“โธ่! ภูอย่าโกรธเดือนสิคะ ก็เดือนรักคุณมาก อยากให้คุณอยู่กับเดือนตลอดเวลานี่”“ผมไม่ชอบให้คุณยุ่งเรื่องการทำงานของผม แล้วคุณก็สัญญาแล้วนะว่าจะปรับปรุงเรื่องนี้”เขาเอ่ยเสียงเรียบ พยายามอธิบายเหตุผลของตัวเองด้วยการควบคุมอารมณ์โมโหไปด้วยดุจเดือนทำหูทวนลมเหมือนไม่ได้ยินที่ชายหนุ่มบอก กลับยิ่งซุกหน้าเนียนคลอเคลียไปกับแผ่นหลังกว้างของเขาแทน“งอแงจะตามมาถึงนี่ ผมก็ยอมคุณแล้ว คุณก็ต้องทำตามกติกาสิ”คนพูดแกะสองมือที่ประสานกันอยู่ที่เอวของตัวเองออกทันที ก่อนจะหันตัวกลับมาหาร่างบางนั้น แล้วจับร่างหล่อนแกมบังคับให้ยืนตัวตรงแล้วจ้องตาหล่อนเขม็ง“ก็เดือนเหงานี่คะ ใจคอจะปล่อยเมียให้อยู่ห้อง เซ็ง ๆ คนเดียวหรือไง?”ดุจเดือนยืนกระทืบเท้าเบา ๆ ทำหน้างอแง“ผมว่าเราคุยกันเข้าใจแล้วนะ”แววตาจริงจังของคนพูดดูเหมือนจะเริ่มแข็งกร้าวขึ้นในขณะจ้องตาอันหวาดหวั่นของเจ้าหล่อน ดุจเดือนรีบหลบสายตาไม่กล้าจะสู้ด้วยหล่อนรู้ว่าถ้าชายหนุ่มโกรธขึ้นมาจริง ๆ จะเป็นยังไง สงสัยค่ำนี้หล่อนคงจะต้องนอนแหง่ว กินมื้อค่ำชืด ๆ อยู่บนห้องนี่ตามลำพังแล้วใช่มั้ยเนี่ยและต่อให้หล่อนหงุดหงิดแทบบ้า แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น ชั่วโมงนี้ด
Last Updated : 2026-08-03 Read more