LOGINความชุลมุนวุ่นสวาทของสองหนุ่มพ่อลูกและแม่ลูกสองสาว เมื่อความต้องการในตัณหาราคะมันเกิดขึ้นแล้ว มันมักไม่เข้าใครออกใคร เพราะมนุษย์ทุกวัยก็มีความอยากใคร่ไม่แตกต่างกัน เรื่องราวคาวสวาทที่ลับ ๆ วุ่น ๆ ของสองครอบครัวจึงเกิดขึ้น พ่อม่ายเนื้อหอมที่แสนหื่นหิวในเรื่องบนเตียง กับแม่ม่ายพราวเสน่ห์จอมเจ้าชู้ และชื่นชอบในเรื่องเซ็กส์ อดีตคู่รักที่กลับมาเจอกัน ในวันที่ขึ้นสถานะโสด ทุกอย่างดูเหมือนจะราบรื่นอยู่แล้วล่ะ ถ้าเพียงแต่ ลูกชายสุดหล่อของเขา กับลูกสาวสุดแสบของเธอ ไม่เข้ามาร่วมแจมในเกมสวาทครั้งนี้ จนเกิดความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนขึ้น
View Moreนิยายชุดสลับรัก ประกอบด้วย 2 เรื่องสั้น
ได้แก่
1.ทริปร้อนอ้อนสวาท
2.เล่ห์ลับสลับชู้
บทนำ
ทริปร้อนอ้อนสวาท
ช่วงเวลาเกือบห้าทุ่มของคืนวันศุกร์ ค่ำคืนที่หลายคนพากันเอ็นจอยกับชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์ ตามสถานที่ต่าง ๆทั้งร้านอาหาร ผับ บาร์ และห้างสรรพสินค้า เพื่อพักผ่อนจากงานที่ทำและได้ท่องราตรีกันแบบสุดเหวี่ยง
เช่นเดียวกับ ตุลรยา ม่ายสาวพราวเสน่ห์ที่กำลังนอนเปลือยกายและจิบไวน์รสเยี่ยม อยู่บนเตียงนอนคิงไซส์แสนสบาย ภายในห้องสวีทของโรงแรมหรูใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร และเป็นย่านเศรษฐกิจซึ่งพลุกพล่านไปด้วยนักท่องเที่ยวทั้งต่างชาติและไทย
“หืม…เธอนี่ยังสวยเป๊ะไปทั้งตัวเลยนะ รยา”
เสียงทุ้มนุ่มลึกจาก ทินพันธ์ ชายวัยสี่สิบห้าหน้าตาหล่อเหลารูปร่างกำยำเอ่ยขึ้น ในขณะที่ยืนยิ้มกรุ้มกริ่มและใช้สายตาหื่นกระหายแทะโลมเรือนร่างระหงของเธออยู่นาน ตรงหน้าประตูห้องน้ำ
“แหม…เธอก็ใช่ย่อย ปูนนี้แล้วยังแซ่บถึงใจได้ขนาดนี้ ไม่ธรรมดาเลยนะจ๊ะ”
สาวใหญ่หุ่นเช้งกระเด๊ะบอกเสียงออดเสียงอ้อน พลางยกแก้วในมือขึ้นกระดกช้า ๆ แล้วจึงยื่นไปวางลงบนโต๊ะข้างเตียง
“นึก ๆ แล้ว ถ้าวันนี้ฉันตัดสินใจผิด ไม่มางาน คงเสียดายแย่”
เจ้าของร่างใหญ่สูงชะลูดค่อย ๆ สาวเท้าเดินตรงมาหา แม่กระดังงาลนไฟที่กำลังส่งกลิ่นหอมยั่วสวาทอยู่บนเตียงทันทีที่พูดจบประโยค
หลังจากที่ห่างหายกันไปนานหลายปี ตุลรยากับทินพันธ์ก็เพิ่งจะได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ในงานเลี้ยงที่เพื่อนร่วมรุ่นสมัยมหาวิทยาลัย รวมตัวกันจัดขึ้นในช่วงหัวค่ำที่ผ่านมา และเมื่องานเลี้ยงเลิกราทั้งสองจึงพากันมาดื่มต่อ
สมัยนั้น ทินพันธ์เป็นหนุ่มเนื้อหอมรูปหล่อพ่อรวย เรียกได้ว่าเป็นที่หมายปองของสาว ๆ ไปทั่ว ซึ่งก็ไม่แตกต่างกับตุลรยา เพราะเธอเป็นถึงดาวมหาลัยเชียวล่ะ
เธอคือทายาทเพียงคนเดียวของบริษัทและโรงงานเครื่องเพชรชื่อดังในประเทศ เป็นสาวมั่นที่ทั้งสวยสง่าและมีหุ่นทรงองค์เอวที่เพอร์เฟคกระชากใจหนุ่ม ๆ
ทั้งคู่คบหากันในช่วงเรียนปีสาม แม้พวกเขาจะทำให้หนุ่มสาวในมหาวิทยาลัยต่างอกหักผิดหวังไปตาม ๆ กันแต่ก็ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่า ทินพันธ์กับตุลรยาคือคู่รักที่เหมาะสมกันที่สุดแล้ว
แต่สุดท้าย เขาและเธอก็ไปกันไม่รอด เพราะต่างก็ยังเด็กและเอาแต่ใจด้วยกันทั้งคู่ หลังเรียนจบทินพันธ์กับตุลรยาจึงแยกย้ายกันไปแบบทางใครทางมัน
ครั้นเมื่อจบหลักสูตรสั้น ๆ เกี่ยวกับการบริหารกลับจากอเมริกา ทินพันธ์ก็ได้เข้าไปช่วยดูแลธุรกิจสายการบินของครอบครัว และต้องแต่งงานในวัยเพียงยี่สิบสองปี เพราะเขาดันไปทำลูกสาวเพื่อนแม่ท้องป่องเข้า แต่เพียงไม่นานนัก หลังจากเธอคลอดลูกชายได้ไม่ถึงปี ภรรยาของทินพันธ์ก็เสียชีวิตไปด้วยโรคหัวใจกำเริบ
เขาจึงกลายเป็นพ่อม่ายเจ้าสำราญที่เนื้อหอมไปทั่วในทันที และไม่ยอมลงหลักปักฐานกับใครให้ต้องรำคาญใจอีกเลย ก่อนที่จะมาเจอกับตุลรยาคนรักเก่าอีกครั้ง
ส่วนชีวิตวัยสาวของตุลรยา แทบจะไม่มีอะไรแตกต่างกับทินพันธ์มากนัก เพราะหลังจากเรียนจบปีสี่ ครอบครัวก็ส่งเธอไปเรียนต่อด้านการออกแบบจิวเวลลี่ที่อังกฤษอยู่สามปีกว่าจนกระทั่งจบ
ภูผาเดินเตร็ดเตร่ไปตามหาดทรายสีขาวเนียน ในมือมีเบียร์รสนุ่มอยู่หนึ่งกระป๋องที่เพิ่งจะเปิดดื่มไปแค่ไม่กี่อึก เป็นเวลาเกือบสามเดือนกับการมาใช้ชีวิตอยู่ที่ภูเก็ตหลังจากที่ดุจเดือนเอ่ยปากขอหย่าขาดการเป็นภรรยาของเขาภูผาไม่เสียดายหรือเสียใจสักนิดเพราะตั้งใจจะเลิกกับดุจเดือนอยู่แล้ว ตั้งแต่นาทีที่รู้ว่ายี่หวาเลิกกับอาทิตย์นั่นแหล่ะดีเสียอีกที่เขาไม่ต้องกลายเป็นฝ่ายทิ้งหล่อนเสียเองแม้เมื่อรู้ข่าวจากเพื่อนๆที่บริษัทว่าอดีตเมียและอดีตเพื่อนกำลังจะร่วมหอลงโลงกันในต้นเดือนหน้าแต่ภูผาก็ไม่ได้คิดจะสนใจ เขายินดีกับทั้งสองด้วยซ้ำที่ได้ลงเอยกันเพียงแต่...ตัวเขาล่ะ ทำไมต้องโดดเดี่ยวโดยไร้ยี่หวาข้างกายหล่อนใจดำมากที่หายไปแบบไม่ยอมให้เขาได้รู้อะไรเลย หลายครั้งที่ภูผาแอบไปดักรอดูยี่หวาที่หน้าบ้านหลังใหญ่โตของหล่อน เมื่อตอนที่เขายังอยู่กรุงเทพแต่ก็แทบไม่มีวี่แวว พวกคนใช้หรือแม้กระทั่งรปภ.ที่นั่นก็ช่างกระไรไม่มีใครยอมบอกสักคนว่ายี่หวาทำอะไร อยู่ที่ไหน จนครั้งล่าสุดที่เขาได้คำตอบจากป้าแม่บ้านที่พยายามเข้าไปตีสนิทด้วยการซื้อขนมไปฝากแกทุกวันอยู่เกือบเดือนได้ความว่า...คุณหนูไปเมืองนอกแล้วภูผาจึงคอตก
ยี่หวาเอื้อมมือเรียวมาจับลูกบิดประตูแล้วดึงมันให้ปิดลงอย่างเบาที่สุดหล่อนเดาเอาว่าความอยากของอาทิตย์ทำให้เขารีบรนรานจนลืมสำรวจว่าประตูห้องสนิทดีแล้วกระมังถึงจะตกใจกับภาพที่เห็นเข้าแต่หล่อนก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไรยี่หวาแสยะยิ้มเล็ก ๆ ก่อนจะเดินกวาดสายตาไปทั่วบ้านแต่ไม่เจอภูผาหล่อนจึงเดินกลับไปเพื่อตามหาเขาและเจอกันที่หน้าประตูบ้าน"หวา! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ พี่ออกไปตาม เป็นห่วงแทบแย่"ภูผาวิ่งเข้ามาหา จับไหล่หล่อนเขย่าเบา ๆ หล่อนส่งยิ้มสดใสให้ แววตาเป็นประกาย"สงสัยพี่ภูไปคนละทางกับหวาน่ะค่ะ หวาไปถ่ายรูปที่ร้านกาแฟฝั่งโน้นมาค่ะ"หล่อนตอบพลางชี้ให้ภูผาดูร้านคอฟฟี่ช๊อปที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านพักนัก"โถ่! ไอ้เราก็ห่วงแทบแย่"ภูผายังทำหน้าบูด ๆ ใส่ แต่ดูหล่อนจะไม่ค่อยสนใจอาการของเขา ยี่หวาฉีกยิ้มกว้างราวกับกำลังดีใจอะไรสักอย่าง"เราไปเดินเล่นด้วยกันมั้ยคะ""หวายังต้องถามพี่อีกเหรอ"ภูผาบอกพลางสบตาลึกซึ้งให้ ยี่หวาส่งยิ้มตอบก่อนจะจับมือชายหนุ่มไว้แน่นแล้วพาเขาเดินไปภูผารู้สึกตกใจเล็ก ๆ กับท่าทีของยี่หวาหล่อนดูผ่อนคลายและดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษมากกว่าทุกครั้งที่อยู่กันสองต่อสอง แต่ก็ทำให้ชาย
อาทิตย์เอ่ยขึ้นหลังจากสังเกตเจ้าหล่อนอยู่ครู่หนึ่ง ภูผาหันมาประคองร่างบางของภรรยาขี้เมาไว้ในอ้อมแขน"เดือน ไหวมั้ยเนี่ย บอกแล้วว่าอย่าดื่มเร็วไป""ไหวน่า...เดือน...ม่าย...เมา"เสียงของดุจเดือนเริ่มจะฟังไม่รู้เรื่อง ภูผาจึงรีบยกตัวหล่อนให้ลุกขึ้นและเกี่ยวเอวคอดกิ่วนั้นไว้แน่น"งั้น กูพาเดือนไปห้องก่อนนะ มึงไปตามหวาด้วยล่ะ นี่เริ่มจะมืดมากแล้ว""เออ ๆ" อาทิตย์รับปากแบบขอไปที ก่อนจะหันไปหาสาวใช้ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ให้มาจัดการของบนโต๊ะอาหารภูผาแบกร่างบางของดุจเดือนมาทิ้งลงบนเตียงนุ่ม โดยมีอาทิตย์เดิมตามมาดูอยู่ที่หน้าประตู"คุณเดือนไหวมั้ยวะมึง"เขาดูเป็นห่วงแต่ก็พยายามรักษาระยะห่าง ภูผาหันมาพยักหน้าเบา ๆ"ไม่เป็นไรหรอก เขาเมาบ่อย แค่นี้ยังถือว่าโอเคอยู่"ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ ปล่อยให้หล่อนนอนพริ้มอยู่บนเตียงและพูดครางคล้ายกำลังละเมอ"อืม...กูก็หนัก ๆ หัวว่ะ มึนอยู่เหมือนกัน"อาทิตย์พูดพลางยกกำปั้นขึ้นมาทุบ ๆที่ต้นคอตัวเอง"แล้วมึงไม่ออกไปตามหวาเหรอวะ"ภูผาเดินตรงมาหา แววตาดูกังวล"ไม่ต้องห่วงหรอก แถวนี้ไม่มีไรน่ากลัว แล้วยัยหวาก็ดื้อจะตาย ปล่อยให้เดินเล่นไปเหอะ"อาทิตย์ตอบด้วยสีหน้าเบื่อ ๆ
เมื่อทุกคนบนโต๊ะพากันขำเล็ก ๆ กับประโยคแซวของยี่หวา รวมถึงดุจเดือนเองก็ด้วย"แหม...น้องหวาก็...มีคู่หมั้นเสน่ห์แรงก็งี้แหล่ะค่ะ"หล่อนหัวเราะร่วน แก้มแดงกล่ำ ก่อนจะมองมาที่ยี่หวาพลางสบตา"ระวังจะถูกสาว ๆ ที่ว่า ฉกไปนะคะน้องยี่หวา"เจ้าหล่อนบอกแล้วก็กระดกไวน์จนหมดแก้ว"เบา ๆ ครับ เขาให้จิบนะ นี่คุณเล่นดื่มแทนน้ำเชียว"อาทิตย์บอกพลางยื่นมือไปดึงแก้วจากปากสีแดงกำมะหยี่ของดุจเดือนอย่างเป็นห่วงเป็นใยเพราะลืมตัว จนยี่หวากับภูผาหันขวับมามองทั้งคู่ด้วยสายตางง ๆ"เอ้อ!..ไอ้ภู ก็น่าจะห้ามเมียมึงหน่อยนะ เดี๋ยวก็เมาเละพอดี"อาทิตย์รีบดึงมือกลับและหันมาพูดกับภูผาเสียงดัง แก้เก้อดุจเดือนกระตุกยิ้มร้าย ๆ ที่มุมปาก แก้มแดง ๆ ของหล่อนเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝาดระเรื่อ"เดือนไม่เมาง่าย ๆ หรอกค่ะ ไม่ต้องห่วง""เดือนครับ คุณค่อย ๆ ดื่มสิ เดี๋ยวก็เป็นแบบไอ้ซันมันว่าเอาหรอก"ภูผาเตือนภรรยาสีหน้าเป็นห่วง แต่หล่อนกลับไม่สนใจยิ้มร่าเอื้อมหยิบขวดไวน์มารินใส่แก้วตัวเองต่อ"แหม...ภูของเดือน...ให้เดือนดื่มเถอะค่ะ คุณจะได้สนใจดูแลเดือนบ้าง"หล่อนว่าพลางยกแก้วขึ้นมาจิบก่อนจะทอดสายตามาหาอาทิตย์อีกครั้ง"เอ่อ...พี่ ๆ คะ