Semua Bab วิปลาสสีทมิฬ: Bab 1 - Bab 10

ห้องโถงใหญ่ของโรงแรมหรูสว่างจ้าจากแสงแฟลชที่ยิงใส่เวทีไม่ขาดสาย โลโก้บริษัทวาเลนไทน์กรุ๊ปขนาดใหญ่ตั้งเด่นอยู่ด้านหลังพร้อมชื่อของประธานบริหารคนใหม่ที่ฉายอยู่บนจอ LED กลางงาน เสียงนักข่าวดังเซ็งแซ่ปะปนกับเสียงพิธีกรที่กำลังกล่าวต้อนรับผู้บริหารชุดใหม่อย่างเอิกเกริก“ขอต้อนรับคุณเฮลิออส วาเลนไทน์ ประธานกรรมการบริหารคนใหม่ และคุณเซลีน วาเลนไทน์ รองประธานบริหารค่ะ!” เสียงปรบมือดังก้องทั่วห้องเฮลิออสยืนอยู่กลางเวทีในสูทสีกรมเข้ม เขายิ้มอย่างมั่นใจ ยกมือโบกให้นักข่าวราวกับเป็นดาราที่คุ้นเคยกับแสงสปอตไลท์มานาน ส่วนเซลีนยืนข้างๆ ด้วยรอยยิ้มสวยสมบูรณ์แบบ เธอหันรับกล้องทุกมุมอย่างรู้จังหวะตรงกันข้ามกับอีรอสที่นั่งเงียบอยู่โต๊ะแถวหลังสุดโต๊ะของเขาอยู่ปะปนกับหัวหน้าแผนกและพนักงานระดับปฏิบัติการทั่วไป ไม่มีแม้แต่ป้ายชื่อ ไม่มีการกล่าวถึง ไม่มีใครเชิญเขาขึ้นเวที ทั้งที่คนเกินครึ่งในห้องนี้รู้ดีว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คนที่ขับเคลื่อนบริษัทตัวจริงคือใครอีรอสนั่งนิ่ง ดวงตาสีเข้มมองไปบนเวทีโดยไม่แสดงอารมณ์ แต่กรามที่เกร็งแน่นบอกชัดว่าเขากำลังกดอะไรบางอย่างไว้เต็มที่“นั่นคุณอีรอสจริงเหรอ…” เสียงซ

“น่าสนใจ…”ห้องรับรองภายในคฤหาสน์คาเวลเงียบงันราวกับโลกทั้งใบถูกตัดขาดจากภายนอกแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมผนังทอดเงาดำยาวไปทั่วห้อง เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกตกแต่งด้วยไม้สีเข้มและโลหะสีดำด้านกลิ่นควันจางๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศจนบรรยากาศดูหนักอึ้งเหมือนกำลังนั่งอยู่กลางรังของสัตว์นักล่าอลาสเตอร์นั่งอยู่ปลายโต๊ะยาวตัวใหญ่ ร่างสูงของเขาจมอยู่ในเงามืดเกือบครึ่ง ใบหน้าหล่อคมแทบไม่แสดงอารมณ์ ดวงตาสีแดงฉานมองอีรอสนิ่งๆ อย่างเยือกเย็นส่วนอีรอสยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามแม้ภายนอกจะยังดูสงบนิ่ง แต่ความจริงแล้วหัวใจของเขากำลังเต้นแรงจนเจ็บอก ฝ่ามือเย็นเฉียบและชื้นเหงื่อเล็กน้อยเขาค่อยๆ เปิดกระเป๋าเอกสาร ก่อนหยิบพิมพ์เขียวกับเอกสารจำนวนมากออกมากางบนโต๊ะทีละแผ่นแผนผังผู้ถือหุ้นเส้นทางการเงินรายชื่อธนาคารรวมถึงสัญญาลับของตระกูลแวนเดอร์บิลต์-โรดส์อลาสเตอร์ปรายตามองเอกสารเหล่านั้นเงียบๆ ขณะใช้นิ้วเคาะพนักเก้าอี้ช้าๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอตึก…ตึก…เสียงนั้นดังเบาๆ แต่กลับสร้างแรงกดดันอย่างประหลาด“เฮลิออสกำลังจะใช้แผนนี้เข้าหาคุณในสัปดาห์หน้า” อีรอสสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนเริ่มพูดเขาดึงเอกสารแผ่นหนึ่งออกมาข้างห

“คิดให้ดีนะ อีรอส”อีรอสกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นตามหลังมือ ร่างสูงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบานใหญ่ทั้งที่อีกเพียงก้าวเดียวก็จะเดินออกไปจากห้องรับรองแห่งนี้ได้แล้ว แต่ขากลับหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนมองไม่เห็นฉุดรั้งเอาไว้ภายในห้องเงียบสนิทเงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเองเขากัดฟันแน่น พยายามบังคับให้ตัวเองเดินต่อ ไม่หันกลับไปมอง ไม่สนใจปีศาจที่นั่งอยู่ด้านหลัง แต่แล้วเสียงทุ้มต่ำของอลาสเตอร์ก็ดังขึ้น“จะไปแล้วงั้นเหรอ” น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดัง ไม่ได้ตวาดแต่กลับทำให้หัวใจของอีรอสกระตุกวูบฝ่าเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปชะงักค้างอยู่กลางอากาศ อลาสเตอร์ลุกขึ้นจากโซฟาอย่างเชื่องช้าราวกับมั่นใจอยู่แล้วว่าเหยื่อของตนไม่มีทางหนีรอดไปได้เสียงรองเท้าหนังดังสะท้อนบนพื้นหินอ่อนทีละก้าวตึก...ตึก...ตึก...ยิ่งใกล้เข้ามา อีรอสก็ยิ่งรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงด้านหลัง ก่อนที่เงาทมิฬจะทอดทับลงมาบนตัวเขาจนมิดอลาสเตอร์หยุดยืนประชิดแผ่นหลัง ใกล้เสียจนลมหายใจเย็นเฉียบเป่ารดข้างลำคอ“เดินออกไปซี่...” อีรอสเม้มปากแน่น“ออกไปเป็นพนักงานกระจอกๆ ที่คอยก้มหัวให้พี่ชายและน้องสาวของนาย”

แสงแดดยามเช้าสีอ่อนส่องลอดผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์คาเวลความเงียบปกคลุมอยู่ทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแผ่วเบาเท่านั้นที่ช่วยยืนยันว่ากาลเวลายังคงเดินต่อไปอีรอสค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้าเปลือกตาหนักอึ้งราวกับไม่ได้พักผ่อนมาหลายวันทันทีที่สติเริ่มกลับคืนมา ความปวดเมื่อยตามร่างกายก็แล่นเข้ามาแทนที่เขาขมวดคิ้วแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกโดยอัตโนมัติความรู้สึกระบมทั่วทั้งตัวทำให้เขาต้องหลับตาลงอีกครั้งครู่หนึ่งอีรอสพยายามใช้แขนยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่เพียงขยับเล็กน้อย กล้ามเนื้อทั่วร่างก็ประท้วงจนเขาต้องนิ่วหน้าและทรุดตัวกลับลงบนเตียง“บ้าชะมัด...” เสียงพึมพำแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากเขายกมือขึ้นปิดดวงตาตัวเองความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาทีละภาพสัญญาเลือดและการตัดสินใจที่ไม่มีทางย้อนคืนหัวใจของอีรอสบีบรัดอย่างรุนแรง เขาเคยเป็นผู้บริหารที่ผู้คนให้ความเคารพ เคยเป็นคนที่ภาคภูมิใจในศักดิ์ศรีของตัวเองแต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้วน้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาบริเวณขอบตา อีรอสกัดฟันแน่นไม่...เขาจะไม่ร้องไห้อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ เขาเป็นคนเลือกเส้นทาง

ภายในห้องนอนกว้างขวางทว่ามืดสลัวของคฤหาสน์คาเวล บรรยากาศรอบตัวช่างเงียบงันจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงกระแสลมราตรีที่พัดผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างเข้ามาเป็นระยะแสงจันทร์สลัวรางส่องกระทบเงาร่างของอีรอสที่นั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียงหลังใหญ่ หลังจากที่เขาเพิ่งไปขยี้หน้าและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเฮลิออสมาอย่างเหนือกว่าในตอนกลางวันความสะใจชั่วครู่ชั่วยามนั้นได้เลือนหายไปจนหมดสิ้นแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงความจริงอันโหดร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามาในยามค่ำคืนความจริงที่ว่าเขาต้องกลับมาทำหน้าที่แม่พันธุ์ตามพันธนาการแห่งสัญญาเลือดเพื่อรับการรีดน้ำเชื้อจากจอมปีศาจอีกครั้งอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงอีรอสนั่งกุมมือตัวเองเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด ร่างกายโปร่งสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความกลัวที่สะท้อนขึ้นมาตามสัญชาตญาณดิบยามที่นึกถึงความเจ็บปวดและรสสัมผัสอันป่าเถื่อนที่เคยได้รับก่อนหน้านี้เสียงกลอนประตูขยับดังกริก ก่อนที่บานประตูไม้สลักหลังใหญ่จะถูกผลักเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่กำยำอลาสเตอร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าทรงอำนาจ กลิ่นอายกดดันอันเข้มข้นและไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านจากผิวกายดำสนิทของเขาทำให้ห้อ