กล้ามาก

เมษายืนนิ่งอยู่เคียงข้างคุณผกาในห้องรับแขกกว้าง หากแต่วันนี้มันต่างไปจากเคยด้วยบรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก แต่นั่นไม่ได้มาจากหญิงชรา แต่มันมาจากทิวาที่เพิ่งย่างก้าวเข้ามานั่งร่วมวงสนทนาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

“คนเคยเห็นหน้าค่าตากัน แม่ก็อยากให้ช่วย แต่ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของแกละนะ”

คุณผกาเอ่ยเรียบๆ พลางยกน้ำขึ้นจิบ ดวงตาคมกริบจดจ้องหน้าลูกชายเงียบๆ พร้อมประมวลผลในใจ เธอไม่รู้ว่าอะไรทำให้ทิวาเย็นชาใส่คนที่บากหน้ามาขอความช่วยเหลือขนาดนั้น แต่ที่แน่ๆ มันน่าจะเป็นเรื่องใหญ่น่าดูในอดีต

ดูท่าเขาจะไม่คิดยื่นมือช่วยง่าย

ทิวากำลังบดกรามอดข่มอารมณ์ขณะจดจ้องหญิงสาวตรงหน้าของตน พริมานั่งก้มหน้ามองปลายนิ้วขยุกขยิกบนตักของตัวเองอย่างประหม่า เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะใจกล้าแบกหน้ามากับพ่อเพื่อมาขอความช่วยเหลือกันถึงที่บ้าน

เขาจำได้ว่าเคยบอกชัดเจน เรื่องที่อย่าได้บังเอิญมาเจอกันอีก

“พ่อเลี้ยงครับ ผมไม่รู้มาก่อนว่าที่ดินตรงนั้นโดนสวมสิทธิมาหลอกขาย ผมเพิ่งจะรู้ก็ตอนที่มีหมายศาลส่งมาถึงบ้าน”

“ผมเองก็เพิ่งรู้ครับว่าคนที่บุกรุกที่ดินของตัวเองคือพวกคุณ”

“ผะ ผมไม่คิดว่าจะโดนหลอก...”

นิวัฒน์พูดตะกุกตะกัก ยิ่งเห็นดวงตาคู่คมที่จดจ้องกันราวกับจะบดขยี้ลมหายใจ เขาก็แทบจะไม่กล้าพูดหว่านล้อมอะไรอีก ทั้งที่คิดว่าหากพาลูกสาวมาคงจะช่วยได้บ้าง เพราะในอดีตทิวารักพริมาสุดใจ อะไรก็ปรนเปรอให้แถมยังดูแลอย่างดี

เขาไม่เคยรู้เลยว่าสองคนนี้เลิกกันเพราะอะไร

เมษาจดจ้องหญิงสาวอีกคนที่นั่งตัวแข็งทื่อบนโซฟา เธอจำสายตาตอนที่อีกฝ่ายเดินเชิดคอเข้ามาได้ แต่สุดท้ายกลับมาทำนอบน้อมต่อหน้าสองแม่ลูก ตอนนี้เธอพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมวันนั้นที่ร้านหนังสือ พริมาถึงได้ทำท่าทางเหยียดกันแถมยังจงใจเดินชนกับตัวเอง

ที่แท้ก็หวงก้างนี่เอง

“เอาล่ะ ไหนๆ แกก็มาแล้ว งั้นแม่ขอตัวก่อนแล้วกัน คุยกันไปนะ เพราะยังไงคนตัดสินใจก็คือพ่อเลี้ยง...แม่ไปก่อนนะทิ ป่ะยัยเมย์ พาฉันไปนอนเถอะ”

“ค่ะคุณท่าน”

เมษาเข้าช่วยจับจูงผู้สูงวัยที่ลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอเห็นทิวาเหลือบมองกันชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะหันกลับไปยังสองพ่อลูกที่กำลังนั่งหน้าซีดเผือด ตรงกันข้ามกับท่าทียืดอกอย่างแน่วแน่ในตอนแรก ที่เห็นว่าคุณผกาเอ่ยทักทายอย่างใจดี

ทิวาจดจ้องคู่สนทนาโดยไม่พูดอะไรต่อ ความเงียบของเขายิ่งเพิ่มความกดดันให้ผู้มาขอความช่วยเหลือจนหายใจไม่ทั่วท้อง ร่างสูงเอนพิงพนักช้าๆ อย่างสบายอารมณ์ ทว่านั่นไม่ได้ทำให้คนมองสบายใจขึ้นจากเดิมแม้แต่น้อย

“แล้วอยากให้ผมทำอะไรครับ?”

เสียงเข้มทุ้มต่ำถามราบเรียบ นิวัฒน์เหลือบมองผู้เป็นลูกสาวที่ไม่ยอมอ้าปากพูดอะไรเพื่อช่วยกัน นิ้วเอื้อมไปสะกิดศอกคนตัวเล็กที่นั่งเกร็งจนฝ่ามือขื้นเหงื่อ เพื่อให้รีบใช้ลูกไม้มารยาทำยังไงก็ได้ให้ทิวายอมช่วยเหลือพวกตน

‘ทำให้เขาคืนดีกับแกได้ยิ่งดี เข้าใจนะยัยพรีม’

‘พ่อก็พูดเหมือนมันง่าย’

‘ก็เขาเคยรักแกมากเลยไม่ใช่เหรอ ใช้หน้าตาสวยๆ ให้เป็นประโยชน์สิ แกเองก็อาจจะได้กลายเป็นแม่เลี้ยงของไร่ม่านหมอกไปด้วยไง’

เสียงที่บิดาเอ่ยบอกย้ำยังก้องหัวซ้ำๆ ในสายตาคนอื่นอาจคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอและทิวาจบลงเพราะความอิ่มตัว มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ดีว่าในความเป็นจริง มันเกิดจากความผิดพลาดของตัวเองที่ดันไปลักลอบเป็นชู้กับเพื่อนรักของเขา

ความนึกสนุกจนเกือบทำชีวิตตัวเองปลิดปลิว เพราะตลอดมาทิวาเชื่อใจและรักกันมาก จนเธอหลงคิดไปว่าเขาคงไม่กล้าคิดเปลี่ยนใจ

“เอ่อ...คือ ช่วยถอนฟ้องให้พวกเราเถอะนะทิ ถ้าเป็นไปได้ พรีมกับพ่อจะขอแบ่งซื้อที่ดินต้นน้ำส่วนหนึ่งได้ไหม แพงแค่ไหนเราก็จะจ่าย ทิบอกราคามาได้เลยนะ”

พริมาพูดอ้ำอึ้ง อกสั่นระรัวเพราะแววตาของเขาเย็นเยียบลงราวกับนักฆ่าที่กำลังเล็งเป้าอย่างใจเย็น ไม่มีคำใดหลุดออกจากปากของทิวาอีก เขาทำเพียงจดจ้องในความเงียบจนต้องลอบกลืนน้ำลายข่มความหวั่นเกรง

“พะ พ่อเลี้ยงครับ”

“ออกไปก่อนครับ ผมขอคุยกับลูกสาวของคุณเป็นการส่วนตัวหน่อย”

“เอ่อ...”

“ออกไปก่อนเถอะพ่อ ไม่เป็นไรหรอก”