All Chapters of ภรรยาซื้อรัก: Chapter 11 - Chapter 20

มะลิวัลย์อ้าปากค้าง ตาเบิกกว้าง พูดไม่ออก เมื่อครู่ยังดีใจนักดีใจหน้าที่เธอยอมแต่งงานด้วย คราวนี้กลับปฏิเสธหน้าตาเฉย เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงเป็นนักธุรกิจที่เก่งกาจ “คนปลิ้นปล้อนจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ” เธอต่อว่า “ก็แล้วทำไมล่ะ มะลิยังอยากให้พี่แต่งงานด้วย แต่ให้เป็นผัวลับๆ พี่ไม่ยอม” คำพูดของธาวินทำเอาเธอตาโต เขาพูดเหมือนตัวเองเสียเปรียบมันควรเป็นเธอมากกว่าที่เป็นฝ่ายเสียหาย แล้วคำว่า ผัวลับๆ มันก็ไม่เหมาะยังเขาเลย “คุณจะเอายังไงก็ว่ามา” มะลิวัลย์หมดหนทางต่อรอง “พี่จะไปบอกยายจันทร์เดี๋ยวนี้เลยว่าเราสองคนจะแต่งงานกัน” ธาวินบอก “คุณไม่ต้องบอกฉันหรอก ฉันได้ยินหมดแล้ว”ยายจันทร์เปิดประตูออกมา มองหันมองหนุ่มสาวสลับกัน หล่อนแอบฟังอยู่นาน เข้าใจความรู้สึกของหลานสาวที่อยากช่วยหล่อน “ยาย เอ่อ...คือ” มะลิวัลย์ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร “หลานไม่ต้องพูดอะไรแล้ว คุณด้วย ถ้าจะแต่งงานกันจริงๆ ยายก็ไม่ห้ามหรอกนะ ฉันก็แก่มากแล้วไม่รู้ว่าจะดูแลยายมะลิได้นานสักแค่ไหน ส่วนเรื่องค่ารักษาก็แล้วแต่ตามตกลง

“พี่จะบ้าอำนาจก็เพราะมะลินั่นแหละ จะเป็นเมียพี่อยู่แล้ว ยังจะคิดเจ้าชู้อีก” คิ้วเข้มขมวดเป็นปม สีหน้าเคร่งเครียด “คุณธาวินครับ ผมวางเอกสารสำคัญไว้ในห้องทำงานเรียบร้อย เดี๋ยวผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” กฤชที่เดินไล่หลังมา ลาเจ้านาย ธาวินพยักหน้ารับรู้ มะลิวัลย์กำลังอ้าปากเอ่ยลากฤชก็ถูกสายตาคมกริบจ้องเขม็งจนเธอต้องหุบปากทันที “อย่าหักโหมมากนะครับนาย” ก่อนกลับกฤชไม่ลืมเอ่ยแซ็วธาวิน โดยไม่กลัวว่าตัวเองจะถูกหักเงินเดือนแม้แต่น้อย “ที่นี้เราก็อยู่กันสองคนแล้ว หึๆ” ธาวินหัวเราะในลำคออย่างเจ้าเล่ห์ มะลิวัลย์รู้สึกตงิดใจอย่างไรก็ไม่รู้ เมื่อเห็นสายตาแวววาว และรอยยิ้มผุดขึ้นมาบนใบหน้าคมคาย เธอคาดไม่ออกว่ามันจะส่งผลดีหรือผลร้ายต่อตัวเธอกันแน่ “เอ่อ คุณอยู่คนเดียวเหรอคะ” มะลิวัลย์พยายามเบี่ยงประเด็น มองไปรอบๆเพื่อขอความช่วยเหลือจากเสือร้ายอย่างเขา “มองหาใครอยู่” ธาวินขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ในระยะห่างกันไม่ถึงคืบ หญิงสาวไม่กล้าจ้องตา หลุบตามองพื้นทันที เพียงแค่นั้นเขาก็รู้ทันทีว่ามะลิวัลย์กำลังมองหาอะไรสักอย

“เชิญครับคุณผู้หญิง” มะลิวัลย์แบะปากหมั่นไส้เล็กน้อย มองเข้าไปในห้องที่ถูกจัดเรียบหรู ห้องผ้าม่านและผ้าปูเตียงสีขาวดูสะอาดตา ทุกอย่างถูกดูแลอย่างดี เธอควรจะทำตัวให้ชินกับโอ่อ่าของบ้าน ทว่าอีกด้านหนึ่งมันยิ่งตอกย้ำว่าเธอกับเขานั้นต่างกันมากแค่ไหน “คุณไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ ฉันกลับไปค้างที่บ้านหลังเดิมของฉันดีกว่า” “ไม่ เราต้องพักที่นี่นะ มะลิจะทิ้งให้พี่นอนหนาวอยู่คนเดียวงั้นเหรอ” ธาวินทำท่าน้อยอกน้อยใจหญิงสาว “ห้องนี้มันใหญ่เกินไป ฉันอยู่ไม่ได้หรอก” “มะลิอย่าเรื่องมากได้ไหม มีผัวรวยๆไม่ชอบหรือไง แถมพี่หล่อเหลาขนาดนี้ ยังกล้าปฏิเสธพี่อีกเหรอ” ธาวินบอกเสียงเข้ม สีหน้าดุดัน สายตาจ้องเขม็งมองสาวน้อยไม่ว่างตา ไวเท่าความคิดธาวินเอื้อมมือไปคว้ามือหญิงสาว ดึงเข้ามาในห้อง มะลิวัลย์อ้าปากอยากต่อว่าเขานักที่กล้าว่าเธอเรื่องมาก ปกติเธอเป็นคนอยู่ง่ายกินง่าย “ฉันไม่ได้เรื่องมากเสียหน่อย” “ไม่ได้เรื่องมากก็เข้ามา”ธาวินทนไม่ไหวกับความชักช้า จัดการอุ้มหญิงสาวไว้ในอ้อมอก และทิ้งตัวน

“แล้วมะลิเอาเงินมาจากไหนผ่าตัด ไม่น้อยเลยนะ” น้ำถามอย่างสงสัย “ก็...มีคนใจดีช่วยเหลือนะ”มะลิวัลย์พูด หลุบตามองพื้น ซ่อนพวงแก้มระเรื่อ น้ำอึ้งนิดๆ สงสัยทันทีว่าใครกันที่เป็นคนใจดีที่ช่วยเหลือหญิงสาว “ใครกันที่ใจดีขนาดนั้น” “เอ่อ..ก็คนใจดี น้ำไม่รู้จักหรอก” มะลิวัลย์บ่ายเบี่ยง ไม่กล้าเอ่ยชื่อคนที่ช่วยเหลือเธอและเป็นว่าที่สามีในอนาคต “มะลิว่าเราคุยเรื่องอื่นดีกว่า” น้ำพยักหน้าเห็นด้วย นั่งฟังหญิงสาวชวนคุยเรื่องต่าง ๆ นานา ตกเย็นธาวินไม่สามารถมาหามะลิวัลย์ตามสัญญาได้ เขาจึงส่งกฤชมารับมะลิวัลย์ และไม่ลืมบอกให้กฤชซื้อขนมเจ้าอร่อยมาฝากยายจันทร์ “สวัสดีครับ คุณยายจันทร์” กฤชหอบขนมหลากชนิดจากกระโปรงหลังรถออกมา “อ้าว พ่อคู้น คุณธาวินไม่มาเหรอ” ยายจันทร์ละจากถักไหมพรม หันมองกฤชยืนส่งยิ้มกว้างมาให้ กฤชถอดรองเท้าหน้าบ้าน จากนั้นรีบขึ้นเอาขนมไปให้ยายจันทร์ “คุณธาวินติดประชุมด่วนน่ะครับ เลยมารับคุณมะลิวัลย์ไม่ได้ แล้วนี่ก็ขนมเจ้าอร่อยที่คุณธาวินชอบ วานให้ผมซื้อมาฝ

หลังจากนั้นมะลิวัลย์ไม่สามารถทัดทานเรี่ยวแรงของคนตัวโตได้อีก เธอตกตะลึงกับเสียงครวญครางของตัวเอง และความเร่าร้อนจากจุมพิตแรกของวัยสาวที่มอดไหม้ร่างกายของเธอแทบกลายเป็นเถ้าธุลี เสื้อยืดตัวโปรดของเธอถูกเลิกขึ้นมาถึงคอระหงพร้อมบราตัวสวย ร่างกายของเธอสะดุ้ง เมื่อริมฝีปากหยักเข้าครอบครองยอดทรวงอกไว้ในปากอุ่นชื้น ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย ธาวินยิ้มมุมปากทรวงอกที่เว้นว่างอีกข้างเขาไม่ยอมปล่อยให้มันน้อยเนื้อต่ำใจ ยอมปล่อยมือของหญิงสาวให้เป็นอิสระ และคลึงเคล้ามานุ่มหยุ่นอย่างหนักหน่วง “อือ อย่านะ ตาแก่ลามก” มะลิวัลย์รวบรวมสติแหวใส่ชายหนุ่มด้วยความโกรธปะปนกับความเขินอาย ตาแก่ของมะลิวัลย์ผละออกมาจากของหวานแสนอร่อย จ้องใบหน้ามนไม่วางตาด้วยสายตาคมกริบที่ยากจะคาดเดา “ดี อีกหน่อยมะลิก็จะได้คนแก่ๆคนนี้แหละเป็นผัว” ธาวินตอกย้ำ เมื่อหญิงสาวทำทีรังเกียจเขานัก เขาก็จะยัดเหยียดความเป็นสามีให้ รอยยิ้มผุดขึ้นบนรมฝีปากหยักสวย ก้มลงชิมรสของหวานแสนพิเศษต่อ มืออีกข้างละจากทรวงอก เคลื่อนลงเรื่อยๆตามผิวกายของหญิงสาว จนมาถึงขอบกางเกง