เคยทำอะไรไว้

ทิวาตวัดตามองคนอึกอักมองหน้าลูกสาวสลับกับตนเอง พริมาเอื้อมมือแตะแขนของบิดาเบาๆ พลางพยักหน้าบอกให้ทำตามความต้องการของพ่อเลี้ยงหนุ่ม เธอแบกหน้าท้าความตายมาขนาดนี้แล้ว จะยอมถอยไปก็ไม่ใช่ที่

‘สมสู่กันเสร็จแล้วก็ออกไป หุบปากของพวกมึงซะ แล้วอย่าได้บังเอิญมาเจอกูนะ ถ้าพวกมึงยังอยากใช้ชีวิตต่อ’

พริมายังจำประโยคนั้นได้ขึ้นใจตอนที่ทิวาจับได้คาตาร่องคาดุ้น ในวันที่เธอกำลังเย่อเย็ดกับเพื่อนรักของเขาอย่างเร่าร้อนในคอนโดสุดหรูของเจ้าตัว บนเตียงกว้างที่ควรมีเพียงเขาเท่านั้นเป็นผู้ครอบครอง แต่เธอกลับกล้าลองดีด้วยคิดว่ามันช่างเร้าใจจนหยุดไม่อยู่

เธอคิดน้อยไปเองว่าต่อให้ทิวาจับได้ เขาก็คงไม่กล้าจะทำร้ายกัน

เธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะเอ่ยคำขอโทษใดๆ ต่ออดีตคนรัก เพราะทิวาเลือกตัดการติดต่อทันทีตั้งแต่นั้น และคำขู่ของเขาก็ทำให้เธอไม่กล้า แถมใจไม่รักดีของตัวเองกลับหลงใหลในตัวคณิน จนหูตามืดบอดไม่เห็นความรักที่มีค่าของแฟนหนุ่มผู้รักตัวเองหมดใจ

ทั้งห้องกลับมาอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ยามนี้เหลือเพียงคนสองคนที่มองหน้ากัน ทิวาลุกขึ้นยืนก่อนบอกเสียงเรียบโดยไม่แม้จะชายตามอง

“เข้าไปคุยที่ห้องทำงาน”

หญิงสาวพยักหน้ารับก่อนออกก้าวตามไปด้วยใจระทึก ใจแอบหวังว่าเขาและเธอจะสามารถปรับความเข้าใจกันได้ เพราะเรื่องมันผ่านมาหลายปีมากแล้ว บางทีถ้าพูดอย่างอ่อนโยนด้วยความรู้สึกผิด เขาอาจจะใจอ่อนจนคิดยกโทษให้กันก็ได้

ก็ตลอดมาทิวาเขาใจดีกับเธอเสมอเลยนี่นา

พริมาอดไม่ได้ที่จะนึกชิงชังผู้หญิงอีกคน เธอเดาว่าเมษาคงเป็นได้แค่ของเล่นคั่นเวลาของทิวา แม้วันนั้นในร้านกาแฟเขาจะดูอ่อนโยนกับยัยนั่นมาก แต่อาจเพราะต้องการกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่ยังหลงเหลือต่อกันกับเธอก็ได้นี่

“ทิ...คือพรีม...”

“อย่ามาเรียกชื่อกูเหมือนเราสนิทสนมกัน”

ทิวาพูดขึ้นหลังหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้หัวโต๊ะทำงาน คนกำลังหย่อนตัวนั่งลงตามถึงกับใจกระตุกกับท่าทีต่างกันราวฟ้ากับเหวที่ตัวเองวาดฝันเมื่อครู่ พริมาชะงักกลั้นหายใจจนได้ยินเสียงหวีดวิ้งในหู แต่กระนั้นปากสั่นๆ ก็ยังเค้นเสียงพูดคำที่อยากเอ่ยกับเขามาตลอดออกไป

“พะ...พ่อเลี้ยง เรื่องที่คอนโดตอนนั้น พรีมไม่ได้ตั้งใจ...”

ทิวาแค่นยิ้มก่อนยกปากกามาหมุนเพื่อนบรรเทาอารมณ์คุกรุ่นในอก ถ้าไม่ติดว่าที่นี่คือบ้านของผู้เป็นแม่ บางทีเขาอาจจะเอาปืนขึ้นมากรอกปากผู้หญิงคนนี้ไปแล้วล่ะ

“มึงอย่ามาพูดว่าไม่ได้ตั้งใจ เพราะเรื่องชั่วช้าที่ทำซ้ำมากกว่า 2 ครั้งขึ้นไป มันผ่านการไตร่ตรองมาจากเศษสวะในสมองของมึงมาแล้วอย่างดี”

พริมาสูดหายใจเข้าดังเฮือกอย่างห้ามไม่อยู่ ใบหน้าชาวาบไปยันแผ่นหลัง เธอคาดไม่ถึงว่าเขาจะพ่นคำพูดหยาบช้าแบบนี้ออกมาใส่หน้ากัน แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้ดีว่าตนไร้ข้ออ้างใดที่จะขุดขึ้นมาโต้เถียง

เธอต้องขอโทษเขา อย่างน้อยก็ต้องได้พูดคำนั้น เพราะทิวาอาจรอฟังมันมาตลอดอยู่ก็ได้

“ขะ ขอโทษ พรีมขอโทษ...”

แต่...

“กระเดือกคำขอโทษแสนโสโครกของมึงเข้าไป ให้มันขังเน่าอยู่ในใจมึงนั่นแหละ เพราะกูไม่เคยอยากได้ยิน ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน”

“ทิ! ไม่เห็นจะต้องพูดใส่กันขนาดนี้เลย...”

“กูบอกว่าอย่ามาเรียกชื่อกู!”

ทิวาตวาดลั่นใส่คนหน้าซีดจนน้ำตาหยาดหยด พริมาตัวสั่นพร่าสะดุดลมหายใจขาดห้วง ใจสัมผัสได้แล้วว่าความอ่อนโยนของในตัวของคนรักเก่า ได้ถูกทำร้ายจนมันพังทลายลงไม่เหลือแม้สักเสี้ยว

นี่เธอ...สร้างปีศาจตนนี้ขึ้นมาจากความชั่วของตัวเองใช่ไหม?

“ฮึก...พรีมก็แค่...”

“มึงก็แค่พูดออกมาเพราะอยากไถ่บาปในใจตัวเองเท่านั้นแหละ มึงไม่ได้จะมารู้สึกผิดต่อกูจริงๆ หรอก”

ทิวาหลับตาลงชั่วครู่ดำดิ่งสู่ความทรงจำที่ตัวเองยืนกลั้นน้ำตาจนตัวสั่น วันที่เขาเกือบลั่นปืนใส่พวกมันทั้งคู่ให้สาสมกับความเลวทราม เขายังจำความรู้สึกในวันวานได้ดีต่อให้จะไม่ได้เจ็บปวดกับมันอีกแล้ว

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าความคลั่งแค้นใจมันจะหายไป