ซีรีส์ ดิบเถื่อนขยี้รัก Nc35+의 모든 챕터: 챕터 101 - 챕터 110

ชุลีพรระทวยอ่อนแรงในอ้อมกอดแข็งแรง มือเล็กตวัดเกี่ยวลำคอหนาไว้อย่างหาที่ยึดร่างของตัวเอง ริมฝีปากแห้งผาก หล่อนบิดแอ่นสะโพกตอบสนองมือใหญ่ที่ขยำกลางกายของตนด้วยความเผลอไผล หล่อนไม่รู้ว้ามันจริงหรือฝัน ทุกอย่างในหัวว่างเปล่าไปหมด คำจะด่า จะเอ่ยก่อนหน้านี้ลาจากสมองน้อย ๆ ของหล่อนไปเสียแล้ว“อา! ชุลีพรเธอทำให้ฉันคลั่งในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อืม!” ดูดเม้มลำคอระหงฝังรอยไว้ ก่อนจะเคลื่อนกายใหญ่คุกเข่าตรงหน้าขาของคนตัวเล็ก มือใหญ่กอดรั้งเอวคอดแนบชิดใบหน้าหล่อของตัวเอง“อือ! ยะ...อย่าทำแบบนี้กับดิฉันเลยค่ะ...อะ! โอว์!" หล่อนบิดกายเย้ายวนด้วยความร้อนรุ่มทรวงกาย มือเล็กกดไหล่กว้างของคนคุกเข่าตรงหน้าด้วยความทรมานซ่านพันธุ์ธัชจูบหน้าท้องแบนราบของชุลีพรด้วยความหลงใหล หน้าท้องของเจ้าหล่อนช่างสวยงามเหลือเกิน มือใหญ่เคลื่อนโอบกอดเลื่อนขึ้นเอวคอด แล้วเลื้อยมายังก้นงามงอนพร้อมบีบขยำแรง ๆ ด้วยความซ่านเสียว“อา! ไม่ไหวแล้วชุลีพร เธอน่าเอาเหลือเกิน ซี้ดด อ่า! ฉันเสียวปวดไปทั้งลำแข็งร้อนแล้วคนดี อืม!"พึมพำเสียวซ่านกับหน้าท้องแบนราบ แล้วเคลื่อนมา

“เลว!"“จะเลวกว่านี้อีกถ้ายังร้องไห้น่ารำคาญ เงียบแล้วร้องครวญครางเร้าอารมณ์พี่ดีกว่าพร อา!”ไม่สนว่าเจ้าหล่อนจะมองตนด้วยสายตาเกลียดแค้นยังไง ตอนนี้เขาสมใจแล้ว และตอนนี้จะคลั่งแตกตายอยู่แล้วหากเจ้าหล่อนยังคงตอดรัดลูกชายของเขาอยู่แบบนี้ พันธุ์ธัชเริ่มขยับโยกเอวสอบทันที เมื่อไม่อาจทนความต้องการเสียวนี้ได้“อะ..พร...เจ็บ...”“แต่พี่เสียวพร พี่เสียวจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ทำตัวผ่อนคลาย กระเด้งกระดอนไปตามแรงกระแทกของพี่คนสวย ความเจ็บนั้นจะหายไป แล้วมีสวรรค์ลอยวนอยู่ตรงหน้า อ่า! ไม่ไหวแล้วอย่ารัดพี่แบบนี้ พี่เสียว โอว์! เย้! อืม!" พูดจบความกระแทกเร่าเข้าหาร่างเล็กหนักหน่วงอีกครั้ง จนเจ้าหล่อนต้องสะดุ้งโอบเกี่ยวร่างของเขาไว้“อะ! โอ๊ย! โอว์!"ชุลีพรร้องครางปนความเจ็บปวดกลางกายสาวออกมา มือเล็กยกขึ้นโอบกอดร่างใหญ่จิกเล็บยาวของตนจมลึกกับแผ่นหลังหนาจนจมความยาวเล็บ“อา! ระบายออกมาคนสวย เพราะพี่ก็จะระบายกับพรแล้ว อ่า!" หนุ่มใหญ่เริ่มกระแทกหน่วงเข้าหาร่างเล็กเป็นจังหวะกระด้างกระเดื่องของตนทันที ไม่มีความอ่

“อะ...พะ...พอก่อนค่า...มะ...ซี้ดดด อ่า!"ร่างเล็กขยับบิดกายขัดขืน มือเล็กดันใบหน้ารกเคราของพันธุ์ธัชออกจากเต้างามของตนด้วยความกระดากอาย หล่อนไม่น่าเผลอตัวให้เขาเอาเปรียบได้ถึงขนาดนี้เลย กว่าจะคิดได้ ความสาวที่เก็บไว้ก็ถูกเขาฉีกขาดไปเสียแล้ว คิดแล้วเจ็บใจตัวเองนักที่ปล่อยให้ร่างกายอ่อนไหวไปกับสัมผัสหวาม หนุ่มใหญ่ไม่ได้สนใจว่าสาวเจ้าจะผลักไส ตอนนี้เขาสนแต่เต้างามอวบอิ่มยอดอกน่าดูดคลึงเท่านั้น มือใหญ่เคลื่อนกายมาคลึงเฟ้นทรวงอวบหยุ่นดุนดันยอดปทุมเข้าปากหนาของตนทั้งสองข้างสลับไปมา เอวสอบเริ่มขยับเสียวอีกครั้ง จนชุลีพรต้องร้องครวญครางแอ่นรับแรงขยับเสียวของบุรุษทรงเสน่ห์“อ่า! อือ!"ชุลีพรครางพึมพำเมื่อถูกปากร้ายดูดคลึงยอดอกตัวเองราวกับคนหิวกระหาย“อา! พรจ๋า...พรทำให้พี่ซุกต้องการอีกแล้ว อ่า!"เอ่ยพึมพำกับทรวงโตของเจ้าหล่อน พลางขยับเอวสอบเป็นจังหวะละมุน ตวัดปลายลิ้นเลียต้นคอระหง ไล่เลื้อยขึ้นไปยังคางของคนตัวเล็ก แล้วขยับไปปิดปากน้อยที่เผยออ้ารอรับปากหนาของตนสาวเจ้าเผลอจูบตอบคนตัวโตด้วยความอ่อ

“คุณพันธุ์ธัชพอจะมีเวลามาดูอะไรกับผมที่โรงพักหน่อยไหมครับ”“เกี่ยวกับคดีของพนิดารึเปล่าครับ”“ใช่ครับ ผมว่าการจากไปของภรรยาคุณต้องมีคนอยู่เบื้องหลังครับ”“ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับผู้กอง” พูดจบตัดสายกำมือแน่น ใบหน้าที่มีหนวดเครารอบคางเขียวครึ้มแดงซ่านขึ้นมาทันทีด้วยความโกรธ“หยกของพี่ต้องไม่ตายฟรี”แล้วรีบเดินเร็ว ๆ ไปยังลานจอดรถ เพื่อจะไปโรงพัก อยากเห็นสิ่งที่ตำตรวจจะให้ตนดู ตอนนี้หัวใจหนุ่มใหญ่ร้อนรุ่มราวกับมีกองไฟสุมอยู่ในอก ส่วนเรื่องของชุลีพรนั้นโยนทิ้งไป เรื่องของยอดดวงใจที่จากไปสำคัญกว่าสิ่งใดในตอนนี้ เจินเจินเดินวนไปวนมาในโรงเก็บของของบ้านชานเมืองของตนไปมา หล่อนจับร่างหมดสติของชุลีพรนั่งเก้าอี้และมัดตรึงไว้กับเก้าอี้ มือทั้งสองถูกมัดไขว้หลังไว้กับเก้าอี้ ตอนนี้ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วแต่ชุลีพรก็ยังไม่ได้สติเลย“พวกแกเอายาสลบอะไรปิดจมูกมัน ทำไมมันนานแบบนี้”เสียงแหลมกระชากถามลูกน้องติดตามทั้งสองคนด้วยความหงุดหงิด ตอนนี้หล่อนอยาก

“เจินเจินขอโทษค่ะพี่ซุก พี่ซุกไปทานข้าวกับเจินเจินสักมื้อไม่ได้เหรอคะ” หล่อนเอ่ยเสียงอ่อนออดอ้อนเฮ้อ!“ไปก็ไป แต่ไปแค่ทานข้าวนะ อิ่มแล้วพี่ต้องรีบกลับมาเคลียร์งานให้เสร็จ”เมื่อเหลือบดูเวลาที่นาฬิกาตั้งโต๊ะแล้วก็ต้องยอมไป เพราะตอนนี้มันเที่ยงกว่าแล้ว เขาทำงานจนลืมเวลาพักเลยเหรอนี่ เปล่าหรอก เขาเครียดเรื่องพนิดากับเรื่องชุลีพรหายไปโดยติดต่อไม่ได้ เขากลุ้มใจและกังวลเป็นอย่างมาก หัวใจหนุ่มก็ร้อนวูบไหวแปลก ๆ ราวกับว่าชุลีพรกำลังตกอยู่ในอันตราย เขาสัมผัสได้ แต่ไม่รู้ว่าคนตัวเล็กอยู่ไหนนี่สิปัญหาใหญ่ในตอนนี้“พี่ซุกน่ารักจัง ไปกันค่ะ” หล่อนลุกขึ้นเดินไปโอบไหล่ของคนตัวโตอย่างออดอ้อน“อย่าทำแบบนี้ พี่ไม่ชอบ เจินเจินก็รู้ว่าพี่ไม่ได้คิดอะไรกับเจินเจิน” เขาแกะมือเล็กที่โอบไหล่ตัวเองออก“แต่เจินเจินรักพี่ซุก ได้ยินไหมคะว่าเจินเจินรักพี่” หล่อนยังคงย้ำชัดความรู้สึกของตัวเอง จากวันแรกที่พบเจอจนวันนี้หัวใจก็ยังมีเพียงพันธุ์ธัชหนุ่มใหญ่สูดลมหายใจเข้าปอดแรง ๆ ด้วยความเอือมระอา ก่อ