All Chapters of แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว: Chapter 1 - Chapter 10

ปีนี้เข้าสู่ปีที่หกแล้วนับตั้งแต่ก่อตั้งบริษัทนี้ขึ้นมาจากวันแรกที่พวกเราสี่คนต้องจำใจอัดกันอยู่ในบ้านเช่าหลังเล็ก ๆ ตรากตรำลำบากกันอยู่สามปี กว่าบริษัทจะเริ่มเป็นรูปเป็นร่างและเติบโตจนได้ขนาดนี้ฉันตั้งกฎเหล็กขึ้นมาข้อหนึ่งให้กับตัวเอง"ทุก ๆ ปีจะต้องเจียดกำไรสุทธิห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของบริษัทมาทำเป็นสวัสดิการพนักงาน"ไม่ใช่แค่สวัสดิการฉากหน้าอย่างผลไม้ฟรีในโรงอาหารหรือน้ำชาช่วงบ่าย แต่เป็นเงินสด ๆ ที่จับต้องได้จริง ๆตรุษจีนปีที่แล้ว พนักงานทุกคนได้รับเงินขวัญถุงเทศกาลถึงคนละหกหมื่น พร้อมวันหยุดพฤหัสบดีเพิ่มอีกสามวันโดยไม่หักค่าจ้างปีก่อน นำทีมไปกระโดดร่มรับลมกันที่นิวซีแลนด์ ค่าใช้จ่ายเฉลี่ยหัวละสองแสนหนึ่งหมื่นห้าพัน บริษัทออกให้ทั้งหมดบรรดารุ่นเก๋าที่ลุยร่วมทุกข์ร่วมสุขกับฉันมานานที่สุด แค่ยอดรวมสวัสดิการรายปีอย่างเดียวก็สูงกว่าเงินเดือนของพวกเขาเสียอีกสิ่งที่ได้รับตอบแทนกลับมาก็เห็นผลอย่างชัดเจน บรรยากาศภายในบริษัทดีเยี่ยม ยอดขายเติบโตเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวทุกปี และอัตราการลาออกของพนักงานก็ต่ำเสียจนคู่แข่งในวงการต่างพากันอิจฉาตาร้อนดังนั้น สำหรับแผนเที่ยววันแรงงานปีนี้ ฉ

หวังเฉียงคือพนักงานเฒ่าสารพัดพิษประจำแผนกขายที่ทำงานมาสี่ปีแล้วเมื่อปีก่อนทริปกระโดดร่มที่นิวซีแลนด์เขาก็ไป ตรุษจีนปีที่แล้วเขาก็รับเงินขวัญถุงไป สวัสดิการทุกอย่างของบริษัทไม่เคยขาดชื่อเขาเลยสักครั้งฉันแคปหน้าจอข้อมูลหน้านี้ส่งให้พี่เฉิน"ช่วยเช็กประวัติการเข้าสู่ระบบของหวังเฉียงในช่วงสามวันล่าสุดให้ฉันหน่อยค่ะ"เข้าสู่วันที่สาม กระแสสังคมก็หลุดจากการควบคุมโดยสิ้นเชิงเวลาเก้าโมงเช้า โทรศัพท์ของฉันดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ 'ประธานโจว' ลูกค้ารายใหญ่ที่สุดที่ร่วมงานกันมาถึงสามปีน้ำเสียงของประธานโจวไม่มีการเกริ่นทักทายตามมารยาทแม้แต่น้อย"ประธานถัง ผมขอพูดตรง ๆ เลยนะครับ ทางกลุ่มบริษัทของเรามีกลไกประเมินความเสี่ยงด้านกระแสข่าวของคู่ค้า แล้วตอนนี้บริษัทของคุณก็ติดเทรนด์ค้นหายอดนิยมอยู่...""สัญญาจัดซื้อสำหรับไตรมาสหน้าขอชะลอไว้ก่อน ไว้รอเรื่องสงบลงแล้วค่อยมาคุยกันใหม่นะครับ""การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่ผมคนเดียวที่มีอำนาจชี้ขาด ทางบอร์ดบริหารเขากำลังจับตาดูอยู่เช่นกันครับ"เสียงสัญญาณตัดสายดัง 'ตู๊ด... ตู๊ด...' ในห้องทำงานอันเงียบสงบฟังดูบาดหูเป็นพิเศษสี่สิบล้าน! คิดเป็นสี่สิบเปอ

ข้อความคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดหยุดนิ่งแข็งค้างไปถึงสามวินาทีเต็มหลังจากนั้นก็เหมือนเขื่อนแตก ข้อความทั้งหมดพรั่งพรูถาโถมออกมาพร้อมกัน"เดี๋ยวนะ ๆ ๆ ... อะไรนะ?!""ทริปบริษัทสิบล้าน? วิลล่าหรูกลางน้ำ? ตั๋วเครื่องบินชั้นธุรกิจ? นี่เหรอที่เรียกว่าบังคับเกณฑ์คนไปทำงานล่วงเวลา?""ฉันลองเช็กดูสัญญาใบนั้นแล้ว ตั๋วเครื่องบินชั้นธุรกิจบวกวิลล่าหรูกลางน้ำบวกเงินขวัญถุงคนละหนึ่งแสน... นี่แม่งไม่ใช่พวกนายทุนแล้ว นี่มันแม่พระมาโปรดชัด ๆ!""ซูหร่าน สมองเธอมีปัญหาหรือเปล่า? บริษัทดี ๆ แบบนี้เธอยังกล้าออกไปยื่นเรื่องร้องเรียนอีกเหรอ?"ข้อความคอมเมนต์บนหน้าจอไหลเร็วขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าจอจากเดิมที่เป็นสีแดงเชียร์สนับสนุนซูหร่าน พลันแปรเปลี่ยนเป็นข้อความกังขาและตั้งคำถามเต็มไปหมดกล้องความคมชัดสูงสาดผ่านตัวสัญญาฉบับจริงบนโต๊ะ ทั้งยอดเงิน วันที่ ตลอดจนรายละเอียดตราประทับบริษัท ทุกจุดเห็นเด่นชัดเจนสีหน้าของซูหร่านถอดสีเปลี่ยนไปถึงสามรอบภายในหกวินาทีเริ่มจากไม่เชื่อ สายตาเริ่มลนลาน เลือดฝาดบนใบหน้าหดหายไปจนหมดสิ้นภายในชั่วครู่ ไม่เหลือหลงเหลือแม้แต่น้อย"นี่... เป็นไปไม่ได้" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่น

"ประธานถังครับ พวกเราไม่รู้เรื่องตื้นลึกหนาบางเลยจริง ๆนะครับ หวังเฉียงเป็นคนบอกว่าซูหร่านถูกรังแก พวกเราก็แค่อยากจะช่วยเธอ—""ช่วยเธอเรื่องอะไร?""ช่วยเธอ... ช่วยเธอเรียกร้องความยุติธรรมครับ""นายเข้ามาทำงานได้สามเดือน เคยใช้ห้องฟิตเนสของบริษัทไหม?"เขาชะงักไปครู่หนึ่ง "เคยครับ""ฟรีใช่ไหม แล้วห้องอาหารล่ะ?""ก็ฟรีครับ""ปีที่แล้วโบนัสปลายปีบริษัทแจกพวกนายที่เป็นเด็กใหม่เท่าไหร่?"เขาเงียบกริบไม่พูดไม่จาเด็กผู้หญิงอีกคนข้าง ๆ เอ่ยรับช่วงต่อ "สี่หมื่นค่ะ""พนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงานไม่ถึงครึ่งปี ได้โบนัสปลายปีสี่หมื่น นายนึกว่านี่คือการถูกรังแกอย่างนั้นเหรอ?"ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากรับคำสักคนซูหร่านพลันสะบัดหลุดจากมือพี่หลี่ ลนลานคลานเข่าพุ่งตรงมาที่หน้าโต๊ะ"ประธานถังคะ หนูผิดไปแล้วค่ะ" เธอเข่าอ่อนทรุดลงก้มกราบอยู่หน้าโต๊ะประชุม เข่ากระแทกเข้ากับกระเบื้องพื้นส่งเสียงดังตึบ "หนูไม่รู้จริง ๆ ค่ะว่าสวัสดิการทริปบริษัทมันอยู่ระดับนี้ หวังเฉียงเป็นคนบอกหนู เขาบอกว่าพาไปเข้าค่ายฝึกทหารในป่าลึก หนูจะคืนเงินโดเนททั้งหมดให้เลยได้ไหมคะ? ได้โปรดอย่าเอาความหนูเลยนะคะ"ในห้องไลฟ์สดเร

ไลฟ์สดยังคงเปิดทิ้งไว้อยู่แบบนั้น ไม่มีใครคิดจะเดินไปปิดมันลูกกระจ๊อกวัยรุ่นสี่คนนั้นแอบเบียดกันอยู่ตรงมุมห้องแถวหลัง ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจแรงออกมาสักแอะเดียวฉันไม่ได้หันไปมองพวกเขาอีกหมุนตัวกลับมารับหน้ากลุ่มพนักงานเก่าแก่ที่นั่งอยู่ตรงกลางพี่หลิว, พี่จ้าว, พี่เฉิน, พี่หลี่ รวมไปถึงเสี่ยวเหอโปรแกรมเมอร์ฝั่งแบ็กเอนด์ และพี่โจวจากแผนกธุรการคนกลุ่มนี้ไม่เคยออกไปพูดอะไรสักคำบนโลกออนไลน์ ไม่เคยร่วมวงผสมโรง ไม่เคยด่าทอตามกระแสลมพัดเลยสักครั้งตลอดสามวันมานี้ สิ่งเดียวที่พวกเขาทำคือเคลียร์งานในมือของตัวเองให้เสร็จ แล้วค่อยแอบถามพี่เฉินเบา ๆ ว่าประธานถังยังสบายดีไหมมุมปากของฉันขยับขับเคลื่อนนิดหน่อยนี่เป็นครั้งแรกตลอดสามวันมานี้ ที่ฉันคลี่ยิ้มออกมาอย่างจริงใจ"ทุกคนคะ พวกคนชั่วถูกกวาดล้างออกไปหมดแล้วค่ะ"ขอบตาของพี่หลิวพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที พี่หลี่บดขยี้จมูกตัวเองแรง ๆ สองที ทำทีเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"แต่วันหยุดที่เป็นของเรา เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากค่ะ"ฉันดึงซองเอกสารซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน—ไม่ใช่ซองที่ปาลงบนโต๊ะก่อนหน้านี้ แต่เป็นอีกซองหนึ่ง