Share

บทที่ 4

Author: ไม่จำเป็น
ฉันลุกขึ้นยืน

"แจ้งพนักงานทุกคน"

"พรุ่งนี้บ่ายสามโมง ให้ทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องประชุมใหญ่ ห้ามขาดแม้แต่คนเดียว รวมถึงซูหร่านด้วย"

"แจ้งในไลน์กลุ่มบริษัท เขียนด้วยภาษาสุภาพหน่อย บอกว่าเป็นประชุมรวมพนักงานทั้งหมดครั้งสุดท้ายก่อนหยุดยาววันแรงงาน"

"เกี่ยวพันกับแผนการปรับปรุงแก้ไขของกรมแรงงาน ทุกคนต้องมาเซ็นชื่อด้วยตัวเอง"

พี่เฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

"เธอจะยอมมาเหรอคะ?"

ฉันปิดหน้าจอกล้องวงจรปิดลง

มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

เธอต้องมาแน่นอน

คนที่กำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นของการไลฟ์สด มีหรือจะยอมพลาดโอกาสที่จะได้มาตบหน้านายทุนฉาดใหญ่ต่อหน้าต่อตา

วันสุดท้ายก่อนหยุดยาววันแรงงาน เวลาบ่ายสามโมงตรง

ประตูห้องประชุมใหญ่ถูกผลักเปิดออก

ซูหร่านเดินนำหน้าสุด มือขวาชูโทรศัพท์ขึ้นสูง

หน้าจอหันเข้าหาใบหน้าตัวเอง เสียงแจ้งเตือนจากห้องไลฟ์สดดังระงมไม่ขาดสาย

วันนี้เธอตั้งใจแต่งหน้าลุคใส ๆ ละมุน ๆ ด้านหลังมีพนักงานวัยรุ่นเดินตามมาอีกสี่คน ซึ่งล้วนเป็นกลุ่มคนที่ถูกหวังเฉียงปั่นหัวและรวบรวมมา

น้ำเสียงที่เธอพูดใส่กล้องทั้งกังวานและมั่นคง

"ทุกคนคะ ตอนนี้ฉันอยู่ที่ห้องประชุมใหญ่ของบริษัทแล้วค่ะ ท่านประธานเรียกฉันมาประชุม"

"ฉันไม่รู้หรอกว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง แต่ฉันไม่กลัวค่ะ"

จำนวนคนในห้องไลฟ์สดเด้งพุ่งจากสามหมื่นไปเป็นห้าหมื่นคน

ข้อความคอมเมนต์ปลิวว่อนเต็มหน้าจอ

"พี่สาวสู้ ๆ"

"สั่งสอนพวกนายทุนให้รู้ซึ้งซะบ้าง"

"ชาวเน็ตสองแสนคนคอยสู้หลังชนฝาเพื่อเธออยู่นะ จะไปกลัวอะไร!"

เธอนั่งลงตรงข้ามฉัน วางโทรศัพท์ตั้งไว้บนโต๊ะ โดยให้กล้องส่องตรงมาที่ฉันพอดี

"ประธานถังคะ ในเมื่อคุณเรียกฉันมาแล้ว ฉันก็มีข้อเรียกร้องสองสามข้อที่อยากจะพูดต่อหน้าค่ะ"

ฉันพยักหน้ารับ ส่งสัญญาณให้เธอพูดต่อ

"ข้อแรก ออกมาขอโทษพนักงานทุกคนอย่างเป็นทางการ และยอมรับความผิดพลาดเรื่องการบังคับจัดทริปบริษัท"

"ข้อสอง ชดเชยค่าเสียหายทางจิตใจให้ฉัน จากการที่ฉันต้องเผชิญหน้าหลังจากการยื่นเรื่องร้องเรียน"

"ข้อสาม ไลฟ์สดผ่านเน็ตทั้งหมด ห้ามตัดทอนหรือลบคำไหนออกแม้แต่คำเดียว"

คอมเมนต์ในไลฟ์ระเบิดความคลั่งไคล้ เรือยอชต์ จรวด และคาร์นิวัลปรากฏขึ้นบนหน้าจออย่างต่อเนื่อง

【โคตรเท่!】

【นี่แหละเสียงแห่งความยุติธรรม】

【นี่สิถึงจะเป็นตัวอย่างของคนทำงานที่ถูกต้อง】

หวังเฉียงนั่งนิ่งอยู่แถวหลังสุดของห้องประชุมชิดติดกำแพง กอดอกไว้แน่น ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มรอชมเรื่องสนุก

ฉันปาดสายตามองเขาปราดหนึ่ง เขาจึงรีบเบือนสายตากลับไปทันที

ห้องประชุมทั้งห้องแน่นขนัดไปด้วยผู้คน ทุกสายตาจับจ้องมาที่ฉัน

คนอีกหกหมื่นคนในห้องไลฟ์สดก็กำลังจ้องมองฉันอยู่เช่นกัน

ฉันไม่ได้พูดอะไร ลุกขึ้นยืนแล้วหยิบถุงกระดาษที่เตรียมไว้บนโต๊ะ ค่อย ๆ ดึงเอกสารข้างในออกมาทีละใบ แล้วปาลงบนโต๊ะประชุม

ใบแรก คือสัญญาซื้อขายกรุ๊ปทัวร์ตั๋วเครื่องบินมัลดีฟส์สุดหรู 7 วัน พร้อมรายชื่อพนักงานสี่สิบสองคน

ใบที่สอง คือใบยืนยันการจองวิลล่าหรูกลางน้ำ ชำระเงินเต็มจำนวนแล้ว ราคาเฉลี่ยคืนละ เจ็ดหมื่น

ใบที่สาม คือใบอนุมัติโอนเงินผ่านธนาคารสำหรับเงินขวัญถุงไว้เที่ยวคนละ หนึ่งแสน พร้อมตราประทับฝ่ายการเงินของบริษัทและลายเซ็นส่วนตัวของฉัน

ใบที่สี่ คือรายชื่อครอบครัวของพนักงานเก่าแก่ที่ได้ไปฟรี 21 โควตา ครอบคลุมทั้งคู่สมรสและบุตรหลานทั้งหมด

เอกสารทุกฉบับมีตราประทับสีแดงสด ยอดเงินรวมในสัญญาสูงเกินกว่าสิบล้าน

ฉันไม่มองซูหร่าน ไม่มองหวังเฉียง และไม่มองใครหน้าไหนทั้งนั้น

ฉันจ้องไปที่โทรศัพท์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ จ้องผ่านเลนส์กล้องไปหาดวงตาอีกหกหมื่นคู่ที่อยู่เบื้องหลัง

"สวัสดีค่ะชาวเน็ตและทุกคน ฉันคือ 'นายทุนหน้าเลือดไร้จรรยาบรรณ' ที่พวกคุณรุมด่าทอมาตลอดสามวันเต็ม ๆ ค่ะ"

คอมเมนต์ยังคงหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย เต็มไปด้วยคำเย้ยหยันและด่าทออย่างหนักหน่วง

ฉันกดเสียงต่ำลง น้ำเสียงเย็นชาถึงขีดสุด

"ตอนนี้ ฉันอยากจะขอโทษชาวเน็ตทุกคนค่ะ"

ซูหร่านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากจะคลี่ยิ้มกว้าง ออกอาการของผู้ชนะทันที

ฉันใช้นิ้วชี้ไปที่กองเอกสารบนโต๊ะ แล้วเอ่ยออกมาทีละคำอย่างชัดเจน

"ฉันผิดไปแล้วค่ะ ฉันไม่ควรเห็นพนักงานเป็นเหมือนคนในครอบครัว ไม่ควรเจียดกำไรครึ่งหนึ่งของบริษัทตลอดทั้งปีมาทำเป็นสวัสดิการให้พวกเขา"

"และยิ่งไม่ควรควักเงินตัวเองอีกสิบล้าน เพื่อพาพวกเขาไปพักที่วิลล่าหรูๆ กลางน้ำ"

ข้อความคอมเมนต์ชะงักหยุดนิ่งไปเสี้ยววินาที

"ฉันขอโทษชาวเน็ตทุกคนด้วยค่ะ การพาพนักงานไปกินหรูอยู่สบาย ได้เงินใช้ฟรี ๆ ที่มัลดีฟส์ 7 วันโดยไม่หักค่าจ้าง มันเป็นการกระทำที่ผิดกฎระเบียบจริง ๆ"

"ฉันผิดเองค่ะ หลังจากนี้ฉันจะยกเลิกทริปบริษัททั้งหมด วันหยุดเทศกาลจะปล่อยให้พนักงานมีอิสระอย่างเต็มที่ไปเลยค่ะ"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 10

    "ประธานถังคะ... ประธานถังทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ หนูยอมคืนเงินทั้งหมดเลย หนูจะโพสต์แถลงการณ์ขอโทษ..."ฉันหยิบเอกสารที่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วบนโต๊ะ เดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเธอ"นี่คือใบรับแจ้งความจากสถานีตำรวจ"เปิดไปอีกหน้า"นี่คือรายงานประเมินความเสียหายทางเศรษฐกิจที่ฝ่ายกฎหมายของบริษัทออกให้ พฤติกรรมของเธอและหวังเฉียงสร้างความเสียหายทั้งทางตรงและทางอ้อม รวมกันเกินกว่าสิบห้าล้าน"เปิดไปอีกหน้า"ส่วนนี่คือหมายเรียกจากศาล วันที่นัดขึ้นศาลที่พิมพ์อยู่บนนั้น เธอเปิดดูเอาเองแล้วกัน"ฉันยื่นเอกสารชุดนั้นให้เธอ ปึกกระดาษในมือเธอสั่นระริกจนส่งเสียงพริ้วไหว"เธอบอกว่าเธอออกมาเป็นกระบอกเสียงให้คนทำงานงั้นเหรอ? คนทำงานไม่จำเป็นต้องใช้วิธีสร้างข่าวปลอมเพื่อมาเป็นกระบอกเสียงหรอกนะสิ่งที่เธอทำลาย ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงของฉัน แต่มันคือหม้อข้าวและความเชื่อใจของคนสี่สิบกว่าชีวิตในบริษัทนี้"ซูหร่านก้มหน้าลง หยดน้ำตาไหลพรั่งพรูหยดลงบนใบหมายเรียกศาลอย่างเงียบเชียบ จนตัวหมึกสีดำซึมเป็นวงกว้างทางฝั่งหวังเฉียงถูกคุมตัวไปถึงหน้าประตูห้องประชุมแล้ว เขาหันกลับมามองข้อความคอมเมนต์ในไลฟ์สดที่ยังคงวิ่งไม่หยุดบนหน

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 9

    ไลฟ์สดยังคงเปิดทิ้งไว้อยู่แบบนั้น ไม่มีใครคิดจะเดินไปปิดมันลูกกระจ๊อกวัยรุ่นสี่คนนั้นแอบเบียดกันอยู่ตรงมุมห้องแถวหลัง ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจแรงออกมาสักแอะเดียวฉันไม่ได้หันไปมองพวกเขาอีกหมุนตัวกลับมารับหน้ากลุ่มพนักงานเก่าแก่ที่นั่งอยู่ตรงกลางพี่หลิว, พี่จ้าว, พี่เฉิน, พี่หลี่ รวมไปถึงเสี่ยวเหอโปรแกรมเมอร์ฝั่งแบ็กเอนด์ และพี่โจวจากแผนกธุรการคนกลุ่มนี้ไม่เคยออกไปพูดอะไรสักคำบนโลกออนไลน์ ไม่เคยร่วมวงผสมโรง ไม่เคยด่าทอตามกระแสลมพัดเลยสักครั้งตลอดสามวันมานี้ สิ่งเดียวที่พวกเขาทำคือเคลียร์งานในมือของตัวเองให้เสร็จ แล้วค่อยแอบถามพี่เฉินเบา ๆ ว่าประธานถังยังสบายดีไหมมุมปากของฉันขยับขับเคลื่อนนิดหน่อยนี่เป็นครั้งแรกตลอดสามวันมานี้ ที่ฉันคลี่ยิ้มออกมาอย่างจริงใจ"ทุกคนคะ พวกคนชั่วถูกกวาดล้างออกไปหมดแล้วค่ะ"ขอบตาของพี่หลิวพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที พี่หลี่บดขยี้จมูกตัวเองแรง ๆ สองที ทำทีเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"แต่วันหยุดที่เป็นของเรา เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากค่ะ"ฉันดึงซองเอกสารซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน—ไม่ใช่ซองที่ปาลงบนโต๊ะก่อนหน้านี้ แต่เป็นอีกซองหนึ่ง

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 8

    "คุณจะเอาเรื่องผมเหรอ? ได้สิ แต่เงินก้อนนั้นคุณไม่มีวันได้คืนหรอก ถือซะว่าเป็นของขวัญบอกลาที่ผมมอบให้คุณแล้วกัน"ภายในห้องประชุมเงียบสงบลงจนน่ากลัวสีหน้าของพี่เฉินดูย่ำแย่ถึงขีดสุด เสียงสูดหายใจด้วยความตระหนกของพนักงานข้าง ๆ ดังขึ้นอย่างชัดเจนข้อความคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดเองก็หยุดชะงักไปเช่นกัน"ไอ้หมอนี่มันจะโอหังเกินไปแล้วมั้ง""ขโมยออเดอร์ยอดสิบห้าล้านไปแล้ว ยังมีหน้ามาพูดจาสามหาวขนาดนี้อีกเหรอ?"ฉันจ้องมองเขา หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาทีแล้วจึงหลุดหัวเราะออกมาหวังเฉียงถูกรอยยิ้มนี้ทำเอาชะงักไป"คุณหัวเราะอะไร?""พี่หลี่ เปิดเอกสารฉบับสุดท้ายทีค่ะ"พี่หลี่เดินไปหน้าคอมพิวเตอร์แล้วเคาะคีย์บอร์ดสองสามที ภาพบนจอโปรเจกเตอร์พลันเด้งภาพแคปหน้าจอข้อมูลสาธารณะขององค์กรขึ้นมาด้านบนคือบริษัทที่ชื่อว่า 'ติ่งเหิงอุตสาหกรรม' ซึ่งก็คือลูกค้ารายใหญ่ยอดสิบห้าล้านกว่าในปากของหวังเฉียงนั่นเองหลังชื่อตัวแทนผู้มีอำนาจลงนาม มีป้ายกำกับสีแดงติดหราไว้ว่า 'บุคคลผู้ขัดขืนการชำระหนี้ตามคำสั่งศาลไร้ความน่าเชื่อถือ'วันที่ลงทะเบียนในบัญชีรายชื่อผู้มีพฤติกรรมดำเนินกิจการผิดปกติ คือวันที่ 23

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 7

    "ประธานถังครับ พวกเราไม่รู้เรื่องตื้นลึกหนาบางเลยจริง ๆนะครับ หวังเฉียงเป็นคนบอกว่าซูหร่านถูกรังแก พวกเราก็แค่อยากจะช่วยเธอ—""ช่วยเธอเรื่องอะไร?""ช่วยเธอ... ช่วยเธอเรียกร้องความยุติธรรมครับ""นายเข้ามาทำงานได้สามเดือน เคยใช้ห้องฟิตเนสของบริษัทไหม?"เขาชะงักไปครู่หนึ่ง "เคยครับ""ฟรีใช่ไหม แล้วห้องอาหารล่ะ?""ก็ฟรีครับ""ปีที่แล้วโบนัสปลายปีบริษัทแจกพวกนายที่เป็นเด็กใหม่เท่าไหร่?"เขาเงียบกริบไม่พูดไม่จาเด็กผู้หญิงอีกคนข้าง ๆ เอ่ยรับช่วงต่อ "สี่หมื่นค่ะ""พนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงานไม่ถึงครึ่งปี ได้โบนัสปลายปีสี่หมื่น นายนึกว่านี่คือการถูกรังแกอย่างนั้นเหรอ?"ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากรับคำสักคนซูหร่านพลันสะบัดหลุดจากมือพี่หลี่ ลนลานคลานเข่าพุ่งตรงมาที่หน้าโต๊ะ"ประธานถังคะ หนูผิดไปแล้วค่ะ" เธอเข่าอ่อนทรุดลงก้มกราบอยู่หน้าโต๊ะประชุม เข่ากระแทกเข้ากับกระเบื้องพื้นส่งเสียงดังตึบ "หนูไม่รู้จริง ๆ ค่ะว่าสวัสดิการทริปบริษัทมันอยู่ระดับนี้ หวังเฉียงเป็นคนบอกหนู เขาบอกว่าพาไปเข้าค่ายฝึกทหารในป่าลึก หนูจะคืนเงินโดเนททั้งหมดให้เลยได้ไหมคะ? ได้โปรดอย่าเอาความหนูเลยนะคะ"ในห้องไลฟ์สดเร

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 6

    หน้าถัดมา คือบันทึกการส่งออกข้อมูล รายชื่อสัญญาเสนอราคาขั้นต่ำของลูกค้า 3 ฉบับ ซึ่งครอบคลุมระบบการเสนอราคาสำหรับลูกค้ารายใหญ่ที่เป็นข้อมูลสำคัญที่สุดของบริษัทขนาดไฟล์รวมกัน 47 เมกะไบต์ ทั้งหมดถูกส่งออกผ่านบัญชีของหวังเฉียง และถูกส่งต่อไปยังอีเมลภายนอกฉบับหนึ่ง"โดเมนต่อท้ายของอีเมลฉบับนี้ เป็นโดเมนของหงเสิ้งเทรดดิ้งค่ะ" ฉันชี้ไปที่หน้าจอหน้าต่อมา คือข้อความถอดเสียงจากไฟล์เสียงในช่องแชต ฝั่งผู้ส่งคือหวังเฉียง ส่วนฝั่งผู้รับคือซูหร่าน โดยมีตราประทับบอกเวลาล่วงหน้าคือสองวันก่อนที่คลิปวิดีโอของซูหร่านจะถูกโพสต์【เสี่ยวซู เธอถ่ายตามที่พี่บอกเลยนะ เนื้อหาพี่เขียนไว้ให้เธอหมดแล้ว】【วางใจเถอะ ทริปบริษัทแบบนี้ก็พาไปเข้าค่ายฝึกทหารในป่าลึกทั้งนั้นแหละ พี่ทำงานมาสี่ปีแล้วจะไม่รู้ได้ไง?】【คลิปนี้โพสต์ออกไปดังแน่ ๆ พอติดลมบนแล้วเธอค่อยรับงานโฆษณา ถึงตอนนั้นอย่าลืมว่าพี่เฉียงเป็นคนช่วยดันเธอเข้าวงการก็แล้วกัน】ภายในห้องประชุมเงียบสงบเป็นอย่างยิ่งสายตาอีกสี่สิบกว่าคู่ละจากหน้าจอมาจ้องมองใบหน้าของหวังเฉียงลูกกระเดือกของเขากระเดือกขึ้นลงติดต่อกันสองครั้ง"อันนี้... เสียงนี้ไม่ได้หมายความว

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 5

    ข้อความคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดหยุดนิ่งแข็งค้างไปถึงสามวินาทีเต็มหลังจากนั้นก็เหมือนเขื่อนแตก ข้อความทั้งหมดพรั่งพรูถาโถมออกมาพร้อมกัน"เดี๋ยวนะ ๆ ๆ ... อะไรนะ?!""ทริปบริษัทสิบล้าน? วิลล่าหรูกลางน้ำ? ตั๋วเครื่องบินชั้นธุรกิจ? นี่เหรอที่เรียกว่าบังคับเกณฑ์คนไปทำงานล่วงเวลา?""ฉันลองเช็กดูสัญญาใบนั้นแล้ว ตั๋วเครื่องบินชั้นธุรกิจบวกวิลล่าหรูกลางน้ำบวกเงินขวัญถุงคนละหนึ่งแสน... นี่แม่งไม่ใช่พวกนายทุนแล้ว นี่มันแม่พระมาโปรดชัด ๆ!""ซูหร่าน สมองเธอมีปัญหาหรือเปล่า? บริษัทดี ๆ แบบนี้เธอยังกล้าออกไปยื่นเรื่องร้องเรียนอีกเหรอ?"ข้อความคอมเมนต์บนหน้าจอไหลเร็วขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าจอจากเดิมที่เป็นสีแดงเชียร์สนับสนุนซูหร่าน พลันแปรเปลี่ยนเป็นข้อความกังขาและตั้งคำถามเต็มไปหมดกล้องความคมชัดสูงสาดผ่านตัวสัญญาฉบับจริงบนโต๊ะ ทั้งยอดเงิน วันที่ ตลอดจนรายละเอียดตราประทับบริษัท ทุกจุดเห็นเด่นชัดเจนสีหน้าของซูหร่านถอดสีเปลี่ยนไปถึงสามรอบภายในหกวินาทีเริ่มจากไม่เชื่อ สายตาเริ่มลนลาน เลือดฝาดบนใบหน้าหดหายไปจนหมดสิ้นภายในชั่วครู่ ไม่เหลือหลงเหลือแม้แต่น้อย"นี่... เป็นไปไม่ได้" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่น

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status