บททั้งหมดของ คนโปรดของพบตะวัน: บทที่ 71 - บทที่ 80

“สวัสดีค่ะ // ฉะหวัดดีฮับ” ไม่ต้องรอให้บอก ทิวากับทิวเขามือไม้อ่อน ยกมือไหว้ผู้หลักผู้ใหญ่ที่เข้ามาทักทายปู่ศิรากับย่าจอม“คนพี่สวย คนน้องก็หล่อ มารยาทงามทั้งคู่เลย น่ารักมากๆ เลยค่ะ” ไม่ว่าจะเดินไปตรงไหนก็ได้รับคำชมไม่ขาดปาก ทำศิรากับจอมยิ้มปริ่ม จากที่มีความหวั่นใจอยู่บ้างกับทิวเขา ที่ปกติจะไม่ค่อยอยู่นิ่ง มักซุกซนไปตามวัย มีเรื่องให้ปั่นป่วนและลุ้นระทึกได้แทบทุกวัน แต่ก็เป็นเด็กที่พูดง่ายกับปู่ ย่า ตา ยาย และทวด หากทั้งแปดคนนี้เอ่ยปากจะเป็นเด็กดีขึ้นมาทันทีใครถามว่าแก้มของทิวาไปโดนอะไรมา ทิวเขาก็เล่าเป็นฉากๆ ทำให้ทุกคนรู้ว่าเห็นเรียบร้อยกันแบบนี้ แต่ก็ซุกซนไม่เบาเหมือนกันสองพี่น้องนั่งชมการแสดงบนเวทีด้วยความตื่นเต้น ตื่นตาตื่นใจ และสนุกสนาน บ้างก็ยกมือขึ้นมาออกท่าทาง เป็นภาพน่ารักๆปลีกับทับทิมมาแอบสังเกตการณ์ลูกๆ เพราะเป็นการออกงานครั้งแรกของทิวเขาจึงอดเป็นห่วงไม่ได้ กลัวจะไม่มีความอดทนรอ กว่าพิธีการจะดำเนินจบก็นานนับชั่วโมง“ทับทิมว่าการละครไหม” ปลีมองลูกชายที่เรียบร้อยผิดปกติ สองพี่น้องโปรยยิ้มอารมณ์ดีให้ผู้หลักผู้ใหญ่ เป็นที่เอ็นดูของทุกคน“ทิวากับทิวเขารู้จักกาลเทศะหรอก”“แต

ก๊อกๆเสียงเคาะประตู ปลีรู้ได้ทันทีว่าเป็นลูกชาย เพราะเฌอส่งข้อความมาบอกก่อนแล้วว่าจะมาส่งทิวเขา“ป๊าปิ๊” ทิวเขายิ้มแฉ่งให้คนเป็นพ่อ ในมือถือกล่องพลาสติก เดินนำเข้าไปวางไวบนโซฟาปลายเตียง“วันนี้ไม่ไปหาปะป๊ากับหม่าม้าที่ฟาร์ม ไปอยู่กับป้าเฌอทั้งวันเลย ป้าเฌออาบน้ำให้ตัวหอมแล้วด้วย” กลิ่นหอมสะอาดโชยมาจากตัวลูกชาย“ป้าเฌอไม่อาบทิว ยุงชาม ยุงชอง ยุงชาง อาบทิวฮับ เปิกฉึกชงช้างใหญ่” ป้าเฌอไม่ได้อาบน้ำให้ แต่เป็นลุงฌาม ลุงฌอน และลุงฌาน ที่อาบน้ำให้ แล้วก็เปิดศึกชนช้างใหญ่กันด้วย เน้นเสียงที่คำว่า ‘ใหญ่’“เปิดศึกชนช้างใหญ่กัน ไม่ตามปะป๊าไปทำศึกด้วยเลย” ปลีมั่นใจว่าช้างของตนก็ใหญ่ไม่แพ้ใคร“ป๊าปิ๊ช้างเป็งโยก ทำฉึกไม่ได้” ช้างของปะป๊าเป็นโรค ทำศึกไม่ได้“ช้างของปะป๊าไม่ได้เป็นโรคอะไรเลยนะ ทิวเขาไปเอามาจากไหนว่าช้างปะป๊าเป็นโรค”“ป๊าปิ๊ปู้ด ทิวได้ยิงหูนี้เยย” ปะป๊าเป็นคนพูดเอง ตนได้ยินกับหู“ตอนไหน” ปลีไม่รู้ว่าตัวเองพูดแบบนั้นไปตั้งแต่เมื่อไร มั่นใจว่าไม่เคยพูดกับลูกชายเช่นนี้“หยายตองเยย” หลายตอนเลย“ปะป๊าพูดว่าอะไร”“ช้างเป็งโยกขากน้ำจะตายแย้ว ป๊าปิ๊พูดงี้” ช้างเป็นโรคขาดน้ำจะตายแล้ว ปะป๊าพูด

“กินอะไรครับน่าอร่อยเชียว” ปลังทักทายอย่างอารมณ์ดีขณะเดินลงบันได มองจากไกลๆ สีหน้าหลานชายบ่งบอกว่าเอร็ดอร่อยกับของกินตรงหน้า“มะเขือมะเทกฮับ ทิวแบ่งอาปลัง” นิ้วชี้กับนิ้วโป้งหยิบมะเขือเทศราชินียื่นไปให้คนเป็นอา ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าอาปลังไม่กินมะเขือเทศแหมือนปะป๊ากับพี่ทิวา ส่วนตนนั้นเป็นของโปรดเลยก็ว่าได้“No ครับ” ปลังปฏิเสธทันที ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีก็ไม่เคยชอบมะเขือเทศเลย“มะเขือมะเทกมีประโยกนะฮับ มีวิกมิงชี บำยุงผิวฉวย มีวิกมิงเอ บำยุงฉายตา ตาใฉปิ๊งๆ เยย กิงมะเขือมะเทกไม่แก่เย็วด้วยนะฮับ” มะเขือเทศมีประโยชน์ มีวิตามินซีบำรุงผิวให้สวย มีวิตามินเอช่วยบำรุงสายตาให้ใสปิ๊งๆ กินมะเขือเทศทำให้ไม่แก่เร็วด้วย“ความรู้แน่นปึ้กเลย” ปลังวางมือบนหัวของหลานชาย โยกคลอนเบาๆ อย่างเอ็นดูความฉลาด ช่างพูด แม้ทิวาจะไปโรงเรียน แต่ไร่จันทรัชก็มีทิวเขาคอยปั่นป่วนทุกคน อยู่ที่ว่าวันนั้นใครจะเจอความแสบของหลาน“นี่ทิวหยางดอกเตอร์ย่าจ๋อมเยยนะฮับ ต้องหยาดอยู่แย้ว แย้วทิวก็มีหมองฮับ หมองใหญ่ ต้องใช้หมองให้เป็งประโยก อาปลังแต่งตัวหย่อหาเมียหยอฮับ” ทิวเขาหลานของด็อกเตอร์ย่าจอมก็ต้องฉลาดอยู่แล้ว นิ้วชี้เล็กเคาะที่

“ทิวเขารับกรรมหนัก หัวระเบิดปุ้งแน่” ทิวาหัวเราะคิกคักชอบใจ ทิวเขาจะได้รู้ซึ้งถึงคำว่าพี่แบบสุดๆ ที่น้องมาทีเดียวพร้อมกันสามคน“ทิวาลืมไปหรือเปล่าครับว่าทิวาก็จะมีน้องสี่คน” ปลีบอกลูกสาวที่น่าจะหลงลืม หรือไม่ทันได้คิด“จริงด้วย หนูต้องรับกรรมด้วยนี่นา” สีหน้ากระหยิ่มยิ้มเมื่อครู่พลันหาย น้องของทิวเขาก็เท่ากับน้องของตัวเองด้วย“กรรมหนักฉุก ฮ่าๆๆ” หัวเราะทีหลังดังกว่าคำนี้ไม่เกินจริง เสียงหัวเราะของทิวเขาดังก้องในหัวทิวา“หัวเราะเยาะพี่ทิวาอีกเจ้าแสบ” จอมส่ายหน้าให้กับความแสบของหลานชาย“หนูตายหยังเขียดแน่” ทิวานอนแผ่ กางแขนกางขา เหม่อมองเพดาน“ทิวปั๊มใจให้” ทิวเขาวางมือประสานกันไว้บนหน้าอกของพี่สาว ช่วยปั๊มหัวใจ หน้าอกของทิวากระเด้งขึ้นลงตามจังหวะปั๊มหัวใจ เล่นไปตามบทบาทตามน้อง “โตไปเป็นดารากันแน่นอน ปลีกับทับทิมเตรียมเป็นผู้จัดการพระเอกนางเอกเบอร์ต้นๆ ได้เลย” ยาอายุวัฒนะที่ดีที่สุดของเอวากับเดลก็คือได้เห็นลูก หลาน และเหลนเติบโตไปอย่างมีความสุขยิ่งอายุครรภ์มากขึ้น หน้าท้องของทับทิมก็ยิ่งขยายใหญ่ และการตั้งครรภ์แฝดสามมักเสี่ยงต่อภาวะแทรกซ้อนได้สูงกว่าการตั้งครรภ์เดี่ยวหรือตั้งครรภ์แฝด

เนื่องจากเป็นการคลอดก่อนกำหนด ทำให้เหล่าทารกตัวจิ๋ว วายุ เวหา วารี ต้องเข้าไปนอนอยู่ในหอผู้ป่วยวิกฤตทารกแรกเกิดและทารกที่คลอดก่อนกำหนด (NICU) ภายใต้การดูแลและติดตามอย่างใกล้ชิด ทั้งเรื่องของระบบการหายใจ ความดันเลือด สัญญาณชีพ การให้ความอบอุ่นแก่ทารกและปรับอุณหภูมิร่างกาย“น้องตัวจิ๋วเดียวเอง แข็งแรงเร็วๆ นะ จะได้กลับบ้านของเรา” ทิวามองดูน้องแฝดสามผ่านกระจกบานใหญ่ ซึ่งพยาบาลนำตู้อบมาใกล้เพื่อให้เห็นได้ถนัดตา น้ำหนักแรกคลอดไม่ถึงเกณฑ์น้องจึงตัวเล็ก ซึ่งวายุมีน้ำหนักแรกคลอดหนึ่งพันห้าร้อยกรัม เวหามีน้ำหนักแรกคลอดหนึ่งพันสี่ร้อยกรัม และวารีมีน้ำหนักแรกคลอดหนึ่งพันเจ็ดร้อยกรัม“น้องจิ๋วไม่แข็งแยงหยอปี้วา” เพราะน้องไม่แข็งแรงนี่เองถึงต้องอยู่ในตู้อบ ทิวเขาที่ยืนอยู่บนเก้าอี้ที่เอามาต่อขา ปู่ศิราอาสาจะอุ้มก็ไม่ยอม จะยืนมองดูน้องแบบนี้ ถามโดยไม่ละสายตาไปจากน้องแฝดทั้งสาม“น้องออกมาเร็วเกินไป” เพราะน้องออกมาสู่โลกกว้างก่อนกำหนดจึงต้องอยู่ในห้องนี้ ต่างจากทิวเขาที่ตนสามารถเชยชมและสัมผัสได้หลังจากหม่าม้าทับทิมออกจากห้องคลอด“น้องจิ๋วดื้อ ออกเย็ว ไม่ยอก่อง” ทิวเขาทำเสียงดุน้อง เพราะดื้อ ออกมาเร็ว