ภรรยาซื้อรัก

           “ยายจ้ามากินข้าวเร็ว” เด็กสาววัยสิบเก้าปี เรียกยายจันทร์ที่กำลังถักไหมพรมนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวที่ชอบนั่งเป็นประจำ มะลิวัลย์หลังจากทำอาหารเสร็จ เป็นอาหารง่ายๆก็นำมาวางบนโต๊ะอาหารอย่างเช่น ไข่เจียว ผักลวก ปลาทูปิ้ง เธออาศัยอยู่ในชุมชนแออัด บ้านหลังเล็กมาก ๆ เธอจบการศึกษาขั้นพื้นฐานเพียงแค่ม.หก เพราะต้องการออกมาช่วยยายจันทร์ขายข้าวแกงที่ตลาดทุกเช้า

            “จ้า” ยายจันทร์วัยเจ็ดสิบปีลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปที่โต๊ะอาหาร เห็นหลานสาวส่งยิ้มกว้าง

            “ทานอาหารกันเถอะยาย เดี๋ยวจะเย็นหมด” มะลิวัลย์บอก ก่อนตักอาหารใส่ในจานของยายจันทร์

            “มะลิ คิดดีแล้วเหรอลูกที่จะไม่เรียนต่อ คิดจะเป็นแม่ค้าขายข้าวแกงเหมือนยายไปจนตายหรือไง” ยายจันทร์ถามหลานสาว

            “คิดดีแล้วจ้ะ มะลิมันหัวไม่ดี เรียนไปก็เท่านั้น” มะลิวัลย์ตอบอย่างไม่ใส่ใจ อย่างที่เธอพูดต่อให้เธอเรียนเก่งหรือหัวไม่ดี มันก็ไม่ต่างกันอะไรนัก เธออยู่กับยายแค่สองคนแค่ค่าเช่าบ้านแต่ละเดือนก็หามาจ่าย เลือดตาแทบกระเด็น

            “ตามใจแล้วกัน” ยายจันทร์พยักหน้า ยอมใจในความเด็ดเดี่ยวของมะลิวัลย์ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานข้าวต่อ

            คฤหาสน์หลังใหญ่สุดหรูของนักธุรกิจหนุ่มวัยสามสิบสามปี ชายหนุ่มกำลังนั่งจิบชา อ่านหนังสือพิมพ์ไปพลาง รอข้อมูลบางอย่างจากกฤช เลขาส่วนตัวในวัยใกล้เคียงกัน กฤชเป็นทั้งเพื่อน พี่ชาย และเลขาส่วนตัวที่คอยแนะนำเรื่องต่างๆได้ดีเยี่ยม

            ความโดดเดี่ยวตลอดหลายปีที่ผ่านมาทำให้เขาเหงา และกลายเป็นคนที่มีพร้อมทุกสิ่งแต่ว่างเปล่า เขานึกขำตัวเอง เขามีทั้งบ้านหลังใหญ่ รถหรูอีกหลายคัน เงินตั้งมากมาย ทว่ายังหาความสุขไม่ได้ หรือแม้กระทั่งผู้หญิงที่พร้อมจะเข้าหาเขาทุกเมื่อ

            ธาวินอยู่ที่นี่บ้านหลังโตมาตั้งแต่เล็กจนโต ถูกเลี้ยงมาอย่างดีตามแบบฉบับคุณหนูของบ้าน ส่วนบิดามารดาของเขากำลังเที่ยวรอบโลกกันอย่างสนุก เขาปฏิเสธที่จะร่วมทริปกับบิดามารดา เพราะเขาไม่อยากขัดความสุขของพวกท่านทั้งสอง

            ถึงจะผ่านมาหลายวันเขาก็อดไม่ได้จะคิดถึงใบหน้ารูปไข่ แก้มแดงระเรื่อ กำลังขายข้าวแกงอย่างขะมักเขม้น เขาย้อนผู้หญิงตัวเล็กๆ เธอไม่ได้ทำอะไร ก็สามารถเขย่าโลกของธาวินสั่นคลอนได้อย่างง่ายดาย

            สามวันก่อนหน้านี่

            ธาวินที่เพิ่งซื้อที่ดินต่อจากนักลงทุนที่กำลังเจ๊ง เขาซื้อในราคาไม่แพงนัก เป็นที่ดินหลายร้อยไร่ เป็นชุมชนแออัด เขาซื้อแค่ต้องการให้ชาวบ้านที่นั่น ลืมตาอ้าปากได้เท่านั้น ก่อนที่นายทุนคนอื่นจะซื้อตัดหน้าเขา แล้วนำไปลงทุนอย่างอื่นเสียก่อน

            มารดาสอนเขาเสมอ ในเมื่อรวยก็ต้องอวดรวยโดยการช่วยเหลือคนอื่น มันเป็นความคิดที่ดีทีเดียว

            เขากับกฤชต้องการเดินชมที่เพิ่งซื้อมาเสียหน่อย เขาเดินเลาะชมตลาดที่มีชาวบ้านมาขายของ

            ธาวินตาเบิกกว้าง เมื่อเจอแม่ค้าหน้าหวานกำลังขายข้าวแกง

            กฤชที่รู้ทันสะกิดไหล่นักธุรกิจหนุ่ม

            “คุณธาวินชอบแม่ค้าคนนั่นรึครับ” กฤชถามอย่างรู้ทัน

            “ช่าย ฉันชอบ เรียกว่ารักแรกพบก็ได้” พูดจบ ธาวินก็เดินนำไปหน้าร้านขายแกง มะลิวัลย์ที่กำลังตักอาหารใส่ถุงพลาสติก

            “รับอะไรดีคะ” มะลิวัลย์ที่กำลังยุ่งอยู่แต่กับข้าวแกงเอ่ยถาม แต่ยังไม่ยอมเงยหน้ามองลูกค้า

            “ฉันของเหมาหมดเลย” ธาวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม เก็บอาการเอาไว้สุดขีด จนหูของเขาแว่วได้ยินเสียงหัวเราะจากทางด้านหลัง กฤชกำลังหัวเราะเขาอยู่

            “อะไรนะคะ” มะลิวัลย์ถามทวน เงยหน้ามองคนใจดีที่เหมาข้าวแกงเธอจนหมด

            “ผมขอเหมาครับ” ธาวินเอ่ยช้าๆชัด สายตาจ้องร่างเล็กที่ทำอะไรดูคล่องแคล่วไปเสียหมด ไม่ถึงนาทีข้าวแกงทั้งหมดก็ถูกนำมาใส่ถุงเรียบร้อย

            “ทั้งหมดห้าร้อยบาท ขอบคุณนะคะ” มะลิวัลย์เอ่ยขอบคุณ ดีใจอย่างมากที่ข้าวแกงของเธอขายหมด

            กฤชรับข้าวแกงจากมือของมะลิวัลย์ ก่อนจ่ายเงินตามที่หญิงสาวบอก ไม่นำพาต่อชายหนุ่มที่มองหญิงสาวตรงหน้าไม่วางตา ดวงตาเปล่งประกาย

            กฤชกระซิบข้างหูคนยืนนิ่ง “คุณจะไม่ถามชื่อเธอหน่อยหรือครับ”

            “เอ่อ เธอชื่ออะไร” ธาวินตะโกนถามทันที