Share

บทที่ 3

Author: ไม่จำเป็น
หวังเฉียงคือพนักงานเฒ่าสารพัดพิษประจำแผนกขายที่ทำงานมาสี่ปีแล้ว

เมื่อปีก่อนทริปกระโดดร่มที่นิวซีแลนด์เขาก็ไป ตรุษจีนปีที่แล้วเขาก็รับเงินขวัญถุงไป สวัสดิการทุกอย่างของบริษัทไม่เคยขาดชื่อเขาเลยสักครั้ง

ฉันแคปหน้าจอข้อมูลหน้านี้ส่งให้พี่เฉิน

"ช่วยเช็กประวัติการเข้าสู่ระบบของหวังเฉียงในช่วงสามวันล่าสุดให้ฉันหน่อยค่ะ"

เข้าสู่วันที่สาม กระแสสังคมก็หลุดจากการควบคุมโดยสิ้นเชิง

เวลาเก้าโมงเช้า โทรศัพท์ของฉันดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ 'ประธานโจว' ลูกค้ารายใหญ่ที่สุดที่ร่วมงานกันมาถึงสามปี

น้ำเสียงของประธานโจวไม่มีการเกริ่นทักทายตามมารยาทแม้แต่น้อย

"ประธานถัง ผมขอพูดตรง ๆ เลยนะครับ ทางกลุ่มบริษัทของเรามีกลไกประเมินความเสี่ยงด้านกระแสข่าวของคู่ค้า แล้วตอนนี้บริษัทของคุณก็ติดเทรนด์ค้นหายอดนิยมอยู่..."

"สัญญาจัดซื้อสำหรับไตรมาสหน้าขอชะลอไว้ก่อน ไว้รอเรื่องสงบลงแล้วค่อยมาคุยกันใหม่นะครับ"

"การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่ผมคนเดียวที่มีอำนาจชี้ขาด ทางบอร์ดบริหารเขากำลังจับตาดูอยู่เช่นกันครับ"

เสียงสัญญาณตัดสายดัง 'ตู๊ด... ตู๊ด...' ในห้องทำงานอันเงียบสงบฟังดูบาดหูเป็นพิเศษ

สี่สิบล้าน! คิดเป็นสี่สิบเปอร์เซ็นต์ของรายได้ในไตรมาสหน้า ต้องมาเผชิญภาวะชะงักงันเพียงเพราะคลิปวิดีโอความยาวสี่สิบวินาทีของเด็กฝึกงานแค่คนเดียว

ฉันกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีขาว แผ่นอกรู้สึกอึดอัดเหมือนมีก้อนตะกั่วเย็นเยียบถ่วงทับไว้

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ประมวลผลกับข่าวร้ายที่เพิ่งได้รับนี้ พี่เฉินก็พรวดพราดเปิดประตูเข้ามา

"ประธานถังคะ หวังเฉียงกำลังก่อเรื่องอยู่ในบริษัทค่ะ"

ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง แต่พอมาคิด ๆ ดูแล้วมันก็อยู่ในขอบเขตของเหตุและผล

"เขากวักมือเรียกพนักงานใหม่เด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งไปประชุมย่อยกันในห้องพักชงชาค่ะ"

"ฉันเดินผ่านไปได้ยินเขาพูด... พูดว่าครั้งนี้คุณทำเกินไปจริง ๆ ซูหร่านต้องออกไปต่อสู้ตามลำพังอยู่ข้างนอก จะต้องรวมหัวพนักงานคนอื่นไปช่วยเธอค่ะ"

"แถมตอนเขาพูดถึงซูหร่าน เขายังใช้คำเรียกแทนว่า 'น้องสาว' อีกด้วยค่ะ"

ฉันเอนหลังพิงเบาะเก้าอี้โดยไม่พูดอะไร

ฉันรู้จักคนอย่างหวังเฉียงดีเกินไป เขาเป็นคนลื่นไหลประจบประแจง ไม่เคยทำตัวขัดขาใครในบริษัท

ตอนทริปบริษัทก็เป็นคนยกแก้วรินเหล้าขยันที่สุด ตอนถ่ายรูปหมู่ก็เสนอหน้าวิ่งไปยืนตรงกลางเร็วที่สุด รายชื่อรับสวัสดิการก็มีชื่อเขาติด ท็อป 3 อยู่เสมอ

ตอนนี้กลับกระโดดออกมาสวมบทเหยื่อ ออกหน้าปกป้องซูหร่าน

มันต้องมีเลศนัยตื้นลึกหนาบางแน่นอน

พี่เฉินยื่นแท็บเล็ตส่งมาให้

"แล้วก็มีอีกเรื่องค่ะ ฉันไปเช็กประวัติการเข้าสู่ระบบของหวังเฉียงมาแล้ว"

บนหน้าจอแสดงข้อมูลหลังบ้าน ในช่วงสามวันที่ผ่านมา บัญชีของหวังเฉียงมีการเข้าสู่ระบบจัดการข้อมูลลูกค้าของบริษัทในเวลานอกการทำงานบ่อยครั้ง

ช่วงเวลาเข้าใช้งานกระจุกตัวอยู่ในช่วงดึก ตั้งแต่สี่ทุ่มถึงตีหนึ่ง

"เขาดึงข้อมูลอะไรออกไปบ้าง?"

น้ำเสียงของพี่เฉินสั่นเครือ

"รายชื่อสัญญาสามฉบับที่เปิดเผยราคาต่ำที่สุดในการเจรจา ที่เป็นข้อมูลสำคัญที่สุดในฐานข้อมูลลูกค้าค่ะ ซึ่งล้วนเป็นข้อมูลใบเสนอราคาของลูกค้ารายใหญ่ที่เราเก็บไว้เป็นความลับสุดยอดทั้งนั้น"

"พอได้ของพวกนี้ไป บริษัทคู่แข่งสามารถใช้ราคาที่ต่ำกว่ามาแย่งลูกค้าของเราไปได้ทั้งหมดเลยค่ะ"

พอเห็นข้อมูล ฉันก็เข้าใจเรื่องทั้งหมดทันที

ซูหร่านก็เป็นแค่ตัวหมากตัวแถม ส่วนหวังเฉียงต่างหากที่เป็นคนคอยบงการอยู่เบื้องหลัง

เขายุยงเด็กฝึกงานที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ให้ไปเป็นฉากบังหน้า ทำลายชื่อเสียงของบริษัทเพื่อสร้างความวุ่นวาย

แล้วอาศัยช่วงเวลาที่ความสนใจของทุกคนถูกกระแสสังคมดึงไป แอบขโมยขุดทรัพยากรลูกค้าจากระบบหลังบ้านเงียบ ๆ

"เขาเตรียมจะหอบของพวกนี้ย้ายไปที่บริษัทไหนคะ?"

พี่เฉินกัดริมฝีปากแน่น

"ฉันให้คนไปสืบมาแล้วค่ะ เมื่อเดือนที่แล้วเขาไปกินข้าวกับผู้อำนวยการฝ่ายขายของบริษัท 'หงเสิ้งเทรดดิ้ง' ทางตอนใต้ของเมืองมาสองรอบแล้วค่ะ"

"หงเสิ้งเป็นบริษัทคู่แข่งรายใหญ่ที่สุดของเราค่ะ"

ฉันพยักหน้ารับ

"มีรูปถ่ายตอนกินข้าวไหมคะ?"

พี่เฉินรีบเอาโทรศัพท์ของตัวเองออกมาเปิดให้ฉันดู

"หวังเฉียงเป็นคนโพสต์ลงโซเชียลเองค่ะ เขียนแคปชันว่า 'เพื่อนเก่าสังสรรค์' แต่คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามสวมเสื้อแจ็กเก็ตที่มีโลโก้ของหงเสิ้งปักอยู่ที่อกเสื้อค่ะ"

ฉันนิ่งเงียบไปสิบกว่าวินาที

"วันนี้เขามาทำงานไหม?"

"มาค่ะ นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานนั่นแหละ ตอนฉันเดินผ่านยังเห็นเขาใช้โทรศัพท์ไถดูไลฟ์สดของซูหร่าน แถมยังแอบยิ้มอยู่อีกต่างหาก"

ฉันเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดขึ้นมาดู

หวังเฉียงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน วางโทรศัพท์แนวนอนไว้บนโต๊ะ

นิ้วหัวแม่มือขวาไถขึ้นไม่หยุด หน้าจอไลฟ์สดมองเห็นได้ไม่ชัดนัก แต่มีชั่วขณะหนึ่งที่หน้าจอของเขาทอแสงวาบขึ้นมา

เขากำลังกดส่งของขวัญรูป 'เรือยอชต์' ให้ซูหร่าน

บัญชีที่ใช้ไม่ใช่บัญชีหลักของเขา แต่เป็นบัญชีอวตารที่รูปโปรไฟล์ว่างเปล่าและชื่อผู้ใช้เป็นตัวอักษรขยะ

ทว่ายอดเงินเติมและบัญชีที่ใช้ชำระเงิน หากสืบเสาะดูก็สามารถสาวไปถึงตัวเขาได้อยู่ดี

พี่เฉินมองภาพจากกล้องวงจรปิดด้วยความโกรธจัดจนน้ำเสียงเปลี่ยนไป

"ไอ้หมาเลี้ยงไม่เชื่องตัวนี้ มันกินสวัสดิการของบริษัทนี้มาตั้งสี่ปี พอตอนนี้แอบขโมยของจะหนีไปแล้ว ยังจะมาถีบชามข้าวทิ้งอีก!"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 10

    "ประธานถังคะ... ประธานถังทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ หนูยอมคืนเงินทั้งหมดเลย หนูจะโพสต์แถลงการณ์ขอโทษ..."ฉันหยิบเอกสารที่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วบนโต๊ะ เดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเธอ"นี่คือใบรับแจ้งความจากสถานีตำรวจ"เปิดไปอีกหน้า"นี่คือรายงานประเมินความเสียหายทางเศรษฐกิจที่ฝ่ายกฎหมายของบริษัทออกให้ พฤติกรรมของเธอและหวังเฉียงสร้างความเสียหายทั้งทางตรงและทางอ้อม รวมกันเกินกว่าสิบห้าล้าน"เปิดไปอีกหน้า"ส่วนนี่คือหมายเรียกจากศาล วันที่นัดขึ้นศาลที่พิมพ์อยู่บนนั้น เธอเปิดดูเอาเองแล้วกัน"ฉันยื่นเอกสารชุดนั้นให้เธอ ปึกกระดาษในมือเธอสั่นระริกจนส่งเสียงพริ้วไหว"เธอบอกว่าเธอออกมาเป็นกระบอกเสียงให้คนทำงานงั้นเหรอ? คนทำงานไม่จำเป็นต้องใช้วิธีสร้างข่าวปลอมเพื่อมาเป็นกระบอกเสียงหรอกนะสิ่งที่เธอทำลาย ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงของฉัน แต่มันคือหม้อข้าวและความเชื่อใจของคนสี่สิบกว่าชีวิตในบริษัทนี้"ซูหร่านก้มหน้าลง หยดน้ำตาไหลพรั่งพรูหยดลงบนใบหมายเรียกศาลอย่างเงียบเชียบ จนตัวหมึกสีดำซึมเป็นวงกว้างทางฝั่งหวังเฉียงถูกคุมตัวไปถึงหน้าประตูห้องประชุมแล้ว เขาหันกลับมามองข้อความคอมเมนต์ในไลฟ์สดที่ยังคงวิ่งไม่หยุดบนหน

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 9

    ไลฟ์สดยังคงเปิดทิ้งไว้อยู่แบบนั้น ไม่มีใครคิดจะเดินไปปิดมันลูกกระจ๊อกวัยรุ่นสี่คนนั้นแอบเบียดกันอยู่ตรงมุมห้องแถวหลัง ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจแรงออกมาสักแอะเดียวฉันไม่ได้หันไปมองพวกเขาอีกหมุนตัวกลับมารับหน้ากลุ่มพนักงานเก่าแก่ที่นั่งอยู่ตรงกลางพี่หลิว, พี่จ้าว, พี่เฉิน, พี่หลี่ รวมไปถึงเสี่ยวเหอโปรแกรมเมอร์ฝั่งแบ็กเอนด์ และพี่โจวจากแผนกธุรการคนกลุ่มนี้ไม่เคยออกไปพูดอะไรสักคำบนโลกออนไลน์ ไม่เคยร่วมวงผสมโรง ไม่เคยด่าทอตามกระแสลมพัดเลยสักครั้งตลอดสามวันมานี้ สิ่งเดียวที่พวกเขาทำคือเคลียร์งานในมือของตัวเองให้เสร็จ แล้วค่อยแอบถามพี่เฉินเบา ๆ ว่าประธานถังยังสบายดีไหมมุมปากของฉันขยับขับเคลื่อนนิดหน่อยนี่เป็นครั้งแรกตลอดสามวันมานี้ ที่ฉันคลี่ยิ้มออกมาอย่างจริงใจ"ทุกคนคะ พวกคนชั่วถูกกวาดล้างออกไปหมดแล้วค่ะ"ขอบตาของพี่หลิวพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที พี่หลี่บดขยี้จมูกตัวเองแรง ๆ สองที ทำทีเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"แต่วันหยุดที่เป็นของเรา เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากค่ะ"ฉันดึงซองเอกสารซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน—ไม่ใช่ซองที่ปาลงบนโต๊ะก่อนหน้านี้ แต่เป็นอีกซองหนึ่ง

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 8

    "คุณจะเอาเรื่องผมเหรอ? ได้สิ แต่เงินก้อนนั้นคุณไม่มีวันได้คืนหรอก ถือซะว่าเป็นของขวัญบอกลาที่ผมมอบให้คุณแล้วกัน"ภายในห้องประชุมเงียบสงบลงจนน่ากลัวสีหน้าของพี่เฉินดูย่ำแย่ถึงขีดสุด เสียงสูดหายใจด้วยความตระหนกของพนักงานข้าง ๆ ดังขึ้นอย่างชัดเจนข้อความคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดเองก็หยุดชะงักไปเช่นกัน"ไอ้หมอนี่มันจะโอหังเกินไปแล้วมั้ง""ขโมยออเดอร์ยอดสิบห้าล้านไปแล้ว ยังมีหน้ามาพูดจาสามหาวขนาดนี้อีกเหรอ?"ฉันจ้องมองเขา หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาทีแล้วจึงหลุดหัวเราะออกมาหวังเฉียงถูกรอยยิ้มนี้ทำเอาชะงักไป"คุณหัวเราะอะไร?""พี่หลี่ เปิดเอกสารฉบับสุดท้ายทีค่ะ"พี่หลี่เดินไปหน้าคอมพิวเตอร์แล้วเคาะคีย์บอร์ดสองสามที ภาพบนจอโปรเจกเตอร์พลันเด้งภาพแคปหน้าจอข้อมูลสาธารณะขององค์กรขึ้นมาด้านบนคือบริษัทที่ชื่อว่า 'ติ่งเหิงอุตสาหกรรม' ซึ่งก็คือลูกค้ารายใหญ่ยอดสิบห้าล้านกว่าในปากของหวังเฉียงนั่นเองหลังชื่อตัวแทนผู้มีอำนาจลงนาม มีป้ายกำกับสีแดงติดหราไว้ว่า 'บุคคลผู้ขัดขืนการชำระหนี้ตามคำสั่งศาลไร้ความน่าเชื่อถือ'วันที่ลงทะเบียนในบัญชีรายชื่อผู้มีพฤติกรรมดำเนินกิจการผิดปกติ คือวันที่ 23

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 7

    "ประธานถังครับ พวกเราไม่รู้เรื่องตื้นลึกหนาบางเลยจริง ๆนะครับ หวังเฉียงเป็นคนบอกว่าซูหร่านถูกรังแก พวกเราก็แค่อยากจะช่วยเธอ—""ช่วยเธอเรื่องอะไร?""ช่วยเธอ... ช่วยเธอเรียกร้องความยุติธรรมครับ""นายเข้ามาทำงานได้สามเดือน เคยใช้ห้องฟิตเนสของบริษัทไหม?"เขาชะงักไปครู่หนึ่ง "เคยครับ""ฟรีใช่ไหม แล้วห้องอาหารล่ะ?""ก็ฟรีครับ""ปีที่แล้วโบนัสปลายปีบริษัทแจกพวกนายที่เป็นเด็กใหม่เท่าไหร่?"เขาเงียบกริบไม่พูดไม่จาเด็กผู้หญิงอีกคนข้าง ๆ เอ่ยรับช่วงต่อ "สี่หมื่นค่ะ""พนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงานไม่ถึงครึ่งปี ได้โบนัสปลายปีสี่หมื่น นายนึกว่านี่คือการถูกรังแกอย่างนั้นเหรอ?"ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากรับคำสักคนซูหร่านพลันสะบัดหลุดจากมือพี่หลี่ ลนลานคลานเข่าพุ่งตรงมาที่หน้าโต๊ะ"ประธานถังคะ หนูผิดไปแล้วค่ะ" เธอเข่าอ่อนทรุดลงก้มกราบอยู่หน้าโต๊ะประชุม เข่ากระแทกเข้ากับกระเบื้องพื้นส่งเสียงดังตึบ "หนูไม่รู้จริง ๆ ค่ะว่าสวัสดิการทริปบริษัทมันอยู่ระดับนี้ หวังเฉียงเป็นคนบอกหนู เขาบอกว่าพาไปเข้าค่ายฝึกทหารในป่าลึก หนูจะคืนเงินโดเนททั้งหมดให้เลยได้ไหมคะ? ได้โปรดอย่าเอาความหนูเลยนะคะ"ในห้องไลฟ์สดเร

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 6

    หน้าถัดมา คือบันทึกการส่งออกข้อมูล รายชื่อสัญญาเสนอราคาขั้นต่ำของลูกค้า 3 ฉบับ ซึ่งครอบคลุมระบบการเสนอราคาสำหรับลูกค้ารายใหญ่ที่เป็นข้อมูลสำคัญที่สุดของบริษัทขนาดไฟล์รวมกัน 47 เมกะไบต์ ทั้งหมดถูกส่งออกผ่านบัญชีของหวังเฉียง และถูกส่งต่อไปยังอีเมลภายนอกฉบับหนึ่ง"โดเมนต่อท้ายของอีเมลฉบับนี้ เป็นโดเมนของหงเสิ้งเทรดดิ้งค่ะ" ฉันชี้ไปที่หน้าจอหน้าต่อมา คือข้อความถอดเสียงจากไฟล์เสียงในช่องแชต ฝั่งผู้ส่งคือหวังเฉียง ส่วนฝั่งผู้รับคือซูหร่าน โดยมีตราประทับบอกเวลาล่วงหน้าคือสองวันก่อนที่คลิปวิดีโอของซูหร่านจะถูกโพสต์【เสี่ยวซู เธอถ่ายตามที่พี่บอกเลยนะ เนื้อหาพี่เขียนไว้ให้เธอหมดแล้ว】【วางใจเถอะ ทริปบริษัทแบบนี้ก็พาไปเข้าค่ายฝึกทหารในป่าลึกทั้งนั้นแหละ พี่ทำงานมาสี่ปีแล้วจะไม่รู้ได้ไง?】【คลิปนี้โพสต์ออกไปดังแน่ ๆ พอติดลมบนแล้วเธอค่อยรับงานโฆษณา ถึงตอนนั้นอย่าลืมว่าพี่เฉียงเป็นคนช่วยดันเธอเข้าวงการก็แล้วกัน】ภายในห้องประชุมเงียบสงบเป็นอย่างยิ่งสายตาอีกสี่สิบกว่าคู่ละจากหน้าจอมาจ้องมองใบหน้าของหวังเฉียงลูกกระเดือกของเขากระเดือกขึ้นลงติดต่อกันสองครั้ง"อันนี้... เสียงนี้ไม่ได้หมายความว

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 5

    ข้อความคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดหยุดนิ่งแข็งค้างไปถึงสามวินาทีเต็มหลังจากนั้นก็เหมือนเขื่อนแตก ข้อความทั้งหมดพรั่งพรูถาโถมออกมาพร้อมกัน"เดี๋ยวนะ ๆ ๆ ... อะไรนะ?!""ทริปบริษัทสิบล้าน? วิลล่าหรูกลางน้ำ? ตั๋วเครื่องบินชั้นธุรกิจ? นี่เหรอที่เรียกว่าบังคับเกณฑ์คนไปทำงานล่วงเวลา?""ฉันลองเช็กดูสัญญาใบนั้นแล้ว ตั๋วเครื่องบินชั้นธุรกิจบวกวิลล่าหรูกลางน้ำบวกเงินขวัญถุงคนละหนึ่งแสน... นี่แม่งไม่ใช่พวกนายทุนแล้ว นี่มันแม่พระมาโปรดชัด ๆ!""ซูหร่าน สมองเธอมีปัญหาหรือเปล่า? บริษัทดี ๆ แบบนี้เธอยังกล้าออกไปยื่นเรื่องร้องเรียนอีกเหรอ?"ข้อความคอมเมนต์บนหน้าจอไหลเร็วขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าจอจากเดิมที่เป็นสีแดงเชียร์สนับสนุนซูหร่าน พลันแปรเปลี่ยนเป็นข้อความกังขาและตั้งคำถามเต็มไปหมดกล้องความคมชัดสูงสาดผ่านตัวสัญญาฉบับจริงบนโต๊ะ ทั้งยอดเงิน วันที่ ตลอดจนรายละเอียดตราประทับบริษัท ทุกจุดเห็นเด่นชัดเจนสีหน้าของซูหร่านถอดสีเปลี่ยนไปถึงสามรอบภายในหกวินาทีเริ่มจากไม่เชื่อ สายตาเริ่มลนลาน เลือดฝาดบนใบหน้าหดหายไปจนหมดสิ้นภายในชั่วครู่ ไม่เหลือหลงเหลือแม้แต่น้อย"นี่... เป็นไปไม่ได้" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่น

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status