Lahat ng Kabanata ng เมษาลาพักร้อน: Kabanata 51 - Kabanata 60

ทิวามองคนคว้ามันออกมาแลบลิ้นเลียด้วยใบหน้าแสนร่าน เธอกำลังทำเหมือนกับตอนที่กินไอศกรีมในห้างไม่ผิดเพี้ยน ริมฝีปากนุ่มอ้าประกบช่วงโคนอวบลากรูดขึ้นไปยังหัวบาน น้ำลายยืดเยิ้มเคลือบฉ่ำอย่างกับแท่งขนมย้อมน้ำตาลเชื่อม ดวงตาฉ่ำปรือจดจ้องท้าทายกันด้วยแรงอารมณ์ ราวกับสายลมเป่าให้ไฟสวาทยิ่งลุกกระพือจนกายสั่นกระสันอึก อ่อก อ่อก อุก อ่อกเมษาส่งลำร้อนเข้าปากก่อนผงกยกคอเข้าออก ทิวาเอื้อมมือวางลงบนกลุ่มผมนุ่ม ออกแรงกดส่งลึกๆ แล้วขยับสะโพกสวนเข้าสุด ดวงตาคู่สวยน้ำตาเอ่อคลอจนแดงก่ำ ปลายดุ้นเงี่ยนแทงลึกเข้ายันคอหอยจนเธอหายใจไม่ออก เมษาตาลอยยามเขากดเข้าจนชิดลำโคน เสียงกระเอือกกลืนน้ำลายเพื่อหาช่องให้อากาศเข้าดังเพียงนิด ก่อนที่เขาจะดึงเธอออกจนมันดีดเด้งออกมาพร้อมน้ำลายยืดเยิ้มปุ๊!เฮือก!อากาศที่ไหลเข้าปอดหลังหายใจติดขัด ทำเอาเมษามึนหัวกับความเสียวจนสติแทบหลุดหาย เขารั้งเธอขึ้นมานั่งคร่อมกลางกายก่อนสอดดุ้นเข้าไปสุดปลายทาง ร่างเล็กสะดุ้งจากลำเนื้อครูดไถผนังนุ่ม ทิวาโยกเอวสอบตอกอัดเข้าไปเน้นๆ ถี่ยิบ ร่องร่านบีบแน่นจนต้องกัดฟันข่ม เสียงหวานครางอื้ออึงก่อนหวีดร้องออกมาสุดเสียง แตกน้ำเงี่ยนใสกระจายอาบคนด้า

ทิวาตวัดตามองคนอึกอักมองหน้าลูกสาวสลับกับตนเอง พริมาเอื้อมมือแตะแขนของบิดาเบาๆ พลางพยักหน้าบอกให้ทำตามความต้องการของพ่อเลี้ยงหนุ่ม เธอแบกหน้าท้าความตายมาขนาดนี้แล้ว จะยอมถอยไปก็ไม่ใช่ที่‘สมสู่กันเสร็จแล้วก็ออกไป หุบปากของพวกมึงซะ แล้วอย่าได้บังเอิญมาเจอกูนะ ถ้าพวกมึงยังอยากใช้ชีวิตต่อ’พริมายังจำประโยคนั้นได้ขึ้นใจตอนที่ทิวาจับได้คาตาร่องคาดุ้น ในวันที่เธอกำลังเย่อเย็ดกับเพื่อนรักของเขาอย่างเร่าร้อนในคอนโดสุดหรูของเจ้าตัว บนเตียงกว้างที่ควรมีเพียงเขาเท่านั้นเป็นผู้ครอบครอง แต่เธอกลับกล้าลองดีด้วยคิดว่ามันช่างเร้าใจจนหยุดไม่อยู่เธอคิดน้อยไปเองว่าต่อให้ทิวาจับได้ เขาก็คงไม่กล้าจะทำร้ายกันเธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะเอ่ยคำขอโทษใดๆ ต่ออดีตคนรัก เพราะทิวาเลือกตัดการติดต่อทันทีตั้งแต่นั้น และคำขู่ของเขาก็ทำให้เธอไม่กล้า แถมใจไม่รักดีของตัวเองกลับหลงใหลในตัวคณิน จนหูตามืดบอดไม่เห็นความรักที่มีค่าของแฟนหนุ่มผู้รักตัวเองหมดใจทั้งห้องกลับมาอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ยามนี้เหลือเพียงคนสองคนที่มองหน้ากัน ทิวาลุกขึ้นยืนก่อนบอกเสียงเรียบโดยไม่แม้จะชายตามอง“เข้าไปคุยที่ห้องทำงาน”หญิงสาวพยักหน้ารับก่อนออ

เมษาเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ยอมทำตาม ร่างเล็กก้าวเข้าไปหาคนยืนจดจ้องหน้าพริมาไม่ยอมละสายตา ก่อนที่ประโยคต่อมาจะทำให้กระจ่าง“มึงต้องจับตาดูให้ดี ห้ามหันหนีหรือก้มหน้า”“มะ หมายความว่าไงน่ะทิ...เอ่อ พ่อเลี้ยง”“ก็หมายความว่า ในวันนี้มึงต้องกลายเป็นผู้ชมบ้างไง”ใบหน้าคมหันกลับไปหาเมษาที่ยืนมองอยู่เงียบๆ ทิวาก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็กเสียงพร่าบอกความต้องการ ดวงตาคู่หวานเบิกกว้าง ก่อนจะถามย้ำเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิด“เอาจริงเหรอคะ?”“อืม”ทิวาครอบจับปลายคางมนขึ้นประกบจูบ เมษาตอบรับอย่างคุ้นเคยรับรสสัมผัสเร่าร้อนที่ถูกส่งเข้ามา เขาดันให้ต้อนให้ขาเรียวก้าวถอยไปชนขอบโต๊ะ เธอตวัดยกแขนขึ้นคล้องต้นคอแกร่งร้อนผ่าว เรียวลิ้นเกี่ยวพันดูดชิมกลีบปากของกันและกันดังไปทั่วห้องพริมาชาวาบลามไปทั้งใบหน้าถึงแผ่นหลัง ภาพที่เห็นราวกับการตบหน้ากันอย่างจังจนปวดหนึบในอก จากที่คิดว่าเขาโหยหาสัมผัสของตัวเอง กลายเป็นว่าบทรักของคนทั้งคู่ทำลายความมั่นใจนั้นลงในพริบตาเดียวแม้แต่น้ำตาก็ยังไม่กล้าหลั่งไหล พริมาสูดลมหายใจเข้าระงับอารมณ์เจ็บปวดและอับอายในสิ่งที่กำลังมองดู เรียวขาของเมษาถูกแยกให้อ้าออกบนโต๊ะตร

สิ้นเสียงของเมษา ทิวาก็เร่งละเลงปลายนิ้วพร้อมซดสูดร่องฉ่ำแฉะถี่ยิบ รูร่านบีบแน่นขนัด กายบางเริ่มสั่นเกร็งขึงเร้าความดิบเถื่อนของเขาให้พลุ่งพล่าน นิ้วใหญ่สอดยัดเข้าไปขยายจนแน่นตึง ขยับเข้าออกครูดรูดไถกระทุ้งจุดเสียวลึกๆ จนเป็นเสียงหยาบโลนสนั่นห้องแจ๊ะๆ แจ๊ะๆ แจ๊ะๆแผล็บๆ ซู้ด“อ๊า คุณทิ ตะ แตกแล้ว แตกแล้วค่า คุณทิ อู้ว ซี้ด อ๊า”พรวด!เมษาเกร็งสุดตัวก่อนปล่อยน้ำเงี่ยนง่านสาดออกมา ความอุ่นร้อนพุ่งไปไกลจนกระเด็นไปหยดแหมะจนแก้มเนียนของผู้รับชม พริมามองเห็นกายสั่นสะท้านของคนสุขสมจนครางลั่นห้อง ปากเอาแต่พร่ำเรียกชื่อผู้ชายที่เคยเคยรักเธอมากมายจนหมดใจ‘อ๊า นินขา อ๊า อ๊า’เสียงของตัวเองที่ครางชื่อชู้รักก้องหัว ตอกย้ำความอัปยศในใจของตัวเองจนพังทลายหมดสิ้น แม้จะโกรธเกลียดที่ทิวาหยามศักดิ์ศรีกันถึงขนาดนี้ แต่ใจก็รู้ดีว่ามันคือสิ่งที่ตัวเองเคยทำต่อหน้าเขามาก่อนเช่นกันฮึก ฮึกทิวามองคนที่จดจ้องตัวเองเริงกามกับเมษาจนน้ำตานอง ปากของพริมาที่อมจีสตริงจนแก้มป่องพร้อมสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก มันราวกับการเยียวยาแผลเป็นในใจของเขาให้หายจนไม่เหลือร่องรอย รู้ดีทุกประการว่าสิ่งที่ตัวเองเลือกทำมันช่างชั่วช้า แต

ทิวาหันไปยกมือลูบบนผมนุ่มของคนทวงของ เมษาพยักหน้าหงึกๆ ตาปรือก่อนปลีกแยกไปใส่กางเกงที่กระจัดกระจายบนพื้นห้อง ส่วนเขาก้าวเดินเข้าไปหาคนทำหน้าใกล้ขาดใจตายอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม“ดีมาก ฟังในสิ่งที่กูจะพูดจากนี้ให้ดีล่ะ”ทิวามองคนที่เงยหน้ามองตัวเอง เขายกยิ้มราวกับเทพบุตรให้คนสะอื้นไห้หลังจากรู้สึกตัว แต่แปลกดีที่เขาไม่มีความสงสารให้พริมาเลยแม้สักนิด“กูจะให้ทีมกฎหมายถอนฟ้องให้ รับรองว่าพวกมึงจะไม่ล้มละลายจากเรื่องนั้น...”เขาโน้มใบหน้าเขาหาคนของคนฉายแววตาความหวัง แม้จะยังเศร้าซึมจนดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะพูดคำต่อมาที่ราวกับการฆ่าคนฟังทั้งเป็นในยามนี้“แต่มึงอย่าคิดว่ากูจะยอมขายที่ดินต้นน้ำให้แม้แต่แปลงเดียว ถ้าไม่อยากให้ไร่ของมึงกลายเป็นสุสานต้นไม้ล่ะก็ อย่าได้เฉียดกรายมาให้กูเห็นอีกแม้แต่เงา”เอื๊อก อ่อกพริมากระเอือกจีสตริงชุ่มเปียกของเมษาออกจากปาก ร่างสั่นไปทั้งตัวจากความโกรธ เกลียด แค้นปนกันไปหมด แต่เธอกลับทำอะไรไม่ได้สักอย่างถุย!พริมาพ่นน้ำลายใส่หน้าคนทำหน้าชื่นบานอย่างเหลืออด ความอัปยศ เกียรติและคุณค่าถูกทิวาบดขยี้อย่างไม่ไยดี หากแต่พอเห็นดวงตาคู่คมที่มองตัวเองนิ่งๆ สติก็เริ่มกลับมาหาตัว