช่ไหมคุณ” บัวพูดกับลูกสาว ก่อนจะหันมาถามลูกชาย“ก็ต้องเป็นแบบนั้นสิครับ นี่ก็ดึกมากแล้ว ผมขอตัวไปนอนก่อนนะครับ ฝันดีครับ” แทนคุณเอาความง่วงมาเป็นข้ออ้างชิ่ง

เมื่อกลับมาถึงคอนโดฯ ที่พัก แทนคุณเดินไปล้มตัวลงนอนบนโซฟาใหญ่ด้วยเพราะเวลานี้รู้สึกปวดแสบ ทรมานจากอาการของโรคกระเพาะอาหาร เพราะตลอดทั้งวันนับจากเช้าที่เขารีบร้อนออกจากบ้าน เพื่อมารับนักศึกษาสาวตาหวานไปส่งมหาวิทยาลัย แล้วรีบกลับไปทำงานจนกระทั่งตอนนี้เขายังไม่ได้มีเวลาหยุดพักนั่งตักข้าวใส่ปากสักคำ“คุณแทนคุณ เป็นอะไรคะ” สาวน้อยที่กำลังตอกไข่ใส่ชามหันมาเห็นชายหนุ่มนอนเอามือกุมท้องจึงรีบวิ่งตาลีตาเหลือกมาคุกเข่าอยู่ด้านข้าง“ฉันปวดท้องนิดหน่อยน่ะ ไม่เป็นอะไรมากหรอก” แทนคุณพลิกตัวหันมาส่งยิ้มเพื่อคลายขมวดปมระหว่างคิ้วเรียวของหญิงสาว“ปวดนิดเดียวจริงเหรอคะ” มือวางสัมผัสลงไปบนหน้าท้องเบาราวกับกลัวว่าสัมผัสนั้นจะทำให้เขาเจ็บ“นิดเดียวจริงๆ แล้วนี่เธอเจียวไข่ให้ฉันเสร็จแล้วเหรอ”“ยังไม่เสร็จค่ะ หนูเพิ่งหุงข้าว เดี๋ยวรอให้ข้าวสุกค่อยเจียวก็ได้” สาวน้อยแสนมัธยัสถ์ตอบกลับมา“ถ้าอย่างนั้น เธอไปอาบน้ำอาบท่าก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันขอนอนพักอยู่ตรงนี้สักพัก”“คุณปวดมากเหรอคะ”“ฉันปวดจนชินแล้วล่ะ”“ปวดจนชิน เรื่องอย่างนี้ชินได้ด้วยเหรอคะ ไม่เอาแล้ว ไม่เอาแล้ว คุณแทนคุณลุกขึ้นเถอะค่ะเดี๋ยวหนูพาไปหาหมอ” ร่างเ