All Chapters of คนโปรดของพบตะวัน: Chapter 61 - Chapter 70

ค่ำคืนแสนสุขในวันที่พระจันทร์เต็มดวงสาดแสงสว่างไสวสวยงาม กระดาษสองแผ่นวางตรงหน้าพบตะวันกับปราณีตา และเมื่อตวัดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไป การจดทะเบียนสมรสใต้แสงจันทร์ก็เสร็จสิ้น ทั้งคู่เป็นสามีภรรยากันโดยสมบูรณ์ทางกฎหมาย และเสร็จสิ้นพิธีการในค่ำคืนนี้ แต่ช่วงเวลาของความสนุกยังไม่จบ“หนูจดเบียงยดด้วย เบียงยดของหนู” เห็นปะป๊ากับหม่าม้าจดทะเบียนสมรสกัน ทิวาก็อยากจดทะเบียนสมรสบ้าง“ไว้ทิวาอายุสิบแปดปู่พาไปจดทะเบียนรถเป็นชื่อทิวานะครับ” ในเมื่อหลานสาวยังพูดไม่ชัด ศิราก็ตามน้ำไปก่อน“หนูฉามขวบ” เสียงผิดหวังเล็กๆ ชูนิ้วเล็กขึ้นมาเท่ากับอายุของตัวเอง ไม่รู้ว่าเพราะดึกแล้วสมองประมวลผลไม่ทัน หรือยังคงเข้าใจว่าจดทะเบียนรถกับจดทะเบียนสมรสคืออย่างเดียวกัน“อีกสิบห้าปีน้องทิวาถึงจะจดทะเบียนรถได้”“พี่ปอปอจดเบียงยดยัง”“พี่ปอปอเพิ่งจะสิบขวบ ยังจดทะเบียนรถไม่ได้เหมือนน้องทิวาแหละ”“ต้องโตเยอะเยย” พี่แมงปอตัวโตกว่าตนตั้งเยอะยังจดทะเบียนรถไม่ได้ ต้องรอให้โตอีกเยอะเลย“ต้องรู้จักรอ” เสือกับสิงห์พูดพร้อมกัน น้องเล็กปากยื่นยู่กับระยะเวลายาวนานที่ต้องรอ“หนูยอได้” แม้จะต้องรอนาน แต่ทิวาก็บอกตัวเองว่าต้องรอได้ ก่

“ช่วยด้วย ช่วยหนูด้วย คุงปู่ของหนูช่วยหนูด้วย คุงย่าของหนูช่วยหนูด้วย หม่าม้าของหนูช่วยหนูด้วย ปะป๊าของหนูช่วยหนูด้วย อาปลังของหนูช่วยหนูด้วย ป้า...”“ทิวาเป็นอะไรลูก // ทิวาเป็นอะไรครับ // ทิวาเป็นอะไรคะ” เสียงร้องขอความช่วยเหลือจากแก้วตาดวงใจของบ้านทำทุกคนละทิ้งทุกอย่าง แล้ววิ่งมาหาด้วยความร้อนใจ ก่อนที่ทิวาจะเรียกครบทุกคน“หนูมีปังหาใหญ่ ใหญ่มากๆ” ใบหน้าที่สดใสอยู่เสมอ บัดนี้พร้อมจะร้องไห้ตลอดเวลา ยิ่งทำให้หัวใจของทุกคนพลอยเป็นทุกข์ไปด้วย ไม่ปรารถนาเห็นน้ำตาแม้เพียงหยดเดียวจากทิวาน้อย“เกิดอะไรขึ้นครับ // เกิดอะไรขึ้นคะ” ความห่วงใยที่เป็นหนึ่งเดียวกัน“พุงนำนม” ทิวาไม่สามารถใส่ชุดนักเรียนได้ เพราะพุงที่ป่องตามขนาดตัว และใกล้ถึงวันที่ตนต้องไปโรงเรียนแล้ว หากใส่ไม่ได้ต้องแย่แน่ๆ“พุงนำนม!!” ทุกสายตามองไปที่ปัญหาของเด็กหญิงดุจทิวา แล้วก็พากันถอนหายใจ จะว่าโล่งอกที่หลานไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ ก็ไม่เชิง เพราะมันมีหลากหลายความรู้สึกปนอยู่ด้วย“ปะป๊าว่าทิวาต้องลดน้ำหนักแล้วครับ” ชุดนักเรียนที่ซื้อเตรียมไว้ไม่สามารถติดตะขอกระโปรงได้ ส่วนเสื้อก็คับแน่นจนพุงปลิ้น ทางออกของปัญหาคือต้องควบคุมอาหาร

เพื่อนๆ ของทิวาอยากเห็นเจ้าศรีมอยกับพลายบ้องตันของทิวา หลังเลิกเรียนจึงมาที่ไร่สลุงคำกันก่อน และวันเสาร์จะไปเที่ยวไร่จันทรัช เพราะที่นี่มีกิจกรรมให้ทำมากมาย จะได้ใช้เวลาทั้งวัน“กลัวๆ” เฟยแอบหลังทิวาเมื่อต้องเผชิญความใหญ่โตอันน่าเกรงขาม“เฟยกลัวไย” ทิวาไม่เข้าใจว่าเฟยจะกลัวอะไร“กลัวช้างใหญ่ฟิด” เฟยกลัวช้างตัวใหญ่ขวิด เพราะงาที่ยาวออกมาของมันดูน่ากลัว และแหลมเหมือนเขาควายหรือเขี้ยวหมูป่า รู้ว่าช้างเป็นสัตว์ใหญ่ตามที่เคยอ่านในหนังสือหรือดูสารคดี แต่เพิ่งเคยเจอตัวเป็นๆ ครั้งแรก“ไม่ต้องกลัว นี่บ้องตัง ช้างของเยา บ้องตังหย่อ ฉะป๊อก ใจดี” ทิวาแนะนำให้เฟย จูเน่ และจีโน่ รู้จักกับพลายบ้องตันของตันในบรรดาช้างพลาย พลายบ้องตันมีงาที่ยาวและใหญ่มากที่สุด เคยมีคนมาเสนอราคาให้หลายล้านบาท แต่ตาทองคำ ยายสลุงเงิน และทับทิมก็ไม่ยอมขาย ด้วยรู้ดีว่าล้วนหวังในงาช้าง“หล่อ สปอร์ต ใจดี หรือเปล่าครับ” ความพูดไม่ชัดของลูกสาวยังนำพาความปวดหัวมาให้เป็นระยะ จะมากหรือน้อยก็ขึ้นอยู่กับความเพี้ยน“หนูพูดถูกแย้ว โอ๊ย...” ทิวาล้มหน้าคะมำ ตามด้วยเฟย จูเน่ และจีโน่ ที่ล้มเรียงไปทีละคน เพราะถูกเจ้าศรีมอยสะกิด“ฉีหมอย”

“ฉีหมอยดูนะ”ทิวาสาธิตวิธีการเล่นฮูลาฮูปให้เจ้าศรีมอยดู เริ่มจากสอดห่วงเข้าไปและใช้มือยึดให้อยู่ในระดับเอว ยืนแยกขาทั้งสองข้าง ให้ขาอยู่ในตำแหน่งที่พอดีกับความกว้างของไหล่ บิดตัวและหมุนห่วงไปในด้านที่ถนัด ซ้ายหรือขวา เบาๆ ถ่ายน้ำหนักไปที่ขาข้างใดข้างหนึ่ง ระหว่างหมุนฮูลาฮูป สูดหายใจเข้าลึกๆ อย่ากลั้นลมหายใจ และเกร็งท้องเล็กน้อย “ทิวาทำอะไรครับ” ปลีรู้ว่าลูกสาวกำลังเล่นฮูลาฮูป แต่ไม่แน่ใจว่าเล่นเพื่อความสนุก หรือสอนการแสดงให้เจ้าศรีมอย เพราะเจ้าช้างแสนรู้ก็มีห่วงฮูลาฮูปอยู่ที่งวงของมัน ส่ายหัวเพื่อให้ห่วงนั้นหมุน “ได้เวยายดความอ้วงแย้วค่ะ” ได้เวลาลดความอ้วนแล้ว“ถึงเวลาของใครครับ”“ฉีหมอยค่ะ ฉีหมอยอ้วงเกิงไปแย้ว” เจ้าศรีมอยอ้วนเกินไป ได้เวลาที่มันต้องลดความอ้วนแล้ว“แล้วทิวาล่ะครับ” เจ้าศรีมอยแค่ตัวโตตามอายุที่มากขึ้นของมัน แล้วช้างที่ตัวขนาดนี้ก็ไม่ได้อ้วน แต่ลูกสาวของเขานี่ละที่อ้วน ไม่ได้โตตามวัยตามที่ปู่ ย่า ตา และยายให้ท้าย“หนูฉวย หนูพี่ทิวาฉวยมาก” ทิวาตอบอย่างมั่นใจในความสวยของตัวเอง“แต่ถ้าลดน้ำหนักอีกหน่อย ปะป๊าว่าทิวาจะสวยกว่านี้นะครับ”“ฉวยเกิง มังจะเหนื่อยฉวยนะปะป๊า” สวยเ

“นายน้อย!!” คนงานช่วยกันพาตัวเจ้านายตัวน้อยออกมาจากพุ่มไม้“น้องทิวเขา // ปี้วา” ต่างฝ่ายต่างห่วงใยกันและกัน ออกมาจากพุ่มไม้ได้ก็กอดกันกลมแง~~เสียงร้องไห้จ้าของสองพี่น้องเป็นไปเพราะความตกใจ และโล่งอกที่ยังมีชีวิตรอด แต่ก็เพียงแป๊บเดียวเท่านั้น“หมูหนู // หมูทิว” แม้จะเจ็บตัว แต่ทิวากับทิวเขาก็เป็นห่วงลูกหมูป่าทั้งหกตัวมากกว่าตัวเอง ความตกใจทำให้พวกมันวิ่งหายไปคนละทิศละทาง“ทิวา ทิวเขา” วันนี้เป็นวันที่ปลีคิดว่าตัวเองวิ่งเร็วที่สุดในชีวิต วิ่งไปพร้อมกับเสียงร้อนใจ เพราะเป็นห่วงลูกน้อยทั้งสอง ยิ่งได้ยินเสียงร้อง ใจคนเป็นพ่อก็เจ็บแทนไปก่อนแล้ว“หาหมู หาหมูหนู // หมูทิวไหน หาหมูทิว” สองพี่น้องกวาดสายตามองหาเจ้าลูกหมูทั้งหกตัว“บอกปะป๊าก่อนครับว่าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ปลีเร่งสำรวจเนื้อตัวลูกๆ แผลถลอกยังพอทน กลัวยิ่งนักว่าจะมีอาการเคล็ดขัดยอกหรือหนักเข้าก็มีแข้งขาหักเพราะได้พุ่มไม้ที่ปลูกไว้เป็นเหมือนแบริเออร์ ทำให้ทิวากับทิวเขาไม่ได้รับบาดเจ็บหนัก ประมุขของไร่จันทรัชสั่งให้ปลูกพุ่มไม้เหล่านี้ไว้ตลอดแนวทุกพื้นที่ที่เป็นเนินลาดชัดตั้งแต่เมื่อครั้งที่เฌอ ปลี และปลัง ยังอยู่ในวัยเยาว์ ทั้ง