All Chapters of ภรรยาซื้อรัก: Chapter 1 - Chapter 10

“ยายจ้ามากินข้าวเร็ว” เด็กสาววัยสิบเก้าปี เรียกยายจันทร์ที่กำลังถักไหมพรมนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวที่ชอบนั่งเป็นประจำ มะลิวัลย์หลังจากทำอาหารเสร็จ เป็นอาหารง่ายๆก็นำมาวางบนโต๊ะอาหารอย่างเช่น ไข่เจียว ผักลวก ปลาทูปิ้ง เธออาศัยอยู่ในชุมชนแออัด บ้านหลังเล็กมาก ๆ เธอจบการศึกษาขั้นพื้นฐานเพียงแค่ม.หก เพราะต้องการออกมาช่วยยายจันทร์ขายข้าวแกงที่ตลาดทุกเช้า “จ้า” ยายจันทร์วัยเจ็ดสิบปีลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปที่โต๊ะอาหาร เห็นหลานสาวส่งยิ้มกว้าง “ทานอาหารกันเถอะยาย เดี๋ยวจะเย็นหมด” มะลิวัลย์บอก ก่อนตักอาหารใส่ในจานของยายจันทร์ “มะลิ คิดดีแล้วเหรอลูกที่จะไม่เรียนต่อ คิดจะเป็นแม่ค้าขายข้าวแกงเหมือนยายไปจนตายหรือไง” ยายจันทร์ถามหลานสาว “คิดดีแล้วจ้ะ มะลิมันหัวไม่ดี เรียนไปก็เท่านั้น” มะลิวัลย์ตอบอย่างไม่ใส่ใจ อย่างที่เธอพูดต่อให้เธอเรียนเก่งหรือหัวไม่ดี มันก็ไม่ต่างกันอะไรนัก เธออยู่กับยายแค่สองคนแค่ค่าเช่าบ้านแต่ละเดือนก็หามาจ่าย เลือดตาแทบกระเด็น “ตามใจแล้วกัน” ยายจันทร์พยักหน้า ยอมใจในความเด็ดเดี่ยวของมะลิวัลย์ ก่อนจะก้มหน

ธาวินขับรถออกมาอย่างช้าๆ เหลียวมองข้างถนน เผื่อจะเจอหญิงสาวที่ทำให้หัวจิตหัวใจเขาระส่ำระสาย ไม่เป็นผู้เป็นคนตลอดหลายวันที่ผ่านมา และแล้วความตั้งใจของเขาก็ไม่เสียเปล่า เขาเห็นมะลิวัลย์เดินของมาจากร้านสะดวกซื้อ กำลังเดินขบเขี้ยวขนมอย่างเอร็ดอร่อย ไวเท่าความคิด ธาวินรีบบีบแตรรถ เรียกความสนใจจากหญิงสาว “มะลิ มะลิ ขึ้นรถ” ธาวินลดกระจกรถลงเรียกหญิงสาว มะลิวัลย์ตกใจที่จู่ๆก็มีรถมาบีบแตรไล่เธอ ก่อนจะได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้น มะลิวัลย์เงยหน้ามอง ตาของเธอเบิกกว้าง ชายใจดีเหมาข้าวแกงเธอวันนั้น เขาต้องการข้าวแกงอีกหรือไง “คุณ มีอะไรเหรอคะ” มะลิวัลย์งงงวย เอ่ยถามอย่างสงสัย “ขึ้นมาเถอะน่า” ธาวินรบเร้าหญิงสาว มะลิวัลย์ไม่ใช่คนโง่ เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มต้องการให้เธอขึ้นรถไปกับเขาเหลือเกิน เธอก็ยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ มะลิวัลย์ไม่ยอมง่ายๆยังยืนนิ่งครุ่นคิด “ทำไมต้องขึ้นรถ ถ้าต้องเหมาข้าวแกง วันพรุ่งนี้แล้วกัน” มะลิวัลย์บอกปัดๆ กำลังจะเดินหนี ธาวินที่หมดหนทางต่อรอง

“เมื่อวานคุณธาวินไปไหนมาหรือครับ” พอเข้ามาถึงห้องทำงาน เลขาที่รู้ใจไปหมดทุกเรื่องก็เอ่ยถามทันที “ก็ไปทำธุระ” ธาวินตอบสั้นๆก่อนก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสาร “ธุระหัวใจใช่ไหมครับ” กฤชเอ่ยขึ้นเอง “เอ่อ ใช่ คิดแล้วก็เซ็ง ทำไมเจ้าหล่อนถึงเป็นผู้หญิงหัวดื้อนัก” ธาวินส่ายหน้า หนักใจในความดื้อรันของเธอ แต่มันก็สามารถเรียกรอยยิ้มมาประดับบนใบหน้าหล่อเหลาคมคายได้เป็นอย่างดี “แล้วฉันจะทำยังไงให้เธอยอมมาเป็นแฟนแต่โดยดี” นักธุรกิจหนุ่มพึมพำบ่น กฤชครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งหลังได้ยินเจ้านายพูด “เอาอย่างงี้ไหมครับ” กฤชเดินเข้าไปใกล้เจ้านายก่อนจะแนะนำแผนการบางอย่าง “คุณก็จ้างผู้ชายโหดไปทวงเงินค่าเช่าที่ ยังไม่มีใครรู้ว่าที่ดินพื้นนั้นเป็นของคุณ แล้วคุณก็ยื่นข้อเสนอให้เธอมาเป็นแฟนคุณ” กฤชแนะนำ “ใช่ มันก็น่าสนใจ แล้วเธอจะเชื่อผมเหรอ” “เรื่องนี้ปล่อยให้ผมจัดการเถอะครับ ถ้าคุณตกลง แต่ถ้าสำเร็จอย่าลืมขึ้นเงินเดือนให้ผมนะครับ” กฤชไม่ลืมทวงโบนัสของตัวเอง “อือ ทำให้สำเร็จเถอะ เดี๋ยวเรื่องนั้นไม่ต้องห่วง” ธาวิน

เมื่อถึงเวลาทานข้าว ธาวินมองมะลิวัลย์ไม่ว่างตา ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ สายตาที่ธาวินใช้มองมะลิวัลย์แทบจะทำให้อาหารมีรสขึ้นทันที “นี่พ่อคู้ณ อย่ามัวแต่มองหลานฉัน แนะนำชื่อมาหน่อย ฉันอยากรู้จัก” “ครับ ผมชื่อธาวิน เป็นนักธุรกิจ ประวัติผมขาวสะอาดครับ” ธาวินแนะนำตัวอย่างสุภาพ เรียกคะแนนจากยายจันทร์ได้ดีทีเดียว “แหม พ่อหนุ่มช่างรู้จักเจรจา จะฝากตัวเป็นหลานเขยของฉันก็พูดมาตามตรงเถอะ” ยายจันทร์หัวเราะชอบใจใหญ่ “ถ้าจะว่าแบบนั้นก็ได้ครับ”ธาวินยอมรับตามตรง “ยาย” เสียงแวดอย่างไม่พอใจดังมาจากสาวน้อยข้างกายที่นั่งหน้าบึ้ง ไม่ชอบอย่างยิ่งที่เห็นยายจันทร์ชอบอกชอบชายหนุ่มที่เพิ่งรู้จัก ทั้งๆที่เธอเป็นหลานสาวๆแท้ แล้วธาวินก็เหมือนกันเธออยากจะบ้าตายกับความกล้าหาญ ช่างเอาอกใจคนแก่ “มะลิ จะอะไรนักหนาลูก เมื่อคนดีๆมาขายขนมจีบเรา ก็ควรให้โอกาส ไม่ใช่หน้าบึ้งตึง หน้าบูดหมอไม่รับเย็บแบบนี้” ยายจันทร์ต่อว่าหลานสาว “ยายก็ มะลิหน้ายังไม่แก่เหมือนใครบางคนสักหน่อย” มะลิวัลย์วางช้อนซ้อมลงบนจาน จับใบหน้าของตัวเองเบาๆ

พอมาถึงบ้าน มะลิวัลย์ก็เห็นรถคันหรูจอดไว้หน้าบ้าน และเธอก็จำได้ดีว่าคือรถของใคร พอมองรอบๆก็เห็นร่างสูงยืนอยู่บ้านส่งยิ้ม พร้อมดอกไม้ช่อใหญ่ในมือ “สวัสดีครับคุณยาย” ธาวินยกมือไหว้ยายจันทร์ และยื่นดอกไม้ให้สาวน้อย “แหม มาทุกวันเลยนะพ่อหนุ่ม” ยายจันทร์แซ็ว “ครับ ช่วงนี้ผมต้องทำคะแนนหน่อย ก่อนที่มีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มาจีบมะลิเสียก่อน” ธาวินคลี่ยิ้ม “คุณ! เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย” มะลิวัลย์ค้าน ทำปากยื่นน้อยๆอย่างไม่พอใจ “ว่าแต่ คุณยายไปไหนมาหรือครับ” ธาวินเดินเข้าไปใกล้ยายจันทร์ช่วยประคอง ทำเอามะลิวัลย์ถึงกับหมั่นไส้ในความมีน้ำใจจนออกหน้าของชายหนุ่ม “มาจ๊ะยาย เดี๋ยวถือยาให้” มะลิวัลย์อาสา ก่อนจะเปิดดูว่ามียาอะไรบ้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเธอเห็นชื่อยา มีชื่อยาแปลกๆที่เธอไม่คุ้น ทว่าเภสัชกรก็ระบุถึงสรรพคุณของยา “ยาย นี่มันยาอะไรกัน” มะลิวัลย์ละล่ำละลักถาม ธาวินที่ประคองยายจันทร์หันมามะลิวัลย์ที่หน้าตาตื่นตกใจ “มันยาอะไรกันจ๊ะยาย” มะลิวัลย์ถามย้ำเสียงดัง “เข้ามา