ซีรีส์ ดิบเถื่อนขยี้รัก Nc35+의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

“มันไม่เกี่ยวกับคนที่ตายไปแล้วเจินเจิน” เอ่ยเสียงเข้มไม่พอใจ ที่เจ้าหล่อนพูดถึงภรรยากับลูกน้องในท้องที่จากไป“ทำไมคะ ก็แค่คนตายคนเดียวเอง” หล่อนโต้ตอบคอเป็นเอ็น ยืนขึ้นทุบโต๊ะทำงานชายหนุ่ม ยื่นหน้าไปจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้"หุบปาก!"พันธุ์ธัชตะคอกสุดเสียงด้วยความเดือดดาล สันกรามกัดแน่น มือใหญ่ทิ้งปากกาในมือลงทันที หากว่าเจ้าหล่อนยังพูดถึงภรรยาที่จากไปแบบไม่ให้ความเคารพแบบนี้อีก เขาคงหมดความอดทน ลงไม้ลงมือกับหล่อนเป็นแน่“ทำไมคะ ทำไม เจินเจินจะพูด พี่หยกก็ตายไปแล้ว ตายไปก็น่าจะตายไปจากใจด้วย"เผียะ!มือใหญ่สะบัดใส่หน้าขาวปากแดงของหล่อนทันที นาทีนี้หนุ่มใหญ่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้แล้ว"อึก!"หล่อนสะอึกในใจด้วยความเจ็บปวด กุมหน้าข้างโดนมือใหญ่ตบ หันมาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ก่อนจะเอ่ย“พี่ซุกตบเจินเจินทำไมคะ” หล่อนถามเสียงเครือและเก็บความเคียดแค้นไว้ในใจ โดยไม่ปล่อยมันระเบิดออกมาให้อีกฝ่ายได้เห็น“จะทำมากกว่านี้อีก ถ้าเจินเจินยังพูดถึงหยกแบบไม่เคารพแบบนี้อีก ไสหัวไปซะ!"เบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างสงบสติอารมณ์“วันนี้พี่ซุกอาจยังไม่รักเจินเจิน แต่วันหน้า...”“มันไม่มีวันนี้วั

"ว้าย!"เวลาผ่านไปไม่กี่นาทีก็มีเสียงร้องดังขึ้นจากข้างในห้องน้ำ หนุ่มใหญ่ที่เพิ่งถอดชุดเสร็จโดยมีผ้าเช็ดตัวพลาดไหล่กว้างอยู่รีบวิ่งไปผลักประตูห้องน้ำด้วยความเป็นห่วงคนข้างในทันที และโชคดีเจ้าหล่อนไม่ได้กดล็อกประตูจึงทำให้เปิดเข้าไปได้อย่างง่ายดาย และภาพที่ที่เห็นนั้นมันช่างทำให้ความเป็นชายของเขาแข็งขึง ทรมานกายร้อนเหลือเกิน"กรี๊ด!"เสียงกรีดร้องดังออกมาด้วยความตกใจ เมื่อร่างใหญ่เปลือยเปล่าผลักประตูห้องน้ำเข้ามา และสภาพตัวเองก็ไม่ต่างจากบุรุษหนุ่ม หล่อนรีบใช้สติที่มีอยู่คว้าผ้าเช็ดตัวที่ตกอยู่ข้าง ๆ มาปิดร่างของตนที่นอนเหยียดตัวยาวกับพื้นห้องน้ำในสภาพไม่เรียบร้อย เรียวขาที่เปิดแยกออกอยู่ทางประตูห้องน้ำที่มีพันธุ์ธัชยืนอึ้งอยู่นั้นรีบหุบปิดทันทีพันธุ์ธัชหันรีหันขวางทำอะไรไม่ถูก และกว่าจะคิดได้ว่าตัวเองนั้นก็เปลือยเหมือนคนตัวเล็ก จึงดึงผ้าเช็ดตัวที่พาดไหล่มาพันรอบเอวสอบไว้อย่างหมิ่นเหม่ ตอนนี้เขาอึ้งตะลึงกับสิ่งที่เห็นตรงหน้ามากกว่า แม้จะเป็นเพียงแค่เสี้ยวเวลาไม่นาน ภาพเปลือยเปล่าของชุลีพรก็หยั่งลึกในความทรงจำและดวงตาของเขาไปเสียแล้วในตอนนี้ต่างฝ่ายต่างเงียบไม่พูดไม่จา อีกคนเขินอาย อี

มือน้อยที่พยายามยกขึ้นทุบตีคนตัวโตที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงตนนั้นก็อ่อนแรงทิ้งลงข้างลำตัว ปากน้อยถูกปากหนาครอบครองจาบจ้วง มือใหญ่เคลื่อนกายสัมผัส ลูบไล้ผิวเนื้อนวลเนียนของอีกฝ่ายอย่างเอาแต่ใจ นาทีนี้ชุลีพรไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะทรงตัว เพียงแค่จูบเดียวก็ทำเอาขาสั่นอ่อนแรง แถมยังเป็นจูบแรกของชีวิตเธอด้วย“อา! ปากเธอหวานมากชุลีพร อืม!” ผละออกมาไล่เลื้อยปลายลิ้นสากไล่เลียตามริมฝีปากอิ่มที่กำลังหอบหายใจแรง ๆ เข้าปอดตัวเองหลังจากถูกปล้ำจูบแบบไม่ทันตั้งตัวก่อนหน้านี้“อือ! เลว! ฉันจะฟะ...อื้อ! อ่า!”หนุ่มใหญ่ปิดปากช่างพูดช่างเถียงของหล่อนอีกครั้ง และครั้งนี้เขาสอดแทรกเรียวลิ้นสาก กอดเกี่ยวเลี้ยวคดกับเรียวลิ้นเล็กของคนอ่อนประสบการณ์ เพียงแค่จูบเขาก็รู้แล้วว่าหล่อนนั้นจูบไม่เป็น เผลอ ๆ นี่อาจจะเป็นจูบแรกของเจ้าหล่อนก็ได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นก็ยิ่งได้ใจ ชายหนุ่มกวาดกลืนกินความหวานในโพรงปากเล็กอย่างตะกละตะกลาม“อา! หวานเหลือเกินชุลีพร ปากเธอหวานขนาดนี้แล้วตัวเธอจะหวานขนาดไหน อืม!”ไม่รอให้ความอยากรู้รสของตัวเองเป็นความสงสัยได้นาน เขาช้อนอุ้มร่างอ่อนระทวยสติหลุดลอยขึ้นพาดไหล่กว้าง ก้าวเดินออกจากห้องน้ำไปยัง

ตลอดเวลาสองอาทิตย์ที่ชุลีพรเอาแต่หลบหน้าพันธุ์ธัช ไม่ว่าเขาจะเรียกให้ไปพบ เธอก็ให้เพื่อนไปแทน ปฏิเสธว่าไม่ว่างบ้างแหละ ใครจะกล้าไปพบหรือคุยงานด้วยสองต่อสอง ก็ในเมื่อวันนั้นหล่อนเกือบพลาดท่าเสียทีให้กับชายหนุ่มไปเสียแล้ว อะไรที่ทำให้เธอมั่นใจว่ายังไม่ได้ตกเป็นของชายหนุ่มน่ะหรือ เพราะเธอตื่นนอนที่ห้องของตัวเองในเช้าวันถัดมา เธอก็พิสูจน์ด้วยการเอานิ้วก้อยของตัวเองสอดแทรกเข้าไปในกลางกายของตัวเอง และมันก็เข้าไม่ได้ และมันเจ็บมาก แค่นั้นก็แสดงให้รู้แล้วว่าเธอยังไม่ได้เสียเอกราชให้พันธุ์ธัชวันนั้นชุลีพรจำได้ว่าตัวเองหมดสติไป เมื่อในหัวจินตนาการมโนภาพตอนความใหญ่โตของพันธุ์ธัชเข้ามาในร่างเธอ ซึ่งมันใหญ่มากแล้วเธอนั้นเล็กนิดเดียว หากเข้ามามีหวังได้นอนป่วยแน่ ๆ พอคิดภาพไปแล้วภาพทุกอย่างก็เลือนราง พร้อมกับสติที่หลับใหลของเธอนั่นเอง“พร วันนี้คุณพันธุ์ธัชตามไปพบอีกแล้วนะ” นรีลักษณ์เอ่ยบอกเพื่อนทำงานรุ่นน้องน้ำเสียงใส“อีกแล้วเหรอพี่พิน” รู้อยู่แล้วว่าต้องถูกเรียกไปพบ แต่เรื่องอะไรเธอจะไป“จ้ะ หลัง ๆ มาคุณเขาเรียกพรไปพบบ่อยจังนะ งานมีปัญหารึเปล่า”“ไม่เห็นมีนะคะ ก็อย่างที่พรให้พี่พินไปแทนแหละค่ะ ไป

“แน่ใจได้ยังไงว่าเธอยังไม่เป็นของฉัน ชุลีพร” เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของคนตัวเล็กเพียงแค่คืบมือเดียวเท่านั้น มือใหญ่ยกขึ้นลูบไล้ต้นแขนนวลเนียนของหล่อนอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเผียะ!มือเล็กปัดมือใหญ่ที่ลูบไล้ต้นแขนของตนออกด้วยความรังเกียจ ก่อนจะพูดว่า...“ร่างกายฉัน ฉันรู้ดีค่ะ” หล่อนบอก และพยายามสอดส่องสายตาหาทางเอาตัวรอดไปจากสถานการณ์แบบนี้“รอยแดงตามตัวเธอคงหายหมดแล้วสินะถึงปากเก่งแบบนี้ แล้วหลบหน้าฉันทำไม ฉันเรียกไปพบก็ให้คนอื่นไปแทน คิดเหรอว่าจะหนีคนอย่างฉันรอด” มือใหญ่ตวัดออกไปเกี่ยวเอวเล็กรวบรัดเข้ามาปะทะร่างตนอย่างรวดเร็ว โดยไม่ปล่อยให้เจ้าหล่อนได้ตั้งตัว หรือดิ้นหนีแม้แต่น้อย"ว้าย! ปล่อยฉันนะคุณพันธัช”หล่อนสั่งเสียงแข็ง เน้นย้ำชัดทุกถอยคำในประโยค แล้วก็ร้องหวีดร้องอกมาอีกครั้งเมื่อปมเสื้อที่ผูกคอของเธอนั้นถูกดึงออก“คุณ! มันจะมากไปแล้วนะ คุณมีสิทธิ์อะไรมาทำกับฉันแบบนี้” ตอนนี้ชุดของเธอถูกกระตุกปมผูกคอหลุดลุ่ยร่วงมาอยู่ที่อกแล้ว“หอมจังชุลีพร” ไม่สนใจคำพูดของสาวเจ้า เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอระหงของคนในอ้อมกอดทันทีด้วยความคิดถึงกลิ่นกายหอม ๆ ของชุลีพร“อือ! ยะ...อย่าทำแบบนี้กับฉันนะ ฉ