Lahat ng Kabanata ng ภรรยาซื้อรัก: Kabanata 31 - Kabanata 40

พอทานอาหารมาได้สักพัก ธาวินก็รู้สึกร้อนหนาวๆในร่างกาย ใบหน้าคมคายเริ่มแดงก่ำ ธาวินหยิบน้ำขึ้นมาดื่มหวังจะช่วยดับความร้อนรุ่มภายในได้ แต่กลับทำให้เขาร้อนรุ่มยิ่งกว่าเดิม “เป็นอะไรไปหรือคะ ธาวิน”ไอรินถามพร้อมเอื้อมมือไปกลุ้มมือชายหนุ่มที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ สงสัยยาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว “กลับกันดีกว่านะคะ” ว่าแล้วไอรินก็เรียกพนักงานมาเก็บตังค์ โดยไม่ถามชายหนุ่มที่หน้าแดงก่ำ “คุณใส่อะไรให้ผมดื่ม” ธาวินละล่ำละลักถาม พยายามรวบรวมสติก่อนความต้องการของร่างกายจะแสดงออกมากไปกว่านี้ “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เรากลับกันดี” ไอรินปฏิเสธ ก่อนลุกขึ้นพยายามช่วยพยุงธาวิน แต่เขาถอยห่าง “งั้นผมขอเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” ธาวินเอ่ยขอเสียงแหบห้าว ความต้องการแล่นมากลางกายจนแสดงออกมาได้ชัด ไอรินพยักหน้าเชิงอนุญาต สีหน้าดูไม่ไว้ใจชายหนุ่ม “ให้ไอรินไปเป็นเพื่อนไหมคะ ดูสีหน้าคุณไม่ค่อยดี” ไอรินอาสา เธอจะไม่พลาดเด็ดขาดในการเผด็จศึกชายหนุ่ม “ไม่เป็นไรครับ คุณเป็นผู้หญิงคงไม่สะดวก” ธาวินห้าม แม้จะรู้สึกโกรธทว่าความโกรธมันไม่สามารถอยู่เ

พอปลดได้ปุ๊บ ชายหนุ่มก็ออกแรงถอดกางเกงแล้วทิ้งไปไกลพร้อมกับกางเกงในตัวบาง ธาวินจับเรียวขาของเธอแยกออกจากัน มันยิ่งทำให้เขาเห็นความงดงามจนแทบจะนำพาตัวตนไปจดจ่อไม่ไหว มะลิวัลย์ที่รู้สึกหนาวๆร้อนๆ แถมร่างกายบางส่วนวูบวาบผิดปกติก็ปรือตาขึ้นมอง เห็นใบหน้าหล่อเหล่าที่เธอคิดถึงและกลัวว่าจะเกิดเรื่องอันตรายเกิดขึ้นกับเขา นั่นมีสีแดงจัดเส้นเลือดในลำคอแกร่งโปดปู้ด ยิ่งมองเธอก็ยิ่งหวั่นใจเมื่อสภาพของเธอนั่นเปลือยเปล่า เหลือแค่เสื้อยืดตัวบางที่ถูกเลิกขึ้นมาจนถึงคอ “พี่ไม่ไหวแล้ว” ธาวินสั่นหน้าพร้อมมองความงดงามของอิสตรีตรงหน้า ก่อนจะนำพาความแข็งขืนมาจดจ่อก็เริ่มแทรกกายเข้าไปในความอุ่นชื้นที่บีบรัดเขาจนใจแทบขาด “อ่า” มะลิวัลย์ไม่มีสิทธิ์โต้เถียง ครางระส่ำ มือจิกลงไปบนผ้าปูเตียงด้วยความเสียวซ่านที่ความใหญ่โตค่อยๆชำแรกมาในคราแรก ก่อนจะผลักดันจนสุดในครั้งสุดท้าย จนเธอเผลอขยุ้มผมดกหนาอย่างแรก “พี่ขอนะครับ ละ...แล้วพี่จะอธิบายตอนมัน...ไม่ไหวแล้วไปกลับพี่นะครับ” คำพูดของชายหนุ่มฟังไม่ได้ศัพท์สักนิด จนเธอตีความไม่ออกว่าเขาหมายถึงอะไร

ชั่วโมงต่อมาหญิงสาวที่งีบหลับซบอกแกร่งก็รู้สึกตัวขึ้น ดวงตากลมโตลืมตาเห็นปลายคางก็แอบผงกหัวขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลา ทั้งที่ร่างกายของทั้งสองยังเชื่อมประสานกันอยู่ และนั่นก็ทำให้ความเสียวซ่านแล่นไปทั่วร่างกายจนชายหนุ่มก็รู้สึกตัวเช่นกัน “อุ้ย” หญิงสาวอุทาน หน้าอกหน้าใจที่ล้นก็เกยอกแกร่งเป็นการยั่วยวนอย่างไม่ตั้งใจ หญิงสาวอมยิ้ม เธอมีความสุขเมื่อได้อยู่กับเขา และความรู้สึกของก้นบึ้งหัวใจเธอรักในการเป็นส่วนของตัวเขา บทรักที่เขามอบให้เต็มไปด้วยหลากหลายความรู้สึกของวัยสาวที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน เธอชื่นชมใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เผลอยกมือขึ้นสัมผัสริมฝีปากหยักสวยคิ้วดกดำ ขนตางอนจนผู้หญิงหลายคนอิจฉา จมูกโด่งรั้น และวกกลับมาที่ริมฝีปาก มันช่างน่าสัมผัสเหลือเกิน ความรู้สึกบางอย่างที่คุ้นเคยแผ่ซ่านมาจุดศูนย์รวมความรู้สึกที่ประสานอยู่กับกายแกร่ง ความคิดพิเรนทร์ผุดขึ้นในสมอง เธอยังไม่ทันออกแรงขยับร่างกายมือหนาก็คว้าหมับที่สะโพกผายที่กำลังขยับ “อย่าเพิ่ง” จู่ๆสายตาคมกริบก็เบิกโพลง พร้อมน้ำเสียงแหบพร่าจนหญิงสาวเม้มปากแน่น หลุบตามองแผ่นอ

ไอรินกอดอก ขมวดคิ้วจนแทบจะจับมาผูกโบว์ได้อยู่แล้ว ถอนหายใจแรงๆอย่างไม่พอใจกับสถานการณ์ตรงหน้า เธอควรให้โอกาสมาร์คอีกครั้งใช่ไหม “ฉันจะยอมกลับไปคุณอีกครั้งค่ะมาร์ค แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่ทิ้งฉันให้เหงาหรืออดทนกับอะไรที่มันทำให้ฉันไม่สบายใจ ฉันจะเลิกกับคุณทันที” ไอรินรับปากอย่างจำนนต่อการตื้อของสองหนุ่ม “ผมดีใจมากๆเลย” มาร์คโห่ร้องออกมาด้วยความดีใจ “ค่ะ ฉันจะกลับไปกับคุณ ดีใจด้วยนะมะลิวัลย์ ใจของธาวินไม่หวั่นไหวต่อฉันสักนิด” ไอรินพูดพร้อมยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนหันไปหามาร์คแล้วควงแขน “อย่าไปฟังเธอเลยนะ” ธาวินก้มกระซิบชิดใบหูมะลิวัลย์ เขากลัวว่าหญิงสาวจะไม่สบายใจกับคำพูดเมื่อครู่ของไอริน “ความจริง มะลิก็ไม่ได้ติดอะไรนะคะ คุณไอรินคงอยากพูดให้มะลิเจ็บใจเล่น” “งั้นมะลิก็ไม่ได้โกรธไอรินใช่ไหม” “ค่ะ” มะลิวัลย์รับคำสั้นๆ “งั้นเราไปทานข้าวกันเถอะ เดี๋ยวนมสายจะเตรียมอาหารรอเก้อหมดพอดี” ธาวินเอ่ยชวนจูงมือหญิงสาวเดินตามต้อยๆ จนมาถึงโต๊ะทานอาหารที่มีก้องเกียรติและผการออยู่แล้ว ยิ้มน

ธาวินกลับเข้าไปในห้องประชุมด้วยสติครบถ้วน เต็มเปี่ยมไปด้วยสมาธิ แม้ว่าการนำเสนองานจะได้เริ่มต้นใหม่ แต่มันก็ยังดีกว่าการที่เขาไม่มีสมาธิ แล้วกลายเป็นตัวตลกในการประชุม “วันนี้คุณธาวินเป็นอะไรไปครับ ในห้องประชุมก็เหม่อลอย”กฤชถามอย่างเป็นห่วง “ผมเป็นอะไรก็ไม่รู้ ไม่ว่าจะมองไปไหนใบหน้าของมะลิวัลย์ก็ตามหลอกหลอนอยู่ไม่ห่าง อีกหน่อยผมคงกลายเป็นคนติดเมียไปเสียแล้ว” ธาวินบอกเลขาคู่ใจไปตามตรง “อาจจะเป็นเพราะคุณธาวินกำลังแต่งงานหรือเปล่าครับ” “อาจจะใช่” ธาวินยอมรับอย่างง่ายดาย จากเมื่อก่อนหัวรั้นสุดขีด ใครจะพูดอย่างไรเขาก็ไม่ใส่ใจนอกจากความคิดของตัวเองเท่านั้น “แล้วให้ผมไปรับคุณมะลิไหมครับ หรือว่าคุณธาวินจะไปรับเอง” จริงๆแล้วกฤชไม่ควรถามด้วยซ้ำ เมื่อเห็นรอยยิ้มกระชากใจสาวๆเขาก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว “ผมจะไปรับเอง” เขาอยากไปรับมะลิวัลย์ด้วยตัวเอง หลังจากนั้นเขาจะพาเธอไปที่คอนโดมิเนียม แล้วกอดฟัดให้หายคิดถึง และจัดการมอบบทรักที่ใบหน้าเจ้าหล่อนตามมาหลอกหลอนเขาจนไม่เป็นอันทำงาน “รอยยิ้มแบบนี้ คุณธาวินคงกำล