ซีรีส์ ดิบเถื่อนขยี้รัก Nc35+의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

“อา! ไม่ไหวแล้วเมียจ๋า...พี่ไม่ไหวแล้ว..อ่า! ทูนหัวจ๋า...แรง ๆ พี่จะแตกตายอีกรอบแล้ว อา!"“อา! แพรวก็จะตายแล้วพี่อาร์ต...แพรวอยากมีความสุข อะ! อ่า!"พั่บ! พั่บ! พั่บ!ร่างน้อยขย่มกระแทกขึ้นลงตามจังหวะซ่านเสียว เรณุวัฒน์ก็ระรัวเอวสอบแอ่นเด้งกระแทกกลับไม่แพ้กัน แล้วไม่นานความสุขที่พวกเขาต้องการก็เดินทางมาถึง พร้อมกับร่างน้อยกระตุกเกร็งซ่านด้วยความสุข“อ่า! พี่อาร์ต...ดีเหลือเกิน อา!"“อื้อ! ไม่น่ารักเลย อะ! อูว์! ทิ้งพี่ไปแบบนี้ได้ไงครับ”เรณุวัฒน์เอ่ยเย้าคนเหนือร่างที่เสร็จโดยไม่รอตน เขาจึงจับเอวคอดยกขึ้นยกลง ขย่มตนพร้อมกับยกแอ่นเอวสอบเด้งรับหนักหน่วง“อูว์! พี่อาร์ต...สะ...เสียวอีกแล้วค่า...อ่า!"ความเสียวซ่านก็ถูกจุดประกายขึ้นอีกครั้งทั้ง ๆ เพิ่งพบเจอกับความสุข แล้วไม่นานหล่อนก็ได้ยินเสียงของคนใต้ร่างคำรามก้องออกมาด้วยความสุข“โอว์! พระเจ้าช่วย...มันและเสียวเหลือเกิน อ่า!"คำรามซ่านสุขเสียวออกมาพร้อมกับระบายยิ้มมุมปาก ปล่อยธารน้ำหวานขุ่นของตนไว้ใ

“แล้วพี่เอาเงินมาจากไหนคะ” แพรววนิตถามอย่างสงสัย“พี่ก็เสี่ยงดวงดูนั่นแหละ แล้วเผอิญโชคชะตาเข้าข้างพี่ พี่เลย...”“หังสาเอาพวกมันสองพี่น้องออกไปให้พ้นกาสิโนฉันเดี๋ยวนี้!"เรณุวัฒน์ม่อาจทนความเจ็บปวดได้อีกต่อไป เขาสั่งให้คนสนิทไล่แพรววนิตกับพชรออกไปให้พ้นหน้า ก่อนที่เขาจะเอาปืนในลิ้นชักออกมายิงทั้งสองให้ตายไปตรงหน้าทำไม? ทำไมแพรว ทำไมแพรวไม่รักพี่“คุณแพรว...”“ไม่ต้องค่ะคุณหังสา แพรวกับพี่ชรจะไปเดี๋ยวนี้แหละ หวังว่าชาตินี้เราจะไม่ได้เจอกันอีกนะคะ อย่าว่าแต่ชาตินี้เลย ชาติหน้าก็อย่าได้เจอะเจอกัน เลว ฉันเกลียดคุณ คุณเรณุวัฒน์”แพรววนิตเอ่ยก่อนจะดึงพี่ชายเดินออกจากห้องทำงานของชายอันเป็นที่รัก ไม่ใช่ว่าหล่อนไม่เจ็บ หล่อนเจ็บ เจ็บที่เขาบอกว่า ‘รัก’ หล่อน รักแล้วทำไมต้องทำแบบนี้ ทำไมกันหัวใจ ทำไมหัวใจต้องดื้อดึง ทำไมหัวใจต้องรักและเจ็บเพราะความรักของเรณุวัฒน์ด้วย“คุณอาร์ต” หังสาเรียกชื่อผู้เป็นนายดัวยความเป็นห่วง ตอนนี้เรณุวัฒน์เอาแต่ก้มหน้าแนบกั

เสียงรถยนต์แล่นมาจอดหน้าบ้าน พชรที่กำลังจะปิดไฟนอนก็ต้องเดินออกมาส่องดูว่ารถใครมาจอดอยู่ แต่พอเดินออกมา รถไม่มีแล้ว มีแต่...“ไอ้อาร์ต” เรียกคนที่ยืนพิงประตูบ้านของตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา“เออ! กูเอง กูมาง้อเมียกลับบ้าน” เรณุวัฒน์ตอบห้วน“มึงกลับไปเถอะ ปล่อยน้องกูมีชีวิตที่ดีเถอะ” แม้จะรู้ว่าทุกวันน้องสาวแอบร้องไห้คิดถึงชายตรงหน้า และดูเหมือนว่ามันจะเมามาด้วยสิ“กูรักน้องมึงนะเว้ย! มึงก็เห็นสภาพกูตอนนี้แล้ว หนักยิ่งกว่าหมา” เขาพยายามยืนให้มั่นคงแล้วเสยผมเผ้าของตัวเองที่ไม่เป็นทรงแพรวพี่ขอโทษ แต่พี่รู้ว่าแพรวรักมัน พี่จะให้มันเข้าไปง้อเรานะ พี่ไม่อยากเห็นน้องคนดีของพี่ร้องไห้อีกแล้ว แพรวควรมีความสุขกับชีวิต ไม่ใช่ฝืนมีความสุขให้พี่สบายใจแบบทุกวันนี้พชรยอมแพ้แล้ว เพราะฝืนไปคนที่เจ็บมีแต่น้องสาวตัวเอง ปล่อยให้พวกเขาได้พูดคุยกันดีกว่า และเขาเชื่อว่าแพรววนิตจะให้อภัยผู้ชายสารเลวคนนี้ แม้ว่าเขาจะไม่ชอบหน้าเรณุวัฒน์ แต่ทำไงได้ ยังไงหลานก็ต้องมีพ่อ ที่สำคัญน้องสาวของ

“อื้อ! สวยเหลือเกินแพรว อ่า!" โน้มลงตวัดปลายลิ้นสากไล้เลียลำคอระหงไล่เลื้อยมากลางหว่างอก สองมือกอบกุมเต้างามที่เต่งตึงล้นมือ อาจเป็นเพราะหญิงสาวมีเจ้าตัวเล็กอกเลยใหญ่ขึ้น“อา! พี่อาร์ต...อื้อ! บีบแรง ๆ สิคะ อะ! ซี้ดดดด อ่า!"“อา! หวานเหลือเกินทูนหัว ชูว์! อ่า! พี่รักแพรวนะครับ อืม!" ปากหนาครอบครองดูดเม้มยอดปทุมทั้งสองข้างสลับกันไปมา มือใหญ่บีบคลึงเต้างามตามคำสั่งสาวเจ้าแพรววนิตบิดกายเร่าเสียวไปมาด้วยความร้อนเร่า มือเล็กยกขึ้นโอบกอดร่างใหญ่ กรีดเล็บสวยของตนเป็นรอยตามแผ่นหลังกว้างด้วยความเสียวซ่าน ทรมานกลางกายที่ปั่นป่วนร้อนเร่าขึ้นตามอารมณ์หวาม“โอว์! พี่ไม่ไหวแล้วแพรว พี่อยากเข้าไปในตัวแพรว พี่ขอนะครับ แยกขาออกกว้าง ๆ แล้วเกี่ยวเอวพี่ไว้ครับ” เขาบอกสั่งสาวเจ้า พลางขยำเต้างามแรง ๆ“อะ! อื้อ! แบบนี้ไหมคะ อือ! เสียวเหลือเกินพี่อาร์ต...แพรวต้องการพี่อาร์ตค่า..อะ! อื้อ!" หล่อนแอ่นร่างเสียดสีกับมือใหญ่ที่ขยำเต้างามด้วยความซ่านเสียว“โอว์! แบบนี้แหละครับ อ่า! อะ! อืม!"เรณุวัฒน์ขยับยกเอวสอบเพียงเล็ก

นายพันธุ์ธัช สิงหาคม หรือซุก วัย 40 ปี หนุ่มใหญ่ผู้มีปมปวดร้าวในใจ ตลอดเวลาหลายปีมานี้เขาใช้ชีวิตโดดเดี่ยวมาตลอด ยิ่งนานวันยิ่งเหงา ยิ่งตอนนี้น้องชายที่เขารักอย่างเรณุวัฒน์แต่งงานมีครอบครัว เมื่อได้มองได้เห็นชีวิตของเรณุวัฒน์ที่สมบูรณ์แบบเขาก็อดคิดถึงอดีตที่เคยหอมหวานไม่ได้ชีวิตของพันธุ์ธัชเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด จบจากงานก็ต้องมาปวดหัวกับเรื่องของครอบครัวอีก ครอบครัวที่ไม่เคยเห็นเขาเป็นครอบครัว เห็นเขาเป็นแค่เครื่องจักรผลิตเงินให้เท่านั้น เขาดูแลบริหารโรงสีข้าวบุญคุ้มครองซึ่งเป็นมรดกที่ภรรยาทิ้งไว้ให้ ใช่ เขามาแต่ตัวและได้ดีเพราะมีภรรยารวยล้นฟ้าทิ้งทรัพย์สมบัติไว้ให้ ทุกวันนี้เขาถึงได้อดทนกับคำพูดดูถูกของผู้คนในตระกูลบุญคุ้มครอง หากวันใดเขาทิ้งทุกอย่างที่เป็นที่รักของภรรยาที่จากไปทิ้งไว้ให้เมื่อไร ทุกอย่างต้องพังแน่ ๆ เพราะในตระกูลบุญคุ้มครองต่างเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้กันทั้งนั้น ไม่สนว่าสิ่งที่ทำถูกหรือผิด ขอแค่ได้ในสิ่งที่ต้องการก็เป็นพอหลายปีแล้วเขาให้ทีมสืบสวนสืบคดีของภรรยาและลูกน้อยในท้องของ “พนิดา” ภรรยาอันเป็นที่รัก รักเดียวที่ตรึงใจของเขา ลูกของเขากับภรรยาไม่เกี่ยวอะไรด้วย แล