All Chapters of วิปลาสสีทมิฬ: Chapter 21 - Chapter 30

อีกด้านหนึ่งของเมือง ภายในคฤหาสน์หรูหราตระกูลเฮลิออส บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขและความเริงร่าคฤหาสน์ถูกตกแต่งอย่างประณีตเพื่อจัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะ เสียงดนตรีคลาสสิกเปิดคลอบางๆ สองพี่น้องเฮลิออสและเซลีน กำลังนั่งเอนหลังบนโซฟาราคาแพง ดื่มด่ำกับไวน์แดงรสเลิศที่บอร์ดบริหารส่งมาประเคนให้เพื่อประจบประแจงเฮลิออสชูแก้วไวน์ขึ้นสูง ใบหน้าฉายแววผู้ชนะอย่างปิดไม่มิด นัยน์ตาวาววับด้วยความโลภและสะใจ ก่อนจะหัวเราะร่าออกมาเสียงดัง“ชนแก้วหน่อยเซลีน! ในที่สุดทุกอย่างที่ควรจะเป็นของเรา... ก็กลับมาอยู่ในมือเราสักที! ทั้งบริษัท สมบัติ และอำนาจ กูจะเสพสุขมันให้หมด!”เซลีนยิ้มกริ่ม ยื่นแก้วไปชนดัง ‘แกร๊ง’ เบาๆ ก่อนจะเอียงแก้วจิบไวน์รสละมุน เธอเค้นหัวเราะเยาะเย้ยพลางส่ายหน้าด้วยความสมน้ำหน้า“ต้องขอบคุณความโง่ของอีรอสมันจริงๆ นะคะพี่ ที่ยอมทุ่มเททำงานให้ตระกูลคาเวลจนตัวตาย แลกกับเศษเงินและสัญญาปลอมๆ แถมสุดท้ายยังโดนเขาสลัดทิ้งเหมือนหมูเหมือนหมา ฮ่าๆๆ สะใจเป็นบ้าเลยค่ะ” เฮลิออสเหยียดยิ้มร้าย แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตที่ได้รับการชำระ“อวดดีนัก คิดว่าตัวเองฉลาดและเหนือกว่าคนอื่นมาตลอด สุดท้ายมึงก็เป็นแค่หมา

ตกเย็นวันนั้น บรรยากาศรอบข้างเริ่มมืดมิดและหนาวเย็นลงเรื่อยๆ สายลมพัดผ่านช่องว่างใต้สะพานลอยเก่าๆ นำพาความชื้นแฉะของละอองฝนโปรยปรายเข้ามาสัมผัสผิวสภาพร่างกายของอีรอสวิกฤตหนักขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขานอนขดตัวสั่นเทาอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ใต้ผ้าห่มเน่าๆ ผืนเก่าที่ตาแก่ขายของเก่าเคยโยนทิ้งไว้ให้ใบหน้าเรียวสวยบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด เหงื่อเม็ดโตแตกพลั่กผุดซึมโชกไรผมและกรอบหน้า ร้อนผ่าวราวกับมีไฟแผดเผาอยู่ภายในจากพิษไข้ทว่าสิ่งที่ทรมานจับใจที่สุดไม่ใช่ไข้สูง หากแต่เป็นความรู้สึกปวดบิดลึกๆ ในท้องที่รุนแรงทวีคูณจนแทบจะทนไม่ไหว ทายาทปีศาจภายในกายกำลังเริ่มดึงเชือกกลืนกินพลังชีวิตของมนุษย์อย่างโหดร้ายอีรอสนอนกุมท้องตัวเองแน่นจนข้อไผ่ขึ้นสีขาวซีด กัดริมฝีปากล่างแน่นจนแผลแตกและมีเลือดสดๆ ซึมออกมาเพื่อข่มความเจ็บปวดลึกล้ำที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายนัยน์ตาคู่สวยที่เบิ่งกว้างมองความมืดมิดฉายแววสับสน ท้อแท้ และสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด‘ปวด... ปวดเหมือนท้องจะแตกออกเป็นเสี้ยวๆ เด็กคนนี้กำลังกลืนกินกูจากข้างในจริงๆ ใช่ไหม...’เขาเค้นเสียงพึมพำกับตัวเองเบาๆ ร่องแร่งอยู่ในลำคอ นัยน์ตาสั่นคลอนระริก

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นเมื่อเข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาตีสี่ตรง เสียงจากทีวีจอแก้วเครื่องเก่าขนาด 17 นิ้วดังซ่าๆ สลับกับเสียงเพลงรายการการ์ตูนยามเช้าที่อีรอสตั้งใจเปิดทิ้งไว้เพื่อใช้เป็นสัญญาณปลุกคอลัสเพราะวันนี้ตรงกับวันเด็กและเป็นวันพิเศษที่อีรอสตั้งใจยอมหยุดงานรับจ้างหนึ่งวันเต็ม เพื่อพาคอลัสไปเที่ยวเล่นในงานวันเด็กตามที่เคยสัญญาไว้อย่างตั้งอกตั้งใจร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตปานกลางเดินตรงไปยังเตียงไม้เก่าๆ สะกิดไหล่ลูกชายเบาๆ นำเสียงอ่อนโยน“คอลัส... ตื่นได้แล้วครับ วันนี้วันเด็กนะ เดี๋ยวแม่พาไปเที่ยว” เด็กน้อยผิวดำสนิท ผมสีขาวกระจ่าง พลันงัวเงียลืมตาขึ้นมาอย่างขี้เกียจก่อนจะพลิกตัวฟุบหน้าลงกับหมอนแล้วนอนโก่งก้นขึ้นฟ้าตามประสาเด็กเล็ก สีกายขยับยุกยิก พึมพำเสียงอ้อแอ้“งื้อ... คอลัสขออีกห้านาทีครับแม่... หมอนมันนุ่มมากเลย” อีรอสเห็นท่าทางเอ็นดูนั้นก็ได้แต่หัวเราะขำเบาๆ ส่ายหน้าด้วยความเอ็นดู ลูบสะโพกเปลี่ยนท่าให้นอนดีๆ แล้วเอ่ยบอก“งั้นนอนรอแม่แป๊บนึงนะ แม่ไปทำกับข้าวห่อก่อน จะได้เอาไปกินในงานกัน จะได้ประหยัดเงินไว้ซื้อขนมให้หนูเพิ่มไง”กระทั่งเวลาเจ็ดโมงเช้า สองแม่ลูกแต่งตัวเรียบร้อย คอลัส

“มาทบทวนความหลังกับผัวหน่อยไหม... อีรอส?”อลาสเตอร์ไร้ซึ่งความปรานีและความเห็นอกเห็นใจ เขาไม่แม้แต่จะรับฟังคำอ้อนวอนหรือเสียงตวาดด่าทอด้วยความเกลียดชังของอีรอสมือหนาคว้าหมับเข้าที่ลาดไหล่บางแล้วกดร่างเพรียวลงกับพื้นปูนเย็นเยียบอย่างแรงอีรอสดิ้นรนสุดชีวิต ข้อเท้าที่มีโซ่ตรวนสวมอยู่ส่งเสียงโลหะกระทบกันดังเกร้งกรางสะท้อนก้องทั่วห้องขังมืดมิด“ปล่อยกู! อย่ามาแตะต้องตัวกู! ไอ้ปีศาจชั่ว! กูบอกให้ปล่อยไง!” อีรอสตวาดเสียงพร่า นัยน์ตาวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธแค้นและตื่นตระหนกทว่าอลาสเตอร์กลับทำเพียงเหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียม นัยน์ตาสีแดงกร่ำมองตรงมาด้วยสายตาข่มเหงศักดิ์ศรีร่างสูงใหญ่ทับสะโพกเข้ามาตรึงร่างของอีรอสไว้แน่นจนหมดทางหนี“ดิ้นรนไปก็ไร้ประโยชน์อีรอส... ร่างกายของมึงมันจำสัมผัสของฉันได้ดีไม่ใช่หรือไง ต่อให้มึงจะหนีไปนานแค่ไหน สุดท้ายมึงก็ต้องกลับมาสยบอยู่ใต้ร่างฉันอยู่ดี”พูดจบโดยไม่รอให้อีรอสได้ทันตั้งตัว อลาสเตอร์ก็แทรกกายเข้าครอบครองเรือนร่างนั้นอย่างเถื่อนถ้ำและรุนแรงร่างกายที่ไร้การปรับตัวหรือความนุ่มนวลใดๆ ทำให้ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วสรรพางค์กาย อีรอสแหงนหน้ากรีดร้องออกมาด้วยความ

ระยะเวลาหมุนเวียนผ่านพ้นไปสองเดือนเต็มที่อีรอสจำใจต้องใช้นานาชีวิตอาศัยอยู่ร่วมกับอลาสเตอร์ภายในคฤหาสน์หรูหราตระกูลคาเวลทุกๆ ค่ำคืนเมื่อประตูห้องนอนปิดลง อลาสเตอร์ยังคงตักตวงและมีความสัมพันธ์ทางกายกับอีรอสอย่างหนักหน่วงแทบไม่เว้นแต่ละวันสัมผัสอุ่นร้อนและเสียงหอบหายใจหนักๆ สะท้อนในความมืด อีรอสทำได้เพียงกัดฟันอดทนทนรับความเจ็บปวดบอบช้ำ เพื่อรอคอยโอกาสที่จะพาคอลัสหนีไปให้ได้ทว่าสิ่งที่เริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัดในระยะเวลาสองเดือนมานี้ กลับเป็นท่าทีของอลาสเตอร์ที่มีต่อคอลัสอย่างน่าประหลาดยามกลางวัน อลาสเตอร์มักจะเจียดเวลาจากงานบริหาร มานั่งเล่นและทำกิจกรรมร่วมกับลูกชายอยู่บ่อยครั้งชายหนุ่มนั่งสอนคอลัสอ่านหนังสือโบราณและฝึกควบคุมพลังปีศาจเล็กๆ น้อยๆ ในตัว นัยน์ตาสีแดงกร่ำที่เคยฉายแต่ความเหี้ยมเกรียมและเย็นชากลับค่อยๆ อ่อนแสงลงคอลัสละสายตาจากตำรา หันมายิ้มร่าเริงและส่งเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข“คุณพ่อดูนี่สิครับ! ผมใช้พลังจุดไฟบนปลายนิ้วได้แล้ว!” อลาสเตอร์ยื่นมือไปลูบหัวเรือนผมสีขาวของคอลัสเบาๆ ยกยิ้มมุมปากด้วยความอบอุ่นที่แทบไม่เคยมีใครได้เห็น“เก่งมากคอลัส... เรียนรู้ได้ไว ส