Lahat ng Kabanata ng ภรรยาซื้อรัก: Kabanata 21 - Kabanata 30

พายุแห่งความพิศวาส ความเร่าร้อนลูกแล้วลูกเล่า ซาดซัดร่างอรชรที่อ่อนประสบการณ์รัก เสียงหอบหายใจสอดประสานกันอย่างลงตัว เคล้าเสียงครวญครางทั้งคู่ในห้องอบอวลด้วยความเสน่หาและความเร่าร้อน ไม่ถึงนาทีคลื่นความเร่าร้อนซาบซ่านก็จู่โจมซาดซัดใส่ธาวินและสาวน้อยของเขาอย่างแรก จนความเสียวกระสันทั้งร่างกระตุก เสียงคำรามพร่าอย่างเหนื่อยหอบราวกับวิ่งมานับร้อยๆไมล์ กล้ามเนื้อแข็งขึงส่วนล่างเริ่มบิดเกรียว ธาวินขยับถาโถมอย่างถี่รัว ก่อนกล้ามเนื้อจะเกร็งค้างรับความเสียวซ่านหฤหรรษ์ “อือ” เสียงครางเบาๆ จากหญิงสาว เมื่อชายหนุ่มบดริมฝีปากบวมเจ่อของเจ้าหล่อน “มีความสุขไหมครับ” ธาวินถามเสียงอ่อนนุ่ม ยันแขนไปกับเตียง จ้องมองใบหน้ารูปไข่แดงจัด และไม่ใช่แค่นั้นยังเนื้อตัวแดงก่ำ โดยเฉพาะทรวงอกสองข้าง ความแข็งขึงของเขายังคงซุกอยู่ในความเร่าร้อนจากกายหญิงสาว และตอนนี้ดูเหมือนมันจะยังไม่พอสำหรับเขา “อือ จะนอน” เสียงบ่นของเธอดังขึ้นเบาๆ ดวงตาหรี่ปรือมองเขาเล็กน้อย “ตอบมาก่อน ไม่งั้นพี่จะรักเราอีกครั้ง”ธาวินคาดคั้น และดูเหมือนน้องชายของ

“ปล่อยได้แล้วค่ะ” พอมาถึงห้องน้ำ ธาวินค่อยๆว่างหญิงสาวลงอย่างช้า จัดการเปิดน้ำอุ่นลงในอ่าง มะลิวัลย์ยังหันหน้าเข้าฝาผนัง “อย่าขี้โกงสิ พี่เปลือยทั้งตัวแล้ว แต่เรายังห่มผ้าห่มอยู่” ธาวินไม่พูดเปล่ากระตุกผ้าห่มสีขาวฝืนบางจนหลุดร่วงลงพื้น ก่อนจะใช้เท้าเขี่ยไปไกล เวลานี้สายตาของเขาจ้องมองแผ่นหลังเปลือยไม่วางตา “หันหน้ามาสิ” ธาวินเอ่ยสั่ง มะลิวัลย์ยืนนิ่ง รู้สึกร้อนๆ หนาวๆขึ้นมาทันควัน ธาวินเอื้อมมือสอดประสานมือหญิงสาว มืออีกข้างรั้งหญิงสาวมาแนบอก ก้มสูดกลิ่นกายจากไรผมยาวสลวยอย่างรักใคร่ “มาอาบเถอะ พี่ให้สัญญาว่าจะไม่ทำอะไร ถ้ามะลิไม่ยั่วพี่เสียเอง” คำพูดของเขากำลังจะทำให้เธอเคลิ้มอยู่แล้วเชียว แต่ประโยคท้ายทำให้เธอรู้สึกตงิดขึ้นมาทันที “ฉันอาบเองได้” “งั้นเราก็ลงมาอาบน้ำด้วยกันสิ” ธาวินก้าวขาลงไปในอ่างอาบน้ำก่อนค่อยนั่งลงแช่ในอ่างอย่างสบายอารมณ์ “ลงมาอาบด้วยกันสิจ๊ะ จะอายอะไรครับเราก็โป๊ทั้งคู่ วินวินจะตาย” ชายหนุ่มหยักไหล่ มะลิวัลย์ยืนนิ่ง เบี่ยงตัวหันข้างให้เขา เธออายเสียจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว

เป็นครั้งแรกของมะลิวัลย์กับการมาสนามบิน เธอเคยเห็นแต่อยู่ในโทรทัศน์ว่ามีพื้นที่ใหญ่ขนาดนี้ เธอควรเก็บอาการตื่นเต้นดีใจออกหน้าเอาไว้ “ตะลึงเลยเหรอ แล้วหลังแต่งงานพี่จะพาไปอันนีมูนต่างประเทศ” ธาวินเสนอยักคิ้วหลิ่วตา “บ้า มะลิยังไม่ได้แต่งงานกับพี่เสียหน่อย” “ไม่นานหรอก นั่นไงคุณพ่อคุณแม่พี่มาแล้ว” ธาวินชี้ไปทางบิดามารดาที่ลากกระเป๋าใบใหญ่ มะลิวัลย์มองตาม เห็นชายหญิงวัยกลางคนกำลังหยอกล้ออย่างสนุกสนาน ทั้งสองดูมีสง่าราศี ไม่แปลกใจว่าธาวินได้ความสุขุมนุ่มลึกมาจากใคร “เป็นไงบ้างครับ คุณพ่อคุณแม่ ย้อนรอยความหวานมันเป็นยังไงบ้างครับ คุณก้องเกียรติ คุณหญิงผกา” ธาวินเดินไปโอบกอดสองสามีภรรยาด้วยความห่วงใย “ไม่ต้องมาปากดีไอ้ลูกชาย” ก้องเกียรติตบไหล่แกร่งของบุตรชาย “ว่าแต่เราเถอะ สบายดีไหม ไม่เห็นติดต่อมาหาแม่เลย รู้ไหมว่าอยากมีลูกสะใภ้และแม่ก็มีเซอร์ไพรส์มาให้ลูกด้วยล่ะ”ผกากอดบุตรชาย “อะไรเหรอครับ”ธาวินถาม “แต่แม่ก็ต้องฟังเรื่องเซอร์ไพรส์ของผมก่อนนะครับ” มะลิวัลย์ยืนห่างจากครอบ

“สัญญานะคะธาวินว่าคุณจะไม่ทิ้งรินไป เหมือนมาร์ค” เธอเอ่ยถาม เมื่อธาวินลุกขึ้นหันหลังเดินหนีเธอ “ผมไม่ไปไหนหรอก ผมเป็นเพื่อนคุณเสมอนะไอริน” ธาวินรับคำ “ทำไมใจแข็งนักนะ” ไอรินสะบัดเสียง เธอไม่พอใจกับการเมินเฉยของธาวิน เธอต้องทำให้ธาวินกลับมาสนใจเธออีกครั้ง “จะให้ดิฉันเอากระเป๋าคุณไปไว้ที่ห้องเลยไหมคะ” เด็กรับใช้ถามไอรินอย่างนอบโน้ม “ก็เอาไปไว้สิ รออะไรอยู่ละ” ไอรินโต้กลับ เด็กรับใช้ก็รีบนำกระเป๋าของไอรินไปเข้าไปในห้องรับรอง ไอรินเดินตามเด็กรับใช้ไปด้วยความหงุดหงิด รู้สึกอิจฉาเด็กสาวตนนั้นขึ้นมาทันที ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้องของมะลิวัลย์รัวๆ “มะลิ เปิดประตูให้พี่หน่อยครับ” เสียงตะโกนดัง จนหญิงสาวที่นอนอุดอู้อยู่บนเตียง ต้องลุกขึ้นมาเปิดประตูให้คนที่โวยวายอยู่ข้างนอกทันที พอประตูเปิดออก ธาวินก็โผล่เข้าห้องนอนหญิงสาวด้วยความรวดเร็ว พร้อมสวมกอดเธอแน่น “เป็นอะไรครับ หึ”ธาวินถาม เมื่อเห็นใบหน้าวิตกของมะลิวัลย์ “จะให้มะลิดีใจหรือยังไง จู่ๆแฟนเก่าของพี่ก็ม

“ฟังป้านะคะคุณมะลิ ป้าเลี้ยงคุณธาวินมาตั้งแต่เด็ก ถึงคุณธาวินจะอารมณ์ร้อนไปหน่อย แล้วก็เคยชอบคุณไอริน แต่ป้าก็ดูออกว่าคุณธาวินรักคุณมะลิขนาดไหน” สวยพูดให้กำลังใจ “รู้จริงจังเลยนะคะป้า” มะลิวัลย์แซ็วกลับ “ป้าสายรู้ทุกเรื่องละค่ะคุณมะลิ” เด็กรับใช้อีกคนเสริมทัพ หัวเราะขำขันกันใหญ่ การทำครัวจึงเป็นเรื่องสนุกสนานไปเสียแล้วตั้งแต่มะลิวัลย์เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ ไอรินมาเห็นคนรับใช้หัวเราะสนุกสนานกับมะลิวัลย์ ดูเหมือนทุกคนในบ้านหลังนี้จะชอบมะลิวัลย์ไปเสียหมด เธอไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอก ไอรินเดินเข้าไปในครัว “มะลิวัลย์ ฉันขอคุยอะไรด้วยได้ไหม” ไอรินพูดออกไป ทำให้บรรยากาศในครัวเมื่อครู่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะแปรเปลี่ยนเป็นอึมครึมทันที “ไม่เห็นเหรอคะ คุณไอรินว่าคุณมะลิกำลังทำอาหารอยู่คงไม่สะดวกคุณตอนนี้หรอกคะ” สายออกรับแทนมะลิวัลย์ที่ยืนนิ่งไม่พูดไม่จา “ไม่เป็นไรค่ะป้าสาย ว่าคุณไอรินมีอะไรเหรอคะ”มะลิวัลย์ถาม ไอรินไม่ตอบแต่กวักมือให้หญิงสาวเดินตามออกไปข้างนอก “เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันมาที่นี่ทำไม”