All Chapters of ซีรีส์ ดิบเถื่อนขยี้รัก Nc35+: Chapter 121 - Chapter 127

 วันนี้วุ่นวายกับปัญหาญาติ ๆ ของพนิดามาทำงานด้วย มาทำเป็นอาทิตย์แล้วแต่ยังคงไม่เข้าใจงานสักคน มีแต่เรื่องมาสอบถามตลอด จนต้องให้สมหมายไปดูแล ส่วนเจินเจินนั้น พันธุ์ธัชเกลียดหล่อนจนไม่อยากเจอหน้า เพราะถ้าเจอ เขากลัวห้ามตัวเองไม่ให้ฆ่าหล่อนไม่ได้ และสมหมายก็บอกว่าวันนี้เจ้าหล่อนยังไม่เข้ามาทำงานเลย พอจะเอนหลังพักสายตาก็มีสายเข้าตื๊ด! ตี๊ด! ตื๊ด!“ว่าไงครับน้องแพรว” เมื่อเห็นว่าเป็นน้องสะใภ้โทร.มาจึงทักปลายสายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“พี่ซุกคะ พี่พรไปโรงสีนะคะ ป่านนี้คงใกล้ถึงแล้วค่ะ” สาวเจ้ารีบบอกเรื่องของตนทันที“ว่าไงน้องแพรว ทำไมน้องแพรว...”“ไม่ต้องห่วงค่ะ แพรวให้คนของพี่อาร์ตตามไปด้วย และให้คนที่บ้านขับรถไปส่งค่ะ”“งั้นแค่นี้ก่อนนะน้องแพรว พี่ลงไปรอพรข้างล่างออฟฟิศก่อน”“ค่ะ พี่ซุก”เมื่อวางสายจากแพรววนิต เขาก็ลุกขึ้นทันที เพราะตอนนี้หัวใจของเขาวิ่งเต้นไปหาผู้กำลังจะมาแล้ว หลายวันไม่ได้เจอ ไม่ได้กอด ไม่ไ

หลังจากงานศพของเจินเจินจบลง และลูกน้องคนสนิทของเจ้าหล่อนก็เข้ามอบตัว ถือว่าเป็นการปิดคดีของพนิดาได้ ส่วนพันธุ์ธัชก็นอนหมดสติอยู่โรงพยาบาลเป็นเวลาสองอาทิตย์กว่าจะตื่นขึ้นมา พอตื่นมา สมหมายก็รายงานเรื่องของเจินเจินให้ชายหนุ่มได้ฟัง นาทีนั้นยอมรับว่ายังคงโกรธแค้นหล่อนที่พรากพนิดาไปจากตน แต่ตอนนี้ชีวิตก็ชดใช้ชีวิตแล้ว หนุ่มใหญ่จึงอโหสิกรรมให้เธอ เพราะไหน ๆ เธอก็จากโลกนี้ไปแล้วโชคดีฟ้ายังเข้าข้างพันธุ์ธัช เมื่อได้สติกลับมาแข้งขาที่คุณหมอและทุกคนเป็นกังวลขยับยกได้ปกติ แต่ก็ยังต้องทำกายภาพบำบัดอยู่เรื่อย ๆ เพื่อให้ขาของเขากลับมาแข็งแรงเป็นปกติ และงานที่โรงสีข้าวตอนนี้ก็มีเรณุวัฒน์กับสมหมายดูแล ส่วนบรรดาญาติ ๆ ของพนิดาก็ยังคงวุ่นวายเหมือนเดิม แต่ก็ไม่ได้มีพิษมีภัยอะไร แม้ทุกคนจะเห็นแก่ตัวเห็นแก่ผลประโยชน์ แต่จิตใจก็ไม่ได้โหดเหี้ยมเหมือนเจินเจินผ่านเหตุการณ์ในวันนั้นมาสองเดือนกว่าแล้ว ชุลีพรก็ถูกบังคับให้ย้ายข้าวของมาอยู่บ้านหลังใหญ่หลังนี้ หล่อนไม่เข้าใจทำไมต้องยอมผู้ชายคนนี้มากมายถึงขนาดนี้ด้วย เธอรู้ว่าเธอรักเขา แล้วเขาล่ะ ตั้งแต่วันนั้นจนตอนนี้แม้แต่คำว่า

“อา! พี่ซุกขา...อย่าทรมานพรแบบนี้เลยค่ะ อืม! พรเสียว...อ่า!"สะโพกเล็กบิดแอ่นเย้ายวนไปมา มือเล็กเคลื่อนมาปลดกระดุมกางเกงยีนส์ขาสั้นตัวเองออก พร้อมรูดซิปและดึงรั้งเปิดทางให้ชายหนุ่มได้สัมผัสกับความงามกลางกายสาวของตน“โอว์! ยอดรักของพี่ซุก อ่า! น่ารักเหลือเกิน...พรรู้ไหม พรร้อนแรงมากคนสวย ซี้ดด อืม!"เขาช่วยเธอถอดกางเกงยีนส์ขาสั้น กางเกงในและซับในออกทางปลายเท้าเล็ก เมื่อจัดการเปลื้องผ้าเจ้าหล่อนเรียบร้อย ตัวเขาเองก็ตามมาติด ๆ ตอนนี้ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันด้วยเนื้อตัวเปลือยเปล่า“อืม! ให้พรดูดตรงนั้นพี่ซุกนะคะ พรอยากดูดเอ็นของพี่ซุก” หล่อนขยับกายขึ้นพิงหัวเตียง พลางใช้เท้าเขี่ยเล่นไปมากับแก่นกายที่แข็งร้อนของคนตัวโตที่อวดโชว์สายตาอยู่ตรงหน้า“รู้ใจพี่ซุกที่สุด ได้สิครับเด็กน้อยของคนแก่”พันธุ์ธัชเอ่ยเสียงแหบพร่าพลางขยับมือถูไถลูบไล้แก่นกายแข็งร้อนตัวเองยั่วยวนสายตาของคนตัวเล็ก แล้วล้มตัวนอนหงายไปกับเตียงพร้อมแยกท่อนขาแข็งแรงออกกว้าง รอรับแรงเสียวซ่านจากปลายลิ้นน้อย ปากน้อยและมือนุ่มนิ่มของชุลีพร&ldqu

“คนดี ไม่เอา ไม่พูดแบบนี้นะ พี่รักพรนะ ทำไมไม่บอกว่าอยากได้ยินคำนี้จากพี่ พี่จะได้พูด รู้ไหมพี่รักพรมาก ๆ ส่วนหยกพี่ก็รัก แต่เธอคือรักในความทรงจำของพี่ แต่ปัจจุบันพี่มีพร พรคือหนึ่งเดียวเท่านั้น” เอ่ยพลางทรุดกายนั่งบนเตียงข้างภรรยาคนสวย แล้วดึงรั้งเข้ามากอด“อึ! รักพรจริง ๆ นะคะ ไม่ใช่แกล้งพูดให้พรดีใจใช่ไหมคะ” หล่อนแหงนเงยถามคนที่ตนซุกอกพร้อมกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่น้ำตาทิ้ง“รักสิครับ รักมาก ๆ ด้วย พรรู้ไหมว่าผู้ชายแบบพี่มันมีปมมากมาย ชีวิตในวัยเด็กก็ไม่ได้โรยไปด้วยกลีบกุหลาบ พี่มาพร้อมกับความดำมืด แล้วชีวิตพี่ก็พบความสว่างเมื่อเจอหยก แล้วก็ดำมืดอีกครั้งเมื่อหยกจากพี่ไป แต่คนที่มาฉุดดึงพี่ขึ้นมาจากความมืดนั้นอีกครั้งก็คือพร พรทำให้พี่รู้ว่าพี่อยากมีอนาคตอีกครั้ง อยากมีวันพรุ่งนี้กับพร พี่รักพรนะครับ”“ฮือ ๆ พรรักพี่ซุกเหมือนกันค่ะ ขอบคุณนะคะที่บอกพรและรักพร” หล่อนกอดตอบคนตัวโต“ไม่ร้องไห้แล้วนะ ปวดเท้าไหมครับวันนี้” ถามภรรยาในอ้อมกอดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ปวดค่ะ เท้าบวมเหมือนทุกวันแหละ